خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

اهلی شیرازی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای حیرت صفات تو بند زبان ما

شمارهٔ ۲ : ای شکرخا کرده شُکرت طوطی گفتار ما

شمارهٔ ۳ : آنکه نور دیده سازد روی آتش‌ناک را

شمارهٔ ۴ : ای به خاطر صد غبار از رشک تو آیینه را

شمارهٔ ۵ : گر چون مسیح از لطف او بر اوج افلاکیم ما

شمارهٔ ۶ : تا دیده ام بخواب شبی بوتراب را

شمارهٔ ۷ : تا روز حشر کم نشود سوز داغ ما

شمارهٔ ۸ : از قبول دگران طبع ملول است مرا

شمارهٔ ۹ : کام از می لعلم مده کز می خمار آید مرا

شمارهٔ ۱۰ : الا ای ساقی گلرخ که گشتی شمع محفل‌ها

شمارهٔ ۱۱ : دل اگر کوه شود عاشق جانباز تو را

شمارهٔ ۱۲ : تا چند خشم و ناز و کین برخیز و باز از در درآ

شمارهٔ ۱۳ : دلا خراب مکن نقش بت پرستی را

شمارهٔ ۱۴ : بزلف اگر ببری جان بی قرار از ما

شمارهٔ ۱۵ : گر نامه بی‌نامِ خوشت بوسد زبان خامه را

شمارهٔ ۱۶ : سجده بت گرچه باشد نامسلمانی مرا

شمارهٔ ۱۷ : خط چو مهر گیا تا نموده‌ای ما را

شمارهٔ ۱۸ : ما چنین بی‌خود اگر یار رسد بر سر ما

شمارهٔ ۱۹ : روز ابر است و دهد ساقی جان ساغر ما

شمارهٔ ۲۰ : چند باشد چو مسیحا سر افلاک تو را

شمارهٔ ۲۱ : گر به فانوس خیال آیی چو شمع اغیار را

شمارهٔ ۲۲ : ای داده زآستان خود آورارگی مرا

شمارهٔ ۲۳ : آتشین لعلی که همچون شمع جان سوزد مرا

شمارهٔ ۲۴ : تیره شد از توبه، ساقی طبع شورانگیز ما

شمارهٔ ۲۵ : به رخ تو مه‌جبینان حسدست یک‌به‌یک را

شمارهٔ ۲۶ : این است نهان از نمک آن تازه‌جوان را

شمارهٔ ۲۷ : دل زنده شوم چون نگرم سیم‌تنان را

شمارهٔ ۲۸ : منه بخاک ره ای یوسف آن کف پا را

شمارهٔ ۲۹ : تا تو چو شمع می‌کنی تیز نظر به سوی ما

شمارهٔ ۳۰ : کوثر کجا و لعل روان‌بخش او کجا

شمارهٔ ۳۱ : ز عاشقان همه قصد جراحت است او را

شمارهٔ ۳۲ : یک ره چو غنچه خنده‌زنان بین به سوی ما

شمارهٔ ۳۳ : از که نالم که فغان از دل ریش است مرا

شمارهٔ ۳۴ : آتش‌رخی کز یاد او آهی ز جان خیزد مرا

شمارهٔ ۳۵ : آن کعبه‌ی جان سوی خود می‌خواند از یاری مرا

شمارهٔ ۳۶ : بس که خطش سوخت از غم صددل نومید را

شمارهٔ ۳۷ : بهل حکایت شیرین به کوهکن ما را

شمارهٔ ۳۸ : گر کند ابر کرم میل تن خاکی ما

شمارهٔ ۳۹ : که ره دهد سوی آن سایه همای مرا

شمارهٔ ۴۰ : آه کز دست دل این سینه ریش است مرا

شمارهٔ ۴۱ : گر التفات بود شمع مجلس ما را

شمارهٔ ۴۲ : از رقیبان تو صد خار جگر هست مرا

شمارهٔ ۴۳ : شیشه پر از زهر چند چرخ ستم‌ پیشه را

شمارهٔ ۴۴ : نبود از عاشقی بیم ملامت سینه‌ ریشان را

شمارهٔ ۴۵ : جایی که بجوش آرد گل بلبل زاری را

شمارهٔ ۴۶ : مژده گل چه میدهی عاشق مستمند را

شمارهٔ ۴۷ : جز وصل هوس نیست چو پروانه خسان را

شمارهٔ ۴۸ : زدرد میرم و گویی که بیش از این بادا

شمارهٔ ۴۹ : از بس که خورم بر جگر از طعنه سنان‌ها

شمارهٔ ۵۰ : غم ندارد ز گدایی تن غم پرور ما

شمارهٔ ۵۱ : پنجه خطاست با بتان خسته دل خراب را

شمارهٔ ۵۲ : چون رنجه شود خوی تو از همسری ما

شمارهٔ ۵۳ : ای خضر که همدم شده‌ای آب بقا را

شمارهٔ ۵۴ : کوی تو که من از همه کس واپسم آنجا

شمارهٔ ۵۵ : به خلوت بهل شیخ دل مرده را

شمارهٔ ۵۶ : پس از اجل به که روشن شود نکویی ما

شمارهٔ ۵۷ : ای بی‌تو از خون بسته گل مژگان من بر خارها

شمارهٔ ۵۸ : هوای دیدنت ای ترک تند خوست مرا

شمارهٔ ۵۹ : به هم متاب دگر سنبل پریشان را

شمارهٔ ۶۰ : زلف چو مار او کشد در دهن بلا مرا

شمارهٔ ۶۱ : کس نبودش خبر از زشتی و زیبایی ما

شمارهٔ ۶۲ : این حسن و ملاحت نگر آن کان نمک را

شمارهٔ ۶۳ : دل اگر زغم خروشد چه غم از خروش اورا

شمارهٔ ۶۴ : پیش تو دیده گر نبود غرق خون مرا

شمارهٔ ۶۵ : اگرچه از رخ خود چشم بسته یی ما را

شمارهٔ ۶۶ : اگر تو وصل نبخشی چه چاره سوخته را

شمارهٔ ۶۷ : چون شمع اگرچه آنمه مهرش گداخت ما را

شمارهٔ ۶۸ : پیش از آن کین گرد هستی سر زند از خاک ما

شمارهٔ ۶۹ : در گریبان ریز ساغر زاهد سالوس را

شمارهٔ ۷۰ : زشت است کان نکورو از حد برد جفا را

شمارهٔ ۷۱ : چون تو گویی سخن‌، این دلشده را گوش کجا

شمارهٔ ۷۲ : نقشبندی که کسان عاشق و مستند او را

شمارهٔ ۷۳ : نیست آن در که ز گوش آمده تا دوش ترا

شمارهٔ ۷۴ : باز چون شمع سحر رشته جان سوخت مرا

شمارهٔ ۷۵ : ز فتراک‌ِ سوارِ من ، چه معراجی است آهو را

شمارهٔ ۷۶ : چون به زنجیر محبت بسته یی پای مرا

شمارهٔ ۷۷ : چه عقل و دانش و هوشیست بر کمال مرا

شمارهٔ ۷۸ : بود که گریه بشوید خط گناه مرا

شمارهٔ ۷۹ : گر شبی بردارد آن شمع از مه عارض نقاب

شمارهٔ ۸۰ : یامن ناصبور را سوی خود از وفا طلب

شمارهٔ ۸۱ : پای‌بوس آن بت سنگین‌دل یاقوت‌لب

شمارهٔ ۸۲ : کرد بیدارم ز خواب بیخودی آن آفتاب

شمارهٔ ۸۳ : از جوش گریه دارم پیشت خروش امشب

شمارهٔ ۸۴ : سخن چه حاجت اگر دل مقابل افتادست

شمارهٔ ۸۵ : گر ساقی بدمست به خشم از بر ما رفت

شمارهٔ ۸۶ : باز از بویت دل پژمرده در نشوو نماست

شمارهٔ ۸۷ : گر کعبه نشین بامن مستش سر ناز است

شمارهٔ ۸۸ : بس که دل پر آتشم بهر تو آه کرده است

شمارهٔ ۸۹ : گشاد صد دل از آن غنچه شکر خند است

شمارهٔ ۹۰ : من و مجنون دو اسیریم که غم شادی ماست

شمارهٔ ۹۱ : چهره از تیغ تو پر خون دردم کشتن خوش است

شمارهٔ ۹۲ : هرگز هوس سایه‌ام از فر هما نیست

شمارهٔ ۹۳ : اگر چه ساقی جان می نهاد در دستت

شمارهٔ ۹۴ : به قتلم اینهمه خشم و عتاب حاجت نیست

شمارهٔ ۹۵ : مست می و ساقیم تا نفسی باقی است

شمارهٔ ۹۶ : عقده زلف تو سر رشته تقدیر من است

شمارهٔ ۹۷ : ای که چون چشم خوشت نرگس مخموری نیست

شمارهٔ ۹۸ : بی اختیار ماست که دل بیقرار ازوست

شمارهٔ ۹۹ : در عهد تو آسوده کس از داغ ستم نیست

شمارهٔ ۱۰۰ : به عهد یوسف من کز فرشته افزون است

شمارهٔ ۱۰۱ : نور دو چشم کز برم بریده رفته است

شمارهٔ ۱۰۲ : چو سوختم از عشق و شستم از جان دست

شمارهٔ ۱۰۳ : شادم اگرچه خاطرم اندوهگین ازوست

شمارهٔ ۱۰۴ : گویم سیاه بختی ام از دود آه کیست

شمارهٔ ۱۰۵ : گرچه حسن همه کس آفت اهل نظرست

شمارهٔ ۱۰۶ : نیازمند ترا رسم خود پسندی نیست

شمارهٔ ۱۰۷ : باز از سر زلف دل آشفته خبر یافت

شمارهٔ ۱۰۸ : بسکه به دل می زنم سنگ که دلدار رفت

شمارهٔ ۱۰۹ : تاخریدار تو شد گل آبرو صدجا فروخت

شمارهٔ ۱۱۰ : عاشق مجنونم و صحرای غم جای من است

شمارهٔ ۱۱۱ : گمره عشقم و نبود به من مست گرفت

شمارهٔ ۱۱۲ : وقت طرب ایام گل و موسم کشت است

شمارهٔ ۱۱۳ : جز از وصال تو با کس سر وصولم نیست

شمارهٔ ۱۱۴ : من سری دارم که بر خاک ره از جولان اوست

شمارهٔ ۱۱۵ : لوح خاک ما به خون نقش از دل صد چاک ماست

شمارهٔ ۱۱۶ : شمعی که گرم خشم تر از برق لامع است

شمارهٔ ۱۱۷ : در بت پرستی قبله ام چون آن بت روحانی است

شمارهٔ ۱۱۸ : آن شوخ سوارست و سوی ما گذرش نیست

شمارهٔ ۱۱۹ : بر صید حرم تیغ مزن زانکه حرام است

شمارهٔ ۱۲۰ : تا نقش نعل اسبت محراب اهل دین است

