شمارهٔ ۱۱۸۹

هوش مصنوعی: انتظار می‌رود که به حال ما توجه داشته باشی و حق نداری که ما را آزرده‌خاطر کنی.

هوش مصنوعی: به خودت کمی رسیدگی کن و اجازه بده احساسات خوب به دلم برگردند، تو همان کسی هستی که جانم را شفا می‌دهی، اما یک لحظه هم از من دور نشو.

هوش مصنوعی: هرگاه در آرزوی تو شبانه‌روز پرواز می‌کنم، به من الهام می‌شود که ادعای محبت و طرفداری تو را کنم.

هوش مصنوعی: اگر در کنار من از شدت گریه به حالتی غم‌انگیز درآیی، عجیب نیست که چشمانت آشنا و پر از احساسات باشند.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی‌ات مانند آفتاب، بالا برود، بر روی سر تو نشانی از فخر و تفاخر وجود خواهد داشت که بر توصاف است.

هوش مصنوعی: اگرچه نوشته‌های تو به خطای بدی کشیده شده، اما چون خودت در اشتباه هستی، این خطا به تو نسبت داده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی اشک‌هایم را به پای تو نثار کنم، به جانم قسم که جانم فدای تو خواهد بود، اگر خودت راضی باشی.

هوش مصنوعی: دل من را ربودید و دیگر چیزی از صبر و شکیبایی و آرامش برایم نمانده است، آیا جز این است که قصد جان ما را دارید؟

هوش مصنوعی: از دود و غم اندوه نزار بپرهیز و ظلم نکن، حتی اگر قدرت ستمگری و بی‌رحمی در دست داری.

هوش مصنوعی: به خاک پای تو قسم می‌خورم که گاهی به خاطرات عذاب‌آور من فکر کنی.