شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: من آنقدر مشتاق دیدن تو هستم که مانند تشنه‌ای در بیابان، خواهان آب زندگی‌بخش هستم.

هوش مصنوعی: ذکر تو چنان ذهن و فکر من را پر کرده است که در هر لحظه و در همه حال، یاد تو برایم مانند محافظی بر ایمانم است.

هوش مصنوعی: آیا تو فرزند گمشده‌ای هستی و من پدر رنج‌کشیده‌ات که بدون تو زندگی‌ام پر از غصه و اندوه شده است؟

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از وقوع قیامت و وضعیت آن خبر ندارد، اما تا آن روز، افرادی در عذاب فراق و جدایی هستند.

هوش مصنوعی: اگر در جایی با تو باشم که در چاه باشد، برایم بهتر از این است که در باغ بدون تو باشم، زیرا بدون تو زندگی‌ام مثل زندان خواهد بود.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد شب وصالی که با تو داشته‌ام، به اندازه‌ی شب قدر اهمیت داشته است، اما حال که معنای واقعی آن را دریافته‌ام، درمانی برای این حسرت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در خیال خواب زلف تو، به خودم گفتم شاید بتوانم تصویری از تو ببینم، اما این خواب نیز به شدت آشفته و نا مرتب است.

هوش مصنوعی: آیا وقتی که روی پارچه نرم می‌خوابم، زیر بدنم چیزی تیز و برنده وجود ندارد؟

هوش مصنوعی: آیا می‌توانم بگویم که این شب یلدا به روز تبدیل می‌شود؟ کدام شب یلدا را می‌گویم که این شب به اندازه هزار شب دیگر اهمیت دارد؟

هوش مصنوعی: هر کسی که تجربه جدایی را نداشته، فکر می‌کند که جدا شدن از دوست کار ساده‌ای است.

هوش مصنوعی: وقتی که عاشق به در محبوبش knock کند و در را باز کنند، به اعتقاد پیروان نزار، آنجا بهشت است.

هوش مصنوعی: آیا اجازه هست که کسی به خاطر ناراحتی، از صحبت کردن دربارهٔ دردهایش پرهیز کند؟ زیرا در دل او آتشی نهفته است که فقط او می‌داند.