شمارهٔ ۱۲۱ : دل اهل نظر از نرگس شهلا با تست

شمارهٔ ۱۲۲ : تا ابد عاشق حسن توام از روز الست

شمارهٔ ۱۲۳ : حسنت نمک آمیز و لبت نیز چنین است

شمارهٔ ۱۲۴ : ما گرچه گداییم وفا در خور ما نیست

شمارهٔ ۱۲۵ : زان در پی یارم که عنانم به کف اوست

شمارهٔ ۱۲۶ : امروز در لطف به روی همه بازست

شمارهٔ ۱۲۷ : جان‌بخشی‌ای که با لب لعل تو ای پری است

شمارهٔ ۱۲۸ : به عقل در ره عشق تو خانه نتوان ساخت

شمارهٔ ۱۲۹ : زهی ملاحت و خوبی که با تو محبوب است

شمارهٔ ۱۳۰ : ای نخل آرزو لب لعلت طبیب کیست

شمارهٔ ۱۳۱ : گر بدامن گردی از آن رهگذر می بایدت

شمارهٔ ۱۳۲ : آن شاخ گل که رونق سرو و سمن ازوست

شمارهٔ ۱۳۳ : از نرگس توام نظری ای پسر بس است

شمارهٔ ۱۳۴ : هر که در عشق بتان بی درد زیست

شمارهٔ ۱۳۵ : زبخت بد جگرم از جفای اوریش است

شمارهٔ ۱۳۶ : شاهباز عشق سیری کرد بر بالا و پست

شمارهٔ ۱۳۷ : آنچه غم تو کرد اگر بازرسم به دیدنت

شمارهٔ ۱۳۸ : هر کو ندید خواب و نداند که خورد چیست

شمارهٔ ۱۳۹ : گرچه در غارت جان است دو چشم سیهت

شمارهٔ ۱۴۰ : تا نمردیم دل از درد تو بهبود نداشت

شمارهٔ ۱۴۱ : هفتاد سال شد که دل من در آتش است

شمارهٔ ۱۴۲ : شمع من، هرکس که پیشت جان نسوزد مرد نیست

شمارهٔ ۱۴۳ : در کوی تو از دست رقیبان گذرم نیست

شمارهٔ ۱۴۴ : نمود چاک گریبان تنت که نسترن است

شمارهٔ ۱۴۵ : در کوی تو خون دل ما پاک فرو رفت

شمارهٔ ۱۴۶ : گر شد سر ما خاک ره دوست چه باک است

شمارهٔ ۱۴۷ : تو گر خرام کنی سرو یا صنوبر چیست

شمارهٔ ۱۴۸ : عشق جانان راحت جان من بیچاره است

شمارهٔ ۱۴۹ : گرچه لب تشنه ز غم عاشق دلسوخته است

شمارهٔ ۱۵۰ : هرجا که بود یار و سرور است

شمارهٔ ۱۵۱ : ز قامت تو چگویم که فتنها برخاست

شمارهٔ ۱۵۲ : لاف صاحب نظری از دل هشیار خوش است

شمارهٔ ۱۵۳ : مصر شرف از حسن ادب یوسف جان یافت

شمارهٔ ۱۵۴ : عاشقم بر آن بت و دل خون که از اندیشه است

شمارهٔ ۱۵۵ : ز بس کز سست پیوندی گهش صلحست و گه جنگ است

شمارهٔ ۱۵۶ : سوخت صدجان سرو من تا حسن او بالا گرفت

شمارهٔ ۱۵۷ : ببین که کار من از غم چه سخت افتادست

شمارهٔ ۱۵۸ : گر زخم عشق بر دل مردم جراحت است

شمارهٔ ۱۵۹ : آنی که فتنها همه از یک نگاه تست

شمارهٔ ۱۶۰ : دوستان خواب اجل بی وصل یارم آرزوست

شمارهٔ ۱۶۱ : تا چند باشد این غم پنهان که با من است

شمارهٔ ۱۶۲ : مست شد صوفی و جنگش بر سر پیمانه است

شمارهٔ ۱۶۳ : پیش تو داد من ز جور زمانه است

شمارهٔ ۱۶۴ : تو گر پروانه‌ای همچون خلیل آتش گلستان است

شمارهٔ ۱۶۵ : فرهاد را ز شیرین، حرمان ز بخت شور است

شمارهٔ ۱۶۶ : اگرچه خانه خرابی زباده ای ساقی است

شمارهٔ ۱۶۷ : نیست در صحرا پی آهو که هر جا رفته است

شمارهٔ ۱۶۸ : بی سوز محبت نتوان دل به بتان بست

شمارهٔ ۱۶۹ : کاسه چشم من از شوق گل رخسار دوست

شمارهٔ ۱۷۰ : بلبل زسوز زار من آهنگ برگرفت

شمارهٔ ۱۷۱ : مارا تنی چو صورت دیوار مانده است

شمارهٔ ۱۷۲ : چراغ عشق من افروخت شمع خلوت دوست

شمارهٔ ۱۷۳ : گر بسوزد تن زارم بر من خار و خسی است

شمارهٔ ۱۷۴ : گوهر دل گم شد و وقت فراغ از دست رفت

شمارهٔ ۱۷۵ : دی از نظر چو سرو و خرامان من گذشت

شمارهٔ ۱۷۶ : مجال حلقه صحبت کرابخانه تست؟

شمارهٔ ۱۷۷ : ما عاشقیم و روی بتان قبله گاه ماست

شمارهٔ ۱۷۸ : شمع را پیش رخت اشک نیاز اینهمه چیست

شمارهٔ ۱۷۹ : سگ کوی تو که شب تا بسحر پیش من است

شمارهٔ ۱۸۰ : کسی زکعبه کوی تو نامراد نرفت

شمارهٔ ۱۸۱ : منم که حاصل من غیر نامرادی نیست

شمارهٔ ۱۸۲ : عشق آتش است و در دل دیوانه در گرفت

شمارهٔ ۱۸۳ : هرچند که یوسف بجمال از همه بیش است

شمارهٔ ۱۸۴ : روی کسی چو صورت آینه سوی تست

شمارهٔ ۱۸۵ : خندید گل و غنچه شکفت و چمن آراست

شمارهٔ ۱۸۶ : هر کرا حسنی بود آیینه دار روی اوست

شمارهٔ ۱۸۷ : جور آن بت همه بر جان پریشان من است

شمارهٔ ۱۸۸ : مجنون عشق را هوس تخت و تاج نیست

شمارهٔ ۱۸۹ : گرنه بر غم عاشقان کار جهان مشوش است

شمارهٔ ۱۹۰ : همه دم ز درد عشقت دل زار من حزین است

شمارهٔ ۱۹۱ : ای پری وش نمک حسن تو رشک ملک است

شمارهٔ ۱۹۲ : مرا که جان پی قربان شدن بود پیشت

شمارهٔ ۱۹۳ : ای سرو روان خاک شوم در ته پایت

شمارهٔ ۱۹۴ : محبوب من چه حاجت گفتن بود که کیست

شمارهٔ ۱۹۵ : کور شد از غم رقیب کان پری از بام ماست

شمارهٔ ۱۹۶ : جز داغ دلم چراغ شب نیست

شمارهٔ ۱۹۷ : در دل و جان از آن مژه قصد تو راه کردن است

شمارهٔ ۱۹۸ : دل را نمک از گریه گرم است شکی نیست

شمارهٔ ۱۹۹ : دل کباب ز خوناب دیده بد نام است

شمارهٔ ۲۰۰ : هر جا که بنگری رخ او در تجلی است

شمارهٔ ۲۰۱ : کسی کش بوی آن گل در دماغ است

شمارهٔ ۲۰۲ : عمرم همه با صوت نی و چنگ بسر رفت

شمارهٔ ۲۰۳ : به زهر چشم دهی جان و دل فرحناک است

شمارهٔ ۲۰۴ : عیب پری مکن که نهان از تو گشته است

شمارهٔ ۲۰۵ : چون غنچه صد دل پاره شد لب ناگشودن مشکل است

شمارهٔ ۲۰۶ : کدورت غم هجرت بیک نگاه برفت

شمارهٔ ۲۰۷ : از عالم جان آنچه بما فیض رسان است

شمارهٔ ۲۰۸ : یار اگر میکشدت دل بنه ایدل گله چیست؟

شمارهٔ ۲۰۹ : گنج قارون بزمین رفت و ملامت باقی است

شمارهٔ ۲۱۰ : من که چون شمع ز داغ تو صدم روشنی است

شمارهٔ ۲۱۱ : نوروز من از طلعت چون ماه تو عید است

شمارهٔ ۲۱۲ : ز گریه دل پر و لب همچو غنچه خندان است

شمارهٔ ۲۱۳ : گر کوه تحمل کسی از بار ستم نیست

شمارهٔ ۲۱۴ : سکون خاطر من بی تو سرو قامت نیست

شمارهٔ ۲۱۵ : گر تیغ تو خواهد سر و جان هم چه نزاع است

شمارهٔ ۲۱۶ : اسیر عشق ترا میل گشت باغ کجاست

شمارهٔ ۲۱۷ : تاخار عشق در جگر من شکسته است

شمارهٔ ۲۱۸ : بمردمی چو سگ یار کس بعالم نیست

شمارهٔ ۲۱۹ : گریه‌ام دید و چو گل از خنده آن مهوش شکفت

شمارهٔ ۲۲۰ : خوش درآ در خانه دل زانکه جان از خانه رفت

شمارهٔ ۲۲۱ : دل ز غم تا کی کند فریاد، خاموشی خوش است

شمارهٔ ۲۲۲ : دیوانه یارم من و با کس نظرم نیست

شمارهٔ ۲۲۳ : سرومن، صد خارم از دست تو در پا رفته است

شمارهٔ ۲۲۴ : هرکه عاشق شد چو شمع آزاده از دل‌مردگی است

شمارهٔ ۲۲۵ : گیرم که دل از یاد تو خرسند توان داشت

شمارهٔ ۲۲۶ : بازم از چشم آنسوار سرکش خونخوار رفت

شمارهٔ ۲۲۷ : جانم در آتش از ستم ماهپاره ایست

شمارهٔ ۲۲۸ : چشم مست گر کشد هر گوشه خلقی در غم است

شمارهٔ ۲۲۹ : گذشت در هوست عمر و یک نفس باقی است

شمارهٔ ۲۳۰ : رقیب مانع دیدار یار من شده است

شمارهٔ ۲۳۱ : حسن تو گرچه با همه کس در تجلی است

شمارهٔ ۲۳۲ : با خوش نفسی می خور اگر ماهوشی نیست

شمارهٔ ۲۳۳ : نرگس رعنا اگر چشم و چراغ گلشن است

شمارهٔ ۲۳۴ : جهان جوان ز بهار و خزان پیری ماست

شمارهٔ ۲۳۵ : بکوی عشق که طوفان نوح از آن وادی است

شمارهٔ ۲۳۶ : از لطف اگرچه با سگ خویشت عجب خوش است

شمارهٔ ۲۳۷ : شمع رخسار بتان خانه ز بنیاد بسوخت

شمارهٔ ۲۳۸ : وادی مجنون و شان، عالم آزادی است

شمارهٔ ۲۳۹ : بسکه هرجا صفت خون دل آشامی ماست

شمارهٔ ۲۴۰ : تا گوشه چشمی بمن آن سیم تن انداخت

شمارهٔ ۲۴۱ : قد طوبی و لب کوثر و خود حور بهشت است

شمارهٔ ۲۴۲ : چنین که تشنه بخون لعل یاربی سبب است

شمارهٔ ۲۴۳ : خونم به جور تیغ تو در گردن خودست

شمارهٔ ۲۴۴ : آن بت که قبله دل عشاق روی اوست

شمارهٔ ۲۴۵ : نه از طرب هوس گشت با غم افتادست

شمارهٔ ۲۴۶ : کی آب خضر همدم طبع سلیم ماست

شمارهٔ ۲۴۷ : گر چو گل در کف ما جام می صبحگهی است

شمارهٔ ۲۴۸ : ذره چون خورشید گردد طالع و لامع خوش است

شمارهٔ ۲۴۹ : آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوخت

شمارهٔ ۲۵۰ : هرچند غمی همچو غم بی درمی نیست

شمارهٔ ۲۵۱ : درخت وادی ایمن بنور عشق کسی است

شمارهٔ ۲۵۲ : جان دادن از وفا هنر کوهکن بس است

شمارهٔ ۲۵۳ : چشم تو دگر در پی صید دل و جان است

شمارهٔ ۲۵۴ : پیری خزان تازه بهار جوانی است

شمارهٔ ۲۵۵ : حیاتی با رخ خوی کرده اوست

شمارهٔ ۲۵۶ : تشریف کرامت اگر از لطف الهی است

شمارهٔ ۲۵۷ : مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت

شمارهٔ ۲۵۸ : ناخورده می ز نرگس او دل خمار یافت

شمارهٔ ۲۵۹ : تا بر گل تو سنبل پر خم دمیده است

شمارهٔ ۲۶۰ : امید خلق باقبال و دولت خویش است

شمارهٔ ۲۶۱ : شیشه دل بهر خوبانم ز دست افتاده است

شمارهٔ ۲۶۲ : تو پیش چشم منی چشم من پر آب از چیست

شمارهٔ ۲۶۳ : چو منع غیر مجالم در آشنایی نیست

شمارهٔ ۲۶۴ : رفتی و نقش روی تو از چشم تر نرفت

شمارهٔ ۲۶۵ : چنین حسن و ملاحت با ملک نیست

شمارهٔ ۲۶۶ : شبی که بی تو برین پیر خسته حال گذشت

شمارهٔ ۲۶۷ : روی تو مصحفی است که در آن خوبی است

شمارهٔ ۲۶۸ : بس شکل خوب چرخ کشید و خراب ساخت

شمارهٔ ۲۶۹ : بود از ازلم درد تو وین درد همان است

شمارهٔ ۲۷۰ : عید قربان شد و سر در ره جولان تو رفت

شمارهٔ ۲۷۱ : سینه ایصوفی اگر صاف است چو آیینه ات

شمارهٔ ۲۷۲ : خوش آنکه دور فلک بر مراد من میگشت

شمارهٔ ۲۷۳ : تو آفتابی و تا ذره یی ز من باقی است

شمارهٔ ۲۷۴ : این چه سروست که از گلشن جان خاسته است

شمارهٔ ۲۷۵ : گه نظاره دلم ایمن از رقیبان است

شمارهٔ ۲۷۶ : بهلاک خود نپوشم نظر از رخ چو ماهت

شمارهٔ ۲۷۷ : همچو چنگ افغان من بی‌زخم بیدادی نخاست

شمارهٔ ۲۷۸ : بکوی میکده آخر سبوی ما بشکست

شمارهٔ ۲۷۹ : امروز غیر غم زتو هیچم نصیب نیست

شمارهٔ ۲۸۰ : در بهار نوجوانی باغ ما از گل تهی است

شمارهٔ ۲۸۱ : عاشق آن نیست که شد محرم و همدم بر دوست

شمارهٔ ۲۸۲ : دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت است

شمارهٔ ۲۸۳ : دل مرده از آنم که مسیحا نفسی نیست

شمارهٔ ۲۸۴ : با من از مشکین غزالان گرنه بوی آشناست

شمارهٔ ۲۸۵ : تا نشد چون نافه خون، دل بوی دلجویی نیافت

شمارهٔ ۲۸۶ : چشم همه را بر گل روی تو نگاه است

شمارهٔ ۲۸۷ : گل نو آمد و ما را غم دیرینه گرفت

شمارهٔ ۲۸۸ : صبر تلخ است و دوای من خونین جگر است

شمارهٔ ۲۸۹ : کار از دهان او همه دم بر مراد نیست

شمارهٔ ۲۹۰ : گاه گاهم خانه از برق وصالش روشن است

شمارهٔ ۲۹۱ : ای سبز تلخ این نگه جان گداز چیست

شمارهٔ ۲۹۲ : سراپا شمع از آن نورست کز آلودگی دور است

شمارهٔ ۲۹۳ : خوش نیست بی تو ساقی گر بزم خلد باقی است

شمارهٔ ۲۹۴ : نقد گنج کعبه جایش جز دل ویرانه نیست

شمارهٔ ۲۹۵ : هزار شکر که مارا سر شکایت نیست

شمارهٔ ۲۹۶ : هرکه برخاست ز سودای تو بر جا ننشست

شمارهٔ ۲۹۷ : غیر سوز و گریه کار عاشق درمانده چیست

شمارهٔ ۲۹۸ : صدهزاران چشم اگر بر روی یوسف ناظر است

شمارهٔ ۲۹۹ : پیش سرمستان عشقت گلشن و گلخن یکیست

شمارهٔ ۳۰۰ : جان من مسکین که گرفتار غم اوست

شمارهٔ ۳۰۱ : گر صد هزار سال وصالت میسر است

شمارهٔ ۳۰۲ : لعل او کز برگ گل رنگین تر و نازکترست

شمارهٔ ۳۰۳ : سر رشته غم دل چون شمع جانگدازست

شمارهٔ ۳۰۴ : دل جگر سوخته از جان سیه بخت من است

شمارهٔ ۳۰۵ : سرمه ره دردیده زان دارد که خاک پای اوست

شمارهٔ ۳۰۶ : بی داغ عشق یکرگ من چون چراغ نیست

شمارهٔ ۳۰۷ : ای لعبتی که مثل تو کس در زمانه نیست

شمارهٔ ۳۰۸ : در زیر زلف روی تو چون گل شکفته است

شمارهٔ ۳۰۹ : زاهد بره کعبه رود کاین ره دین است

شمارهٔ ۳۱۰ : ای که می‌پرسی که با دل هم‌سخن در خانه کیست

شمارهٔ ۳۱۱ : عندلیب از حسن گل افروختن داند که چیست

شمارهٔ ۳۱۲ : خوشا کسی که به کوی تو بخت همدم اوست

شمارهٔ ۳۱۳ : با یکدم وصلت غم عالم نتوان گفت

شمارهٔ ۳۱۴ : عتاب و ناز تو با من ز غایت خوبی است

شمارهٔ ۳۱۵ : کسی که حق حریفان مهربان نشناخت

شمارهٔ ۳۱۶ : گر به کوثر نظر ز نیکو عملی است

شمارهٔ ۳۱۷ : هرگز بوفا چشم خوشت جانب من نیست

شمارهٔ ۳۱۸ : هوا خوش است و مرا بی رخ تو دل خوش نیست

شمارهٔ ۳۱۹ : لعل جانبخشش که آرام دل شیدا ازوست

شمارهٔ ۳۲۰ : سرو بر خاک ره از رشک قد یار نشست

شمارهٔ ۳۲۱ : گر تن شکسته دوا جز هلاک نیست

شمارهٔ ۳۲۲ : ساقیا بی لب لعلت می ناب اینهمه نیست

شمارهٔ ۳۲۳ : نه که در کوی تو جز من دگری گمره نیست

شمارهٔ ۳۲۴ : گردون که کین اهل نظر در نهاد اوست

شمارهٔ ۳۲۵ : گر کشد خصم بزور از کف من دامن دوست

شمارهٔ ۳۲۶ : یافت از یوسف پدر بویی اگر رویش نیافت

شمارهٔ ۳۲۷ : هر صورتی که هست ز حسنت نشانه ایست

شمارهٔ ۳۲۸ : بازم ز هر طرف مه رخساره کسی است

شمارهٔ ۳۲۹ : از بسکه جان به تشنه لبی درد کرده است

شمارهٔ ۳۳۰ : جمال شمع چو خورشید عالم افروزست

شمارهٔ ۳۳۱ : مگو که ماه رخ او ز گلرخان بگذشت

شمارهٔ ۳۳۲ : آن شمع گلرخان که رخش لاله زار ماست

شمارهٔ ۳۳۳ : بی شمع رخت هیچ صفا در دل ما نیست

شمارهٔ ۳۳۴ : کشتهٔ تیرت که ازوی استخوان‌ها مانده است

شمارهٔ ۳۳۵ : هیچت ز خون ما غم روز جواب نیست

شمارهٔ ۳۳۶ : دل که خونم خورد ای حور نه پنداری ازوست

شمارهٔ ۳۳۷ : همه راست میل خالی که بر آن رخ جمیلست

شمارهٔ ۳۳۸ : در سوختنم آنکه بر افروختن آموخت

شمارهٔ ۳۳۹ : گفتی چمن بوقت گل ای همنفس خوش است

شمارهٔ ۳۴۰ : مریز بی گنهم خون که جست و جویی

شمارهٔ ۳۴۱ : کدام زخم که بر من ز دلستانی نیست

شمارهٔ ۳۴۲ : عیسی دم ما همدم اگر نیست غمی نیست

شمارهٔ ۳۴۳ : آتشی دردل من شمع رخت درزده است

شمارهٔ ۳۴۴ : هزار سال سفر از وجود تا عدم است

شمارهٔ ۳۴۵ : ساقی، جهان سرشک حریفان گرفته است

شمارهٔ ۳۴۶ : در ره عشق از خضر هم زندگی واماندگی است

شمارهٔ ۳۴۷ : تن عاشق همای لامکان است

شمارهٔ ۳۴۸ : بحق شام وصال و بعهد روز نخست

شمارهٔ ۳۴۹ : نوبهار آمد چو گل رخها ز می خواهد شکفت

شمارهٔ ۳۵۰ : مرا ز عشق نه عقل و نه دین دنیایی است

شمارهٔ ۳۵۱ : جان من در دوستی نامهربان می‌بینمت

شمارهٔ ۳۵۲ : آن سرو ناز کز چمن جان دمیده است

شمارهٔ ۳۵۳ : آن سرو هرگه از نظر من گذشته است

شمارهٔ ۳۵۴ : برقی که ز نعل فرس سیم تنی خاست

شمارهٔ ۳۵۵ : گر بمسجد گذری با این رخ و آن چشم مست

شمارهٔ ۳۵۶ : پیر مغان گدای درش همچو ما بسی است

شمارهٔ ۳۵۷ : وادی مجنون جگر سوزست و کس را تاب نیست

شمارهٔ ۳۵۸ : حیات تشنه لبان وصل آن مسیح دم است

شمارهٔ ۳۵۹ : مرا چو شبنم از آن مایه حیات کم است

شمارهٔ ۳۶۰ : وقت مستی چون عرق از روی دلجوی تو خاست

شمارهٔ ۳۶۱ : ذوقی است که در تیره شبی چون شب مویت

شمارهٔ ۳۶۲ : دور از تو شب و روز مرا خواب حرام است

شمارهٔ ۳۶۳ : ای باغبان چه حاصل از سرو ناز باغت

شمارهٔ ۳۶۴ : باغبان، آنسرو اگر برطرف جو خواهد نشست

شمارهٔ ۳۶۵ : گر لب بنهی بر لب مستان چه تفاوت؟

شمارهٔ ۳۶۶ : قدرم چو مه از مهر سعادت اثر تست

شمارهٔ ۳۶۷ : یکشب که در فراق جمال تو دلبرست

شمارهٔ ۳۶۸ : عمر من تا کی بآه آتشین خواهد گذشت

شمارهٔ ۳۶۹ : چون کوهکن با بیستون گفتم توانم راز گفت

شمارهٔ ۳۷۰ : گرچه ز گلهای می دامن ما شستنی است

شمارهٔ ۳۷۱ : بی بخت و یارم مرا از مرگ چشم یاری است

شمارهٔ ۳۷۲ : در عشق تو تا در غم خویشی ملامت است

شمارهٔ ۳۷۳ : نه عاشق است که واله بر وی چون مه تست

شمارهٔ ۳۷۴ : دید چشمم پای او بر خاک و خاک ره نگشت

شمارهٔ ۳۷۵ : گر یار مرا میل من خسته بسی نیست

شمارهٔ ۳۷۶ : عنان کار نه دردست مصلحت بین است

شمارهٔ ۳۷۷ : اگر ز کین‌کشی‌ام غم ز خشم و کینم نیست

شمارهٔ ۳۷۸ : خواب مرگم باد اگر دور از تو خوابم آرزوست

شمارهٔ ۳۷۹ : تو را صد خوبی و بر هر یکی صد دیده حیرانت

شمارهٔ ۳۸۰ : رشکم از کس نبود گرد و جهان حاصل اوست

شمارهٔ ۳۸۱ : عیش ما یک عشوه از چشم سیاه او بس است

شمارهٔ ۳۸۲ : سجده بت گر کنم در نظرم روی تست

شمارهٔ ۳۸۳ : مجاورم چو سگان بهر پارس در کویت

شمارهٔ ۳۸۴ : چو خط به کشتنم آورد لعل خندانت

شمارهٔ ۳۸۵ : تو باغ حسنی و صد عندلیب زار تراست

شمارهٔ ۳۸۶ : در خیال وصل جفا پیشه من است

شمارهٔ ۳۸۷ : گر نمیخواهی مرا، صید دل غمدیده چیست

شمارهٔ ۳۸۸ : کس به خود دلبسته آن زلف چون زنجیر نیست

شمارهٔ ۳۸۹ : درد می مرهم ریش دل بیمار غم است

شمارهٔ ۳۹۰ : چشم دلم چو دیده از آن شمع روشن است

شمارهٔ ۳۹۱ : شمع روی تو نه افروخته چشم من ازوست

شمارهٔ ۳۹۲ : دینم ببرد آن بت و گوید که جان کجاست

شمارهٔ ۳۹۳ : سرو من برق صفت آمد و چون باد برفت

شمارهٔ ۳۹۴ : رقیب از کوی آن دهقان پسر رفت

شمارهٔ ۳۹۵ : شادم اگرچه خاطرم اندوهگین ازوست

شمارهٔ ۳۹۶ : یار اگر زان رقیبان و گرزان من است

شمارهٔ ۳۹۷ : پری رخان که سرم خاک راه ایشانست

شمارهٔ ۳۹۸ : آنکه فرشته را ازو دست امید کوته است

شمارهٔ ۳۹۹ : آنکس طلبد کعبه که بیگانه عشق است

شمارهٔ ۴۰۰ : می خور که فکر عالم پر غم نباشدت

شمارهٔ ۴۰۱ : از جلوه محبت خورشید حسن دوست

شمارهٔ ۴۰۲ : باورم ناید که شد در پوست مجنون سوی دوست

شمارهٔ ۴۰۳ : هر کس که پا نهاد بکویت ز دست رفت

شمارهٔ ۴۰۴ : ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایده

شمارهٔ ۴۰۵ : داغ دلم آن نیست که بامن سخنت نیست

شمارهٔ ۴۰۶ : آنشمع که حسنش دل ارباب وفا سوخت

شمارهٔ ۴۰۷ : شمعی که ز سوز دل گرمش خبری هست

شمارهٔ ۴۰۸ : نالهٔ من جان غم‌پرورد می‌داند که چیست

شمارهٔ ۴۰۹ : نیست کس، خورشید من، کو درد پرورد تو نیست

شمارهٔ ۴۱۰ : ساقی که یار ما بود اغیار را چه بحث؟

شمارهٔ ۴۱۱ : سوختیم از غم و این آتش پنهان همه هیچ

شمارهٔ ۴۱۲ : نصیب ما نشد از وصل یار جز غم هیچ

شمارهٔ ۴۱۳ : معلم را بگو فریاد از آن شوخ

شمارهٔ ۴۱۴ : دوش از دیرم ملک در حلقه او را برد

شمارهٔ ۴۱۵ : مسکینی ما را نتوان شرح و بیان کرد

شمارهٔ ۴۱۶ : آن آفتاب حسن سحر میل باده کرد

شمارهٔ ۴۱۷ : وصل تو گر زمانه نصیب رقیب کرد

شمارهٔ ۴۱۸ : ساقیا می ده که صبر و عشق مهجور از همند

شمارهٔ ۴۱۹ : مستان تو گر باغ و بهاری طلبیدند

شمارهٔ ۴۲۰ : آب حیات کس بجز از جرعه کش نخورد

شمارهٔ ۴۲۱ : خوبان که همچو شمع ز نور آفریده‌اند

شمارهٔ ۴۲۲ : رسید یار و دلم بی قرار خواهد کرد

شمارهٔ ۴۲۳ : از روزگار تیره دلم بر غبار چند؟

شمارهٔ ۴۲۴ : سفید موی و سیه نامه از گنه تا چند؟

شمارهٔ ۴۲۵ : خلق از سگت نه از بد دشمن فغان کنند

شمارهٔ ۴۲۶ : خوبان همه محبوب دل و آفت جانند

شمارهٔ ۴۲۷ : خرم دلی که ره بسر کار خویش برد

شمارهٔ ۴۲۸ : چشم ز گریه خانه مردم پر آب کرد

شمارهٔ ۴۲۹ : چو خستگان ز درد دل گشاد می‌یابند

شمارهٔ ۴۳۰ : سوز حدیث شمع زبان را خبر نکرد

شمارهٔ ۴۳۱ : لعلت بخنده هرچه دلم از تو خواست کرد

شمارهٔ ۴۳۲ : شاهان اگر بصحبت رندان نظر کنند

شمارهٔ ۴۳۳ : گاهم دو آهوی تو سگ خویش خوانده‌اند

شمارهٔ ۴۳۴ : نامهٔ شوق ترا تا به کبوتر ندهند

شمارهٔ ۴۳۵ : خوبان که نیش بر جگر ریش می‌زنند

شمارهٔ ۴۳۶ : امروز دل از آینه جان نظرت کرد

شمارهٔ ۴۳۷ : تا دل سر زلف یار گم کرد

شمارهٔ ۴۳۸ : گر سگان تو انیس من محزون شده اند

شمارهٔ ۴۳۹ : هرچند آهنین دل ما ناز بیش کرد

شمارهٔ ۴۴۰ : هردل که جز خیال تو در وی مقام کرد

شمارهٔ ۴۴۱ : تا جهان بوده است با نیکان بدان در کینه‌اند

شمارهٔ ۴۴۲ : خورشید اوج عزت خوبان ماه رویند

شمارهٔ ۴۴۳ : من اگر حسرت روی تو چنین خواهم برد

شمارهٔ ۴۴۴ : یار شد مست و دل ما بفغان باز آورد

شمارهٔ ۴۴۵ : گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته‌اند

شمارهٔ ۴۴۶ : گر حسن و دلبری بتو مهپاره داده اند

شمارهٔ ۴۴۷ : وصلش نماند و تلخی زهر فراق ماند

شمارهٔ ۴۴۸ : در عرق شد چو رخش ز آتش می تابی خورد

شمارهٔ ۴۴۹ : کار ما عشق است و مارا بهر آن آورده اند

شمارهٔ ۴۵۰ : بجای آب حیاتم شکر لبی دادند

شمارهٔ ۴۵۱ : جمعی که دل بهرزه پریشان نکرده اند

شمارهٔ ۴۵۲ : یاران چه شد که پرسش یاری نمیکند

شمارهٔ ۴۵۳ : بسکه از گرم اختلاطی گلرخان آتش وشند

شمارهٔ ۴۵۴ : گر قسمن ما شد ز ازل غم چه توان کرد؟

شمارهٔ ۴۵۵ : خوبان دل گرم و نفس سرد چه دانند؟

شمارهٔ ۴۵۶ : در چنگ غمت سخت اسیرم چه توان کرد؟

شمارهٔ ۴۵۷ : هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهند

شمارهٔ ۴۵۸ : زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اند

شمارهٔ ۴۵۹ : تو آفتابی و شوق تو ناتوانم کرد

شمارهٔ ۴۶۰ : ایکه رخسارت ز روی لاله آب و رنگ برد

شمارهٔ ۴۶۱ : قومی نشسته با تو و می نوش میکنند

شمارهٔ ۴۶۲ : شدم هلاک و ز من جز دریغ و درد نماند

شمارهٔ ۴۶۳ : خوبان بگلشن از نظر ما چه میروند؟

شمارهٔ ۴۶۴ : مجنون شوم و وارهم از بوالهوسی چند

شمارهٔ ۴۶۵ : کجا با آن طبیب جان حریفان حال من گویند

شمارهٔ ۴۶۶ : قناعت از دو عالم میتوان کرد

شمارهٔ ۴۶۷ : باز شمعم خانه روشن، کوری اغیار کرد

شمارهٔ ۴۶۸ : فصل بهار و خلق بعشرت نشسته اند

شمارهٔ ۴۶۹ : زلف یار از دست رفت و دل ازو دیوانه ماند

شمارهٔ ۴۷۰ : مشنو که بی تو ناله زارم هوس نماند

شمارهٔ ۴۷۱ : فلک بدور تو طفلی که در وجود آورد

شمارهٔ ۴۷۲ : خاری که راه در دل از آن جور پیشه کرد

شمارهٔ ۴۷۳ : از گرد راه دل بامید تو شاد بود

شمارهٔ ۴۷۴ : دور فلک که جام مرادم نمیدهد

شمارهٔ ۴۷۵ : عرش و معراج نه در خورد من زار بود

شمارهٔ ۴۷۶ : چو دل به وصل دهم جوریار نگذارد

شمارهٔ ۴۷۷ : وصل ما یکنفس از روی نکویی باشد

شمارهٔ ۴۷۸ : هرکه سوی قبله مقصود رو می‌آورد

شمارهٔ ۴۷۹ : ترک دین بهر تو چون عاشق مسکین ندهد

شمارهٔ ۴۸۰ : نیست جان رفتن که نور از چشم روشن می‌رود

شمارهٔ ۴۸۱ : هرگز غبار حسرت دور از دلم نشد

شمارهٔ ۴۸۲ : چو شهسوار مرا رخ ز باده گلگون شد

شمارهٔ ۴۸۳ : کی از لعل تو جان من بیک دیدن بیاساید

شمارهٔ ۴۸۴ : زان پری ما را دل دیوانه رسوا می‌کند

شمارهٔ ۴۸۵ : تا کلک قضا نقد وجود از عدم آورد

شمارهٔ ۴۸۶ : چون میل دل خلق جهان سوی تو یابند

شمارهٔ ۴۸۷ : گر بعد عمری یکنفس ما را نظر سویش بود

شمارهٔ ۴۸۸ : بخاک مرده اگر برق عشق برگیرد

شمارهٔ ۴۸۹ : نیاز من نخرد کس، که کس فقیر مباد

شمارهٔ ۴۹۰ : هرکه چون باد از سر کوی تو بیرون می‌رود

شمارهٔ ۴۹۱ : از صحبت ما درد کشان بازنخیزد

شمارهٔ ۴۹۲ : خوشباس که روزی گل امید برآید

شمارهٔ ۴۹۳ : فراخ دستی گل داد عیش و مستی داد

شمارهٔ ۴۹۴ : کی بود عاشق کسی کز سوختن غمگین بود

شمارهٔ ۴۹۵ : هرکه چون صورت چین دیده بروی تو گشاد

شمارهٔ ۴۹۶ : آه گر می ز غمت عاشق غمناک نزد

شمارهٔ ۴۹۷ : هرکس که چشم مست تو نظاره می‌کند

شمارهٔ ۴۹۸ : گرفتم آنکه بشکل تو دیگری باشد

شمارهٔ ۴۹۹ : عالم از سیل فنا گرچه خطرها دارد

شمارهٔ ۵۰۰ : شوخی که خون من چو می ناب می‌خورد

شمارهٔ ۵۰۱ : روز ازل که جز رقم کفر و دین نبود

شمارهٔ ۵۰۲ : چو دل بوصل نهم جور یار نگذارد

شمارهٔ ۵۰۳ : چو گلت شکفت از می عرق از کناره سرزد

شمارهٔ ۵۰۴ : ای همنفسان دست ز ما باز گذارید

شمارهٔ ۵۰۵ : سگ آن طیب انفاسم که رشک مشک چین باشد

شمارهٔ ۵۰۶ : دل شکسته ما گنجی از وفا دارد

شمارهٔ ۵۰۷ : هر کدورت که نصیب من دلخسته شود

شمارهٔ ۵۰۸ : داغ پنهان دلم هر دیده مشکل بنگرد

شمارهٔ ۵۰۹ : تا پری را چون تو خواندم دوری از مردم کند

شمارهٔ ۵۱۰ : آن تقوی ام که از همه کس احتراز بود

شمارهٔ ۵۱۱ : چه سود کوشش اگر دوست کام ما ندهد

شمارهٔ ۵۱۲ : نه هر دل کز نوا دم زد قبول دلنواز افتد

شمارهٔ ۵۱۳ : ز بسکه گرد رهت جان عاشقان دارد

شمارهٔ ۵۱۴ : سر من اگر نشانی ز در کنشت دارد

شمارهٔ ۵۱۵ : عاقبت داغ دل ما بدوا هم برسد

شمارهٔ ۵۱۶ : دلم از شوق او مصحف چو بهر فال بگشاید

شمارهٔ ۵۱۷ : گرم چو شمع برد یار سر چه خواهد شد

شمارهٔ ۵۱۸ : دل کارزوی وصل تو در سینه او بود

شمارهٔ ۵۱۹ : محرومی ما جز گنه بخت نباشد

شمارهٔ ۵۲۰ : گفتم ار عاشق شوم گاهی غمی خواهم کشید

شمارهٔ ۵۲۱ : گفتم که جان قربان کنم آن مه چو مهمان در رسد

شمارهٔ ۵۲۲ : کلک قضا که صورت ابروی او کشید

شمارهٔ ۵۲۳ : دل از غم زار و یارش صحبت اغیار می‌باید

شمارهٔ ۵۲۴ : بر من از دورش به نوبت ساغر می می‌رسد

شمارهٔ ۵۲۵ : شاید که پرده زان رخ باد صبا گشاید

شمارهٔ ۵۲۶ : جایم بروز واقعه پهلوی او کنید

شمارهٔ ۵۲۷ : دلی که شاد ز وصل تو دیر دیر شود

شمارهٔ ۵۲۸ : چون ننالم که ز عشقم همه بیداد رسد

شمارهٔ ۵۲۹ : اطیفه عجب از غمزه نرگست دادند

شمارهٔ ۵۳۰ : خوشم به هجر تو گر وصل صد حضور آرد

شمارهٔ ۵۳۱ : صیدِ آن شوخم که هرگه بزم عشرت می‌نهد

شمارهٔ ۵۳۲ : سر به جای پای در میخانه می‌باید نهاد

شمارهٔ ۵۳۳ : نصیب کوهکن از وصل دوست چون باشد

شمارهٔ ۵۳۴ : بعد مرگم زاغ چون هر پاره جایی افکند

شمارهٔ ۵۳۵ : چون گل روی تو را آتش می تاب دهد

شمارهٔ ۵۳۶ : مرا حیات ابد از لبت هوس باشد

شمارهٔ ۵۳۷ : شیوه خوبی لیلی همه کس چون داند؟

شمارهٔ ۵۳۸ : خط دمید از رخ او کار بلا بالا شد

شمارهٔ ۵۳۹ : کی بمن وصل چنین غایه مویی برسد

شمارهٔ ۵۴۰ : چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می‌کند

شمارهٔ ۵۴۱ : هرکه شد سامان طلب پیوسته دردسر کشد

شمارهٔ ۵۴۲ : عجب که شمع شبی در سرای من سوزد

شمارهٔ ۵۴۳ : نه آه از جان زار من برآمد

شمارهٔ ۵۴۴ : زد جامه چاک و سینه صافی چو مه نمود

شمارهٔ ۵۴۵ : چشم زناز یوسفش سوی پدر نمی فتد

شمارهٔ ۵۴۶ : گر مست تو آهی ز سر درد برآرد

شمارهٔ ۵۴۷ : گویند شب جمعه مخور می که غم آرد

شمارهٔ ۵۴۸ : ز آشنایی من کاخرش جدایی بود

شمارهٔ ۵۴۹ : او که از دیده خونابه چکانم نرود

شمارهٔ ۵۵۰ : سوی که روم من؟ که دلم سوی تو باشد

شمارهٔ ۵۵۱ : دلا، ز تخت سلیمان کسی چه یاد دارد

شمارهٔ ۵۵۲ : بهر جان قصد تو گر بر دل مجروح بود

شمارهٔ ۵۵۳ : عیسی گذاشت دنیا، قارون اسیر او شد

شمارهٔ ۵۵۴ : گر نه چاه دقنت عقل زره می فکند

شمارهٔ ۵۵۵ : هر که آگه ز دل سوخته من باشد

شمارهٔ ۵۵۶ : بر مرگ رقیبان تو خرم نتوان بود

شمارهٔ ۵۵۷ : عشق گنجینه اسرار الهی باشد

شمارهٔ ۵۵۸ : یار برخاست برقص آن قد و قامت نگرید

شمارهٔ ۵۵۹ : ای تازه گل که بوی خوشت دم ز روح زد

شمارهٔ ۵۶۰ : آب حیات اگر بسر کوی او رود

شمارهٔ ۵۶۱ : آن گل چو شمع بر من مدهوش میزند

شمارهٔ ۵۶۲ : ابر نوروزی چو گل را بر ورق شبنم زند

شمارهٔ ۵۶۳ : عاشق دلریش را زخم تو مرهم دهد

شمارهٔ ۵۶۴ : چشمه نوش نوخطان مهر گیابر آورد

شمارهٔ ۵۶۵ : وجود ما زغمت تا عدم نخواهد شد

شمارهٔ ۵۶۶ : در سجده خود آن مه صد آفتاب بیند

شمارهٔ ۵۶۷ : سرشک شادی وصل ارچه جان گداز آمد

شمارهٔ ۵۶۸ : مایه خوبی غم بیچارگان خوردن بود

شمارهٔ ۵۶۹ : چشم مجنون هرچه بیند صورت لیلی بود

شمارهٔ ۵۷۰ : شادمان از وصل جانان بخت ما هرگز نبود

شمارهٔ ۵۷۱ : کس عشوه خونخواری او را نشناسد

شمارهٔ ۵۷۲ : گر جوش گریه یی دل خامت بر آورد

شمارهٔ ۵۷۳ : جان هلاک از شوق و یار از دیه ما می‌رود

شمارهٔ ۵۷۴ : در عشق اگر از کشته شدن مرد بماند

شمارهٔ ۵۷۵ : چند چراغ آه من عمر مرا تبه کند

شمارهٔ ۵۷۶ : زلف قلابش ز کف دل‌ها چو ماهی می‌برد

شمارهٔ ۵۷۷ : گرسنه شرح زخمت گوید گنه ندارد

شمارهٔ ۵۷۸ : فلک که مشعل مهرش زبام میسوزد

شمارهٔ ۵۷۹ : روی نیاز ما همه دم بر زمین بود

شمارهٔ ۵۸۰ : کس چون تو نبودست و نخواهد پس ازین بود

شمارهٔ ۵۸۱ : روزی که ماه ابروی آن شوخ کم نمود

شمارهٔ ۵۸۲ : بقرار یک نظر دل ز تو چون کنار گیرد

شمارهٔ ۵۸۳ : شام غم دل‌خستگان را بی‌تو جان بر لب رسد

شمارهٔ ۵۸۴ : از دیده رفت و از دل پر خون نمیرود

شمارهٔ ۵۸۵ : امید وصالت فرح جان حزین بود

شمارهٔ ۵۸۶ : عمرم بآه و ناله و فریاد می رود

شمارهٔ ۵۸۷ : ای کرده چشمت عالمی مست از شراب ناز خود

شمارهٔ ۵۸۸ : کی سگت از استخوان من شکار من شود

شمارهٔ ۵۸۹ : نقد دلم چو غنچه به مستی ز دست شد

شمارهٔ ۵۹۰ : یارم به چوگان باختن چون رو به میدان می‌نهد

شمارهٔ ۵۹۱ : افغان که درد ما بدوا کم نمی شود

شمارهٔ ۵۹۲ : چو غنچه گرچه لبت مهر بر دهان دارد

شمارهٔ ۵۹۳ : تا من از مادر نزادم غم که زاینده شد

شمارهٔ ۵۹۴ : چراغ چشم دل آن دلربا بر افروزد

شمارهٔ ۵۹۵ : با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود

شمارهٔ ۵۹۶ : بهر خونریز من از خواب صبوی یار شد

شمارهٔ ۵۹۷ : شانه می‌خواهم که دم زان کاکل پُرخم زند

شمارهٔ ۵۹۸ : عیب دلم کند آن کز دل خبر ندارد

شمارهٔ ۵۹۹ : عاشق چو مرغ بسمل پروای سر ندارد

شمارهٔ ۶۰۰ : تا یوسفش چاکی چو گل در جیب پیراهن نشد

شمارهٔ ۶۰۱ : هر که فکر از برق آه عاشق مسکین کند

شمارهٔ ۶۰۲ : خوش روزگار وصل که ما را دویی نبود

شمارهٔ ۶۰۳ : خون شد جگر از خنده که آن رشک ملک زد

شمارهٔ ۶۰۴ : چو نافه تا جگرم غرق خون نخواهد شد

شمارهٔ ۶۰۵ : بر آستان حرم زاهدی که سر میزد

شمارهٔ ۶۰۶ : شوقی دگر امروز دلم سوی تو دارد

شمارهٔ ۶۰۷ : قاصد رسید و بوی خوشی باز میرسد

شمارهٔ ۶۰۸ : رخت که پیر و جوان را بیک نظر سوزد

شمارهٔ ۶۰۹ : تا یار ز شوخی بکناری ننشیند

شمارهٔ ۶۱۰ : گرچه کار دلم از صبر به سامان نشود

شمارهٔ ۶۱۱ : منت قتل از رقیبم باز می باید کشید

شمارهٔ ۶۱۲ : باز از فریب وعده دلم را شکیب داد

شمارهٔ ۶۱۳ : دل ز جور فلک بجان آمد

شمارهٔ ۶۱۴ : تهیست کشتی می عمر از آن بغم گذرد

شمارهٔ ۶۱۵ : گشتیم پیر و یار همان نوجوان که بود

شمارهٔ ۶۱۶ : هر گرد بلایی که خدا خواسته باشد

شمارهٔ ۶۱۷ : کس چون غم زلیخا یوسف ندیده داند؟

شمارهٔ ۶۱۸ : مرا ز هجر بهشتی رخی بجان دارد

شمارهٔ ۶۱۹ : گرچه با روی نکو خوی نکو می باید

شمارهٔ ۶۲۰ : جان به فکر جهان نمی‌ارزد

شمارهٔ ۶۲۱ : از تماشای تو کس منع دل ما نکند

شمارهٔ ۶۲۲ : گر صد هزار رنج و تعب باغبان برد

شمارهٔ ۶۲۳ : بی تو چو شمع کرده ام گریه و خنده کار خود

شمارهٔ ۶۲۴ : جام وصلت بکف کج نظران نتوان دید

شمارهٔ ۶۲۵ : جز در حرم کوی تو دل خانه نگیرد

شمارهٔ ۶۲۶ : دو دیده در ره آن مه که کی سواره در آید

شمارهٔ ۶۲۷ : مستی و گر فرشته ز لعل تو بو برد

شمارهٔ ۶۲۸ : حدیث ما و تو هر بوالهوس نمیداند

شمارهٔ ۶۲۹ : هر کس که طاق ابروی او سجده گه کند

شمارهٔ ۶۳۰ : حسن کس از دلم آن شکل و شمایل نبرد

شمارهٔ ۶۳۱ : بر شمع فلک حسنت آن لحظه که ناز آرد

شمارهٔ ۶۳۲ : گرچه اشک من خبر از بی‌گناهی می‌دهد

شمارهٔ ۶۳۳ : در ره دوست که باشد؟ که جفایی نکشد

شمارهٔ ۶۳۴ : مرا دردی است کز درمان کس تسکین نخواهد شد

شمارهٔ ۶۳۵ : گر کشد گاهی عنان از ناز و میل ما کند

شمارهٔ ۶۳۶ : به هر ناجنس چون طوطی دل ما کی سخن دارد

شمارهٔ ۶۳۷ : لبت از روزه چرا خشک چو عناب شود

شمارهٔ ۶۳۸ : با من رقیب دون کسی از همدمی نشد

شمارهٔ ۶۳۹ : ای شاه حسن آنکه ترا تخت و تاج داد

شمارهٔ ۶۴۰ : چون غنچه بیدل تنگیی کسرا لبی خندان نشد

شمارهٔ ۶۴۱ : گر درد خسته یی را درمان دهی چه باشد؟

شمارهٔ ۶۴۲ : در کوی بتان جز بفقیری نتوان بود

شمارهٔ ۶۴۳ : ز تاب آتش غم سینه چاک خواهم شد

شمارهٔ ۶۴۴ : نسیم باد بهارم بهوش می آرد

شمارهٔ ۶۴۵ : رقیب از رشک من هر لحظه در خارها دارد

شمارهٔ ۶۴۶ : سایه کی بر خاک من آن سر و چالاک افکند

شمارهٔ ۶۴۷ : من که بیهوشم از او مست شرابم می‌کنید

شمارهٔ ۶۴۸ : من مجنون نمی یابم کسی محرم به حال خود

شمارهٔ ۶۴۹ : گرچه بر ما روزگار تیره مشکل می‌رود

شمارهٔ ۶۵۰ : در خواب گنج وصلت جان خراب ببیند

شمارهٔ ۶۵۱ : تا عشق از آن ما شد بخت از جهان بر افتاد

شمارهٔ ۶۵۲ : صید دست آموزم و قدرم نمیدانی چه سود

شمارهٔ ۶۵۳ : غم و فرح بمن می پرست میگذرد

شمارهٔ ۶۵۴ : کس از فراغ تو عیش و فراغ را چکند

شمارهٔ ۶۵۵ : نیشکر قامت من آنکه دل من دارد

شمارهٔ ۶۵۶ : گویند که با غیری وین گرچه یقین باشد

شمارهٔ ۶۵۷ : مرا صد خار از آن نوگل اگر در دل درون آید

شمارهٔ ۶۵۸ : با همه شاد و ملول از من بیچاره شود

شمارهٔ ۶۵۹ : هرکه مفلس گشت رسوای خلایق می‌شود

شمارهٔ ۶۶۰ : اگر از غم تو صد جان به یکی نفس برآید

شمارهٔ ۶۶۱ : یک بوسه هرگزم لب سیمین بری نداد

شمارهٔ ۶۶۲ : دوستان چون میرم آن خشت درم بالین کنید

شمارهٔ ۶۶۳ : لعلت به تلخ گویی دل در خروش آرد

شمارهٔ ۶۶۴ : دلم بریان و تن سوزان و آهم آتشین باشد

شمارهٔ ۶۶۵ : گرنه ابرو ترش آن غمزه خونریز کند

شمارهٔ ۶۶۶ : گهی که بر منت از مرحمت نظر باشد

شمارهٔ ۶۶۷ : مرا از دوریت تا کی صبوری کار خواهد بود

شمارهٔ ۶۶۸ : گر دلت آینه صورت مقصود بود

شمارهٔ ۶۶۹ : سوار من که سرخصم خاک راهت باد

شمارهٔ ۶۷۰ : دیده گر جای تو ای چشمه خورشید شود

شمارهٔ ۶۷۱ : از آن در دیده یعقوبش غم یوسف غبار آرد

شمارهٔ ۶۷۲ : به پیری چو نوجوانان تا کِیَم دل مست مِی باشد؟

شمارهٔ ۶۷۳ : چون مرغ بسملم خبر ار ترک سر نشد

شمارهٔ ۶۷۴ : شمع من همنفست گر دگری خواهد بود

شمارهٔ ۶۷۵ : بسکه عاشق چشم تر بر نامه اش ناخوانده سود

شمارهٔ ۶۷۶ : شوخی که می نخورده دل خلق خون کند

شمارهٔ ۶۷۷ : هر کس که بدان سرو قباپوش نشیند

شمارهٔ ۶۷۸ : ذوق دیدار تو در جان بلاکش باشد

شمارهٔ ۶۷۹ : چو آتشپاره ام ، از در درآمد خانه گلشن شد

شمارهٔ ۶۸۰ : اگرچه مستی می صد عذاب می‌آرد

شمارهٔ ۶۸۱ : آن سبز چو رنگش ز می ناب برآید

شمارهٔ ۶۸۲ : دفع غم دور از تو میل باده‌ام چون می‌شود

شمارهٔ ۶۸۳ : میرود از برم دگر، تا ببر که میرود؟

شمارهٔ ۶۸۴ : نسیم گل دگران را دماغ تازه کند

شمارهٔ ۶۸۵ : گل به یاد عارضت دل را گشادی می‌دهد

شمارهٔ ۶۸۶ : دنیا همه هیچ است و وفا هیچ ندارد

شمارهٔ ۶۸۷ : زبسکه روزم از آن مه ملال می خیزد

شمارهٔ ۶۸۸ : گر آه کشم آن سگ کویم بسر آید

شمارهٔ ۶۸۹ : از خاک رهم عشق بر افلاک برآرد

شمارهٔ ۶۹۰ : آگه از شمع رخش هم عاشقی چون من شود

شمارهٔ ۶۹۱ : مرا که گبر و مسلمان نظر پرست شناسد

شمارهٔ ۶۹۲ : سحر چو آه من می پرست میخیزد

شمارهٔ ۶۹۳ : سرا پای تنم هر دم ز موج دیده تر گردد

شمارهٔ ۶۹۴ : چو بهر قتل غیر آن مه به تیغ آبگون خیزد

شمارهٔ ۶۹۵ : صبا چو جعد سر زلف یار من بگشود

شمارهٔ ۶۹۶ : رشک رقیب تا کیم ای بیوفا کشد

شمارهٔ ۶۹۷ : هرچند بیخم می‌کَنی، وصلت گرم خرم کند

شمارهٔ ۶۹۸ : دیده هر که از هوس سوی تو سیمتن بود

شمارهٔ ۶۹۹ : چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می‌کند

شمارهٔ ۷۰۰ : کسی از خار خار جان مجنون کی خبر دارد

شمارهٔ ۷۰۱ : چه عیب ار خون بگریم چون مرا رندی ز کوی خود

شمارهٔ ۷۰۲ : ناقه لیلی که سر در کوه و هامون می‌کند

شمارهٔ ۷۰۳ : خاک ره خواست سرم یار و چنان خواهد بود

شمارهٔ ۷۰۴ : بذات حق که مرا تا وجود خواهد بود

شمارهٔ ۷۰۵ : چار دیوار جهان کز غصه دلها خون کند

شمارهٔ ۷۰۶ : لیلی نبودش این نمک شیرین چنین زیبا نشد

شمارهٔ ۷۰۷ : در لعل لبش چاشنی خنده ببینید

شمارهٔ ۷۰۸ : یار از سر کوچه چو مه برآمد

شمارهٔ ۷۰۹ : از سایه خود میرمد دل کز رقیب آزرده شد

شمارهٔ ۷۱۰ : تا تورا آرزوی همنفسی با من شد

شمارهٔ ۷۱۱ : فیروزی بخت همه کس لعل تو بخشید

شمارهٔ ۷۱۲ : نظاره بین که عاشق بیچاره میکند

شمارهٔ ۷۱۳ : هرچند که گفتم غم دل سود ندارد

شمارهٔ ۷۱۴ : فکر وصلت کسش خیال مباد

شمارهٔ ۷۱۵ : صبر کن ای باغبان کاندوه بلبل بگذرد

شمارهٔ ۷۱۶ : ایخوش آنکس که چو گل مستی بیباک کند

شمارهٔ ۷۱۷ : آنکه لعلش دم عیسی به کرامت دارد

شمارهٔ ۷۱۸ : مرا تصور وصلت خیال باطل بود

شمارهٔ ۷۱۹ : مه دو هفته اگر رفت عمر ساقی باد

شمارهٔ ۷۲۰ : نصیب ما ز ازل درد و داغ و هجران شد

شمارهٔ ۷۲۱ : هرگز از کوی تو کس دور بشمشیر نشد

شمارهٔ ۷۲۲ : عیسی دم من کز نفسش جان بتن آید

شمارهٔ ۷۲۳ : زنده می‌سازد لب او خلق و ما را می‌کشد

شمارهٔ ۷۲۴ : آمد آن عیسی نفس کز عشوه و نازم کشد

شمارهٔ ۷۲۵ : خوش آنکه دل زغم هجر بر کناری بود

شمارهٔ ۷۲۶ : ساقی ز زهر چشم بمن قهر میکند

شمارهٔ ۷۲۷ : جوش سودای غم دل پایم از جا می‌برد

شمارهٔ ۷۲۸ : عاشق آشفته دل از طعنه خامی نشود

شمارهٔ ۷۲۹ : هیچ لب تشنه به میخانه سری بر نکند

شمارهٔ ۷۳۰ : شد سگش یار رقیب و جور با خود می‌کند

شمارهٔ ۷۳۱ : گرچه از عشق بتان صبر و دل و هوشم شد

شمارهٔ ۷۳۲ : هر شمع جمالی که بر افروخته باشد

شمارهٔ ۷۳۳ : گنجی است عشق کز وی صد جان هلاک گردد

شمارهٔ ۷۳۴ : صید یوسف صورتان دل از ره معنی کند

شمارهٔ ۷۳۵ : مشاطه تو جلوه ناز ای پسر بود

شمارهٔ ۷۳۶ : با فتنه چشم تو چه تدبیر توان کرد

شمارهٔ ۷۳۷ : بغیر خون جگر دل شراب ناب نخورد

شمارهٔ ۷۳۸ : گرمی کوثر بدان لبهای خندان داده اند

شمارهٔ ۷۳۹ : بیخود شده بودم چو سخن یار بمن کرد

شمارهٔ ۷۴۰ : مپرس یوسف من کز تو گلرخان چونند

شمارهٔ ۷۴۱ : کی شود سرو من آگه ز دل افکاری چند

شمارهٔ ۷۴۲ : مست رفتی و ز شوقت جگرم چاک بماند

شمارهٔ ۷۴۳ : عاشقان ره بسر گنج الهی دارند

شمارهٔ ۷۴۴ : وه که این شیرین‌غزالان بازی ما می‌دهند

شمارهٔ ۷۴۵ : گرچه بر فرهاد شیرین جور بی اندازه کرد

شمارهٔ ۷۴۶ : نتوان بر ساقی سخن از توبه عیان کرد

شمارهٔ ۷۴۷ : چون لاله جهانی بغمت غرقه بخونند

شمارهٔ ۷۴۸ : سرو من تا چو مه از خانه زین گشت بلند

شمارهٔ ۷۴۹ : خوبان که فرق تاقدم از جان سرشته اند

شمارهٔ ۷۵۰ : گر کاکلی بتان بسر خود رها کنند

شمارهٔ ۷۵۱ : صبوری از غمت ایشوخ بیوفا تاچند

شمارهٔ ۷۵۲ : خوبان اگرچه در پی دلهای خسته اند

شمارهٔ ۷۵۳ : روزی که قدسیان گل آدم سرشته اند

شمارهٔ ۷۵۴ : مرا بکوی تو شوق از در نیاز آورد

شمارهٔ ۷۵۵ : سرو قدان که دل از عاشق محتاج برند

شمارهٔ ۷۵۶ : نفی خوبان کردم از خاطر که بار خاطرند

شمارهٔ ۷۵۷ : بکوی دوست که از ما پیام خواهد برد؟

شمارهٔ ۷۵۸ : جایی که فلک پیش بتان پشت دوتا کرد

شمارهٔ ۷۵۹ : به مهر او اثرم جز دریغ و درد نماند

شمارهٔ ۷۶۰ : در جان و دل بیک نگه آن شوخ راه کرد

شمارهٔ ۷۶۱ : رخ تو داغ کهن تازه از ملاحت کرد

شمارهٔ ۷۶۲ : سبز لیلی وش من آنکه مرا مجنون کرد

شمارهٔ ۷۶۳ : دی که آن کان نمک خنده بر این مجنون کرد

شمارهٔ ۷۶۴ : عاشقان گردم گرم از دل غمناک زنند

شمارهٔ ۷۶۵ : پیش اغیار آن پریرخ تا دو سنبل شانه کرد

شمارهٔ ۷۶۶ : ایمرغ آزاد از قفس پر بر دل افکاران مخند

شمارهٔ ۷۶۷ : یاران همه مست و خبر از خویش ندارند

شمارهٔ ۷۶۸ : خوبان سمن چهره ستم خوی نباشند

شمارهٔ ۷۶۹ : یک سخن گفت آن لب و جان شهیدان تازه کرد

شمارهٔ ۷۷۰ : دی نظر دیده بر آن نعل سم توسن کرد

شمارهٔ ۷۷۱ : هیچم ز گریه قدر برین خاک کو نماند

شمارهٔ ۷۷۲ : بر من خسته رقیبان چو گذر می آرند

شمارهٔ ۷۷۳ : داغت خبر ز سوز من دل فکار کرد

شمارهٔ ۷۷۴ : کس زنده کی از هجر تو ای عهد گسل ماند

شمارهٔ ۷۷۵ : گرچه ارباب خرد طایفه یی پرهنرند

شمارهٔ ۷۷۶ : گه بصلحند این بتان گه رسم جنگی مینهند

شمارهٔ ۷۷۷ : ایشه خوبان که ملک حسنت ارزانی بود

شمارهٔ ۷۷۸ : دل ز فریب گلرخان بی تو شکیب چون کند

شمارهٔ ۷۷۹ : خط سبزی که سر از لعل تو برخواهد کرد

شمارهٔ ۷۸۰ : رخ او را دهان شکرافشانی چنین باید

شمارهٔ ۷۸۱ : جان آفرین که جان همه عالم آفرید

شمارهٔ ۷۸۲ : آن نوجوان ز جور پشیمان نمیشود

شمارهٔ ۷۸۳ : با قد چون نیشکر آن سبز شیرین بنگرید

شمارهٔ ۷۸۴ : لعل او از خون عاشق می بکام خود کشد

شمارهٔ ۷۸۵ : چند آن می لب عاشق مخمور ببیند

شمارهٔ ۷۸۶ : خیال آن لب می جان ناتوان سوزد

شمارهٔ ۷۸۷ : آن سرو اگر از چشم من در چشم دشمن می‌شود

شمارهٔ ۷۸۸ : گذر ز حسن خوش این بت پرست پیر ندارد

شمارهٔ ۷۸۹ : دل خورد غم که چرا مرده صفت خاک شود

شمارهٔ ۷۹۰ : گر من از درد تو مردم هرگزت دردی مباد

شمارهٔ ۷۹۱ : کیست کو خاک ز بیداد تو بر سر نکند

شمارهٔ ۷۹۲ : بتر ز محنت هجر ای پسر چه خواهد بود

شمارهٔ ۷۹۳ : شب همچو شمع آتش آهم زبانه زد

شمارهٔ ۷۹۴ : تو یار اگر نشوی بخت یار چون گردد

شمارهٔ ۷۹۵ : بیا که نرگس ساقی بشارتی دارد

شمارهٔ ۷۹۶ : دور از تو دل من به که پیغام فرستد

شمارهٔ ۷۹۷ : حسنت که ذره را مه تابنده میکند

شمارهٔ ۷۹۸ : کم همنفسی پاکدل و راست زبان بود

شمارهٔ ۷۹۹ : خم مویش که در کین من بیمار می پیچد

شمارهٔ ۸۰۰ : کس به هجر تو یار کس نشود

شمارهٔ ۸۰۱ : خوش آن که مست شوی تا بهانه برخیزد

شمارهٔ ۸۰۲ : این جوانمردی که پیر میفروشان میکند

شمارهٔ ۸۰۳ : هرکه را از چشم تر اشکی به دامن می‌چکد

شمارهٔ ۸۰۴ : تا کام ماه یکشب از دیدنش برآمد

شمارهٔ ۸۰۵ : اگر آن پری بعاشق نظر از وصال دارد

شمارهٔ ۸۰۶ : به تاج عشق سر آدمی عزیز بود

شمارهٔ ۸۰۷ : یارم وداع کرد و ز آغوش میرود

شمارهٔ ۸۰۸ : کمال صنع الهی در آن جمال بود

شمارهٔ ۸۰۹ : گر میل تو جان سوزس عشاق نمی بود

شمارهٔ ۸۱۰ : ناخوش آن عمر که دور از رخ آن ماه رود

شمارهٔ ۸۱۱ : شمشاد تو پروای کس از ناز ندارد

شمارهٔ ۸۱۲ : سرم فدای رهی باد کان سوار آید

شمارهٔ ۸۱۳ : عیبم مکن که عقل تو از کف زمام داد

شمارهٔ ۸۱۴ : اجل درآمد و بخت از درم نمی‌آید

شمارهٔ ۸۱۵ : سرشک شادی وصل از چه جانگداز آمد

شمارهٔ ۸۱۶ : از بتان دل برکنم گویم مسلمان دگر

شمارهٔ ۸۱۷ : بچه مهر و چه وفا با تو نشینم دگر

شمارهٔ ۸۱۸ : چند بود دمبدم چشم تو خونریز تر

شمارهٔ ۸۱۹ : ای به زیبایی و دلجویی ز خوبان خوب‌تر

شمارهٔ ۸۲۰ : ساقیا مستم لب خود از لب من دور دار

شمارهٔ ۸۲۱ : شهسوارا، ز من سوخته خرمن مگذر

شمارهٔ ۸۲۲ : توبه کردم از می و معشوق سرمستم دگر

شمارهٔ ۸۲۳ : پایه معراج جان خواهی ز دنیا درگذر

شمارهٔ ۸۲۴ : سوز دلم باتو گفت حرف نهانی دگر

شمارهٔ ۸۲۵ : سنبل بگشا بر گل و سروت به خرام آر

شمارهٔ ۸۲۶ : یا مکن قول بتان گوش و بما خرده مگیر

شمارهٔ ۸۲۷ : بازآمدی که شمع دل افروزیم دگر

شمارهٔ ۸۲۸ : ای بچشم جان من حسن تو شورانگیزتر

شمارهٔ ۸۲۹ : از بهر قتل عاشق دلخسته چشم یار

شمارهٔ ۸۳۰ : هزار شکر که عالم بکام ماست دگر

شمارهٔ ۸۳۱ : بیا ای باد و چون مور ضعیفم سوی جانان بر

شمارهٔ ۸۳۲ : مهرم چو میکشد مکش از شیوه های جور

شمارهٔ ۸۳۳ : ای ز خورشید رخت هر ساعتم سوزی دگر

شمارهٔ ۸۳۴ : ای همچو گل شکفته و از گل شکفته تر

شمارهٔ ۸۳۵ : فصل گل نوروز شد دارد جهان حالی دگر

شمارهٔ ۸۳۶ : بسنگی دوستان را یاد میدار

شمارهٔ ۸۳۷ : کاکل شکست و شد گره کار بسته تر

شمارهٔ ۸۳۸ : پیش خورشید رخش کی ماه گردد جلوه گر

شمارهٔ ۸۳۹ : معلم، آن گل نو را به خار و خس مگذار

شمارهٔ ۸۴۰ : ای بی تو روزم از شب غم جانگدازتر

شمارهٔ ۸۴۱ : در دل آمد یار و گشت از دیده غمدیده دور

شمارهٔ ۸۴۲ : یک جرعه به خاکم فکن و خاک بجوش آر

شمارهٔ ۸۴۳ : جان رفت و دل مقید صد غم بود هنوز

شمارهٔ ۸۴۴ : ای باد مکش برقع جانان مرا باز

شمارهٔ ۸۴۵ : از تیر تو در خاک طپد مرغ هوا باز

شمارهٔ ۸۴۶ : مهی که چشم امیدم بسوی اوست هنوز

شمارهٔ ۸۴۷ : هجران گذشت و نوبت دیدن رسید باز

شمارهٔ ۸۴۸ : هرچند که چون شمع مرا سوخته‌ای باز

شمارهٔ ۸۴۹ : المنه لله که دگر مرغ خوش آواز

شمارهٔ ۸۵۰ : ای برق محبت که ره من زده‌ای باز

شمارهٔ ۸۵۱ : گرچه زارم سوختی من عاشق زارم هنوز

شمارهٔ ۸۵۲ : جان رفت و دل ز عشق پریشان بود هنوز

شمارهٔ ۸۵۳ : عیسی دم من وقت سماع طرب انگیز

شمارهٔ ۸۵۴ : گل من مگو که لب را بکسی گشاد هرگز

شمارهٔ ۸۵۵ : شکر خدا که چشم تو بر ما فتاد باز

شمارهٔ ۸۵۶ : در عین عتاب از بر ما میگذری باز

شمارهٔ ۸۵۷ : دیده بوصل آرمید دل نشود خوش هنوز

شمارهٔ ۸۵۸ : ساغر زده و شمع قد افراخته‌ای باز

شمارهٔ ۸۵۹ : فریاد که یار می‌رود باز

شمارهٔ ۸۶۰ : سوختم بهر خدا در هجر ازین بیشم مسوز

شمارهٔ ۸۶۱ : سرم بریدی و مهر تو در دل است هنوز

شمارهٔ ۸۶۲ : از بیم غصه شب و خوف ملال روز

شمارهٔ ۸۶۳ : اشارت تو بجان دادنم بشارت بس

شمارهٔ ۸۶۴ : هرگز گلی نچید دل من ز باغ کس

شمارهٔ ۸۶۵ : حال من دور از آن جمال مپرس

شمارهٔ ۸۶۶ : نوازش تو قیامی ز سرو قامت بس

شمارهٔ ۸۶۷ : نظر بنرگس او کن ز خشم و ناز مپرس

شمارهٔ ۸۶۸ : تا غرق بحر خون نشوی از جفای کس

شمارهٔ ۸۶۹ : گو جام جم مباش، سفال شراب بس

شمارهٔ ۸۷۰ : گدای دل شو و فارغ ز پادشاهی باش

شمارهٔ ۸۷۱ : مستم و در جوش می بینم دل مجنون خویش

شمارهٔ ۸۷۲ : غم پریشان سازم از مستی چو زلف پرخمش

شمارهٔ ۸۷۳ : مرو از دیده چو برق و بمن زار ببخش

شمارهٔ ۸۷۴ : چو مه بمهر فلک شهره در جهان کم باش

شمارهٔ ۸۷۵ : آن پریرو هرکه خواهد دست دل در گردنش

شمارهٔ ۸۷۶ : ای دل گه وصلش بجوار دگران باش

شمارهٔ ۸۷۷ : چون کعبه هرانکس که نشد شاد بکویش

شمارهٔ ۸۷۸ : امشب که چراغ نظری چرب زبان باش

شمارهٔ ۸۷۹ : در کوی تو تا کس قدم از ما ننهد پیش

شمارهٔ ۸۸۰ : دلا چو باز گریزان ز وصل مردم باش

شمارهٔ ۸۸۱ : گریه خواهد ریخت خون من تو خود آسوده باش

شمارهٔ ۸۸۲ : ما که از اول بلی گفتیم با دلدار خویش

شمارهٔ ۸۸۳ : من نه آنم که بنالم ز دل افکاری خویش

شمارهٔ ۸۸۴ : یار باید بر سر ما سایه گستر بودنش

شمارهٔ ۸۸۵ : کشته ام خار ملامت همه پیرامن خویش

شمارهٔ ۸۸۶ : بصبح وصل کشد این شب ستم خوشباش

شمارهٔ ۸۸۷ : از یار مکن ناله و لب بسته ز غم باش

شمارهٔ ۸۸۸ : چون بخیال آیدم سرو قباپوش خویش

شمارهٔ ۸۸۹ : کوی او خواهی دلا محنت کش اغیار باش

شمارهٔ ۸۹۰ : نیست عیب از لاله گر لافد به گلبرگ ترش

شمارهٔ ۸۹۱ : عاقبت بگذرد این تیره شب غم خوشباش

شمارهٔ ۸۹۲ : تا تو زیر پوست همچون گرگی ای پشمینه پوش

شمارهٔ ۸۹۳ : میرم بدان تغافل و پروا نکردنش

شمارهٔ ۸۹۴ : از ضعف اگر در آینه بینم جمال خویش

شمارهٔ ۸۹۵ : مگسل ز یار و بر سر عهد نخست باش

شمارهٔ ۸۹۶ : من آب خضر جویم بهر سگان کویش

شمارهٔ ۸۹۷ : هر کو بهشت وصل او امروز باشد حاصلش

شمارهٔ ۸۹۸ : نشد از زخم تیر آهو گریزان روز نخجیرش

شمارهٔ ۸۹۹ : بس گل شکفت و کرد خزان نوبهار خویش

شمارهٔ ۹۰۰ : چو وقت گریه کردن رو نهم بر سوی دیوارش

شمارهٔ ۹۰۱ : از حسرت آن لب که نبخشد شکر خویش

شمارهٔ ۹۰۲ : تا شسته شد ز شیر لب روح پرورش

شمارهٔ ۹۰۳ : ره ز مستی بزنم باز به ویرانه خویش

شمارهٔ ۹۰۴ : کوهکن چون بر نیامد با دل خود رای خویش

شمارهٔ ۹۰۵ : چند سوزیم ز داغ دل بیحاصل خویش

شمارهٔ ۹۰۶ : ای اجل مهلت من ده که ببوسم دهنش

شمارهٔ ۹۰۷ : نمیخواهد که دست کس رسد بر طاق ابرویش

شمارهٔ ۹۰۸ : در غمت گر جان غم‌پرور نباشد گو مباش

شمارهٔ ۹۰۹ : هرکه شد سویش چو سایه در قفا می‌افتمش

شمارهٔ ۹۱۰ : نقش پای او که محراب دعا می یابمش

شمارهٔ ۹۱۱ : چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویش

شمارهٔ ۹۱۲ : صد تلخ دهان میگزد از غصه لب خویش

شمارهٔ ۹۱۳ : چو گفتم از کف من زلف را به تاب مکش

شمارهٔ ۹۱۴ : عیش اگر خواهی سگ خوبان مردم زاده باش

شمارهٔ ۹۱۵ : خسته یی کان عنبرین مو بگذرد زود از سرش

شمارهٔ ۹۱۶ : نبود کسی که نبود بلب تو اشتیاقش

شمارهٔ ۹۱۷ : چون در کعبه به تقلید گرفتار مباش

شمارهٔ ۹۱۸ : خوش آن ساعت که آن ساقی نشاننم پیش خود مستش

شمارهٔ ۹۱۹ : گر فراغت طلبی همنفس رندان باش

شمارهٔ ۹۲۰ : روشنی بخش دلم شد تن غم پرور خویش

شمارهٔ ۹۲۱ : بر مست خود به پیری و عمر تبه ببخش

شمارهٔ ۹۲۲ : گر تشنه آب خضری از سر اخلاص

شمارهٔ ۹۲۳ : عاشق دم کشتن ز جان آسان برآید همچو شمع

شمارهٔ ۹۲۴ : ز بهر کلبه عاشق دلا مجوی چراغ

شمارهٔ ۹۲۵ : چند فتد به کشتنم زلف تو ماه برطرف

شمارهٔ ۹۲۶ : مجنون منم گریخته عمری ز بند عشق

شمارهٔ ۹۲۷ : ماییم همچو مجنون استاد مذهب عشق

شمارهٔ ۹۲۸ : یار مستغنی و ما مستغرق دریای عشق

شمارهٔ ۹۲۹ : با حسن دوست دل نشکیبد ز داغ عشق

شمارهٔ ۹۳۰ : ز بسکه سینه خراش است زخم خار فراق

شمارهٔ ۹۳۱ : عیبم مکن اگر (که) من هستم (خراب) عشق

شمارهٔ ۹۳۲ : من چون خم صافی دلم گر غرقه ام در خون چه باک

شمارهٔ ۹۳۳ : می‌زدی تیری به غیر و بر جگر خوردم ز رشک

شمارهٔ ۹۳۴ : گر سنگ زدی بر من و آسوده دل تنگ

شمارهٔ ۹۳۵ : با سینه نالان ز نی و چنگ چه حاصل

شمارهٔ ۹۳۶ : پرتوی گر افکنی در چشم از شمع جمال

شمارهٔ ۹۳۷ : صد بار اگر از جور توام خون رود از دل

شمارهٔ ۹۳۸ : هر چند من سگ توام ای مشگبو غزال

شمارهٔ ۹۳۹ : چون لاله از داغ درون دارم دهان بر دود دل

شمارهٔ ۹۴۰ : عاشق که برفروخت چراغت ز داغ دل

شمارهٔ ۹۴۱ : بزخم تیر تو جان رفت و خاک تن شد گل

شمارهٔ ۹۴۲ : ز خشم و ناز تو صد شوق شد فزون در دل

شمارهٔ ۹۴۳ : ما تا حدیث سبز خطان گوش کرده ایم

شمارهٔ ۹۴۴ : عاشق منم که با چو تو خونخواره‌ای خوشم

شمارهٔ ۹۴۵ : چندان ز خلق درد ترا گوش میکنیم

شمارهٔ ۹۴۶ : ما شیشه ناموس به میخانه شکستیم

شمارهٔ ۹۴۷ : درعشق گنهکارم اگر خاک نگردم

شمارهٔ ۹۴۸ : چون مرغ نیم بسمل چندانکه می‌تپیدم

شمارهٔ ۹۴۹ : سجده بردم بدرش دوش چو تنها گشتم

شمارهٔ ۹۵۰ : گر صدهزار کاسه خون نوش میکنم

شمارهٔ ۹۵۱ : ما فیض دل و فیض الهی همه داریم

شمارهٔ ۹۵۲ : ما تحمل بر جفاهای تو ای گل می‌کنیم

شمارهٔ ۹۵۳ : ز سنگ دل شکنان دل حزین چرا داریم

شمارهٔ ۹۵۴ : با هرگل نورسته که برخاست نشستیم

شمارهٔ ۹۵۵ : غرق خونم که ازین بحر کناری گیرم

شمارهٔ ۹۵۶ : ما از ازل به عشق تو دیوانه زاده‌ایم

شمارهٔ ۹۵۷ : عالمی گر خون خورند از عشق ما هم می‌خوریم

شمارهٔ ۹۵۸ : من از محرومی خود یا زرشک محرمان سوزم

شمارهٔ ۹۵۹ : اگر تو جان طلبی جان در آستین دارم

شمارهٔ ۹۶۰ : داند دل تو راز من وزان تو من هم

شمارهٔ ۹۶۱ : رفتیم برون زین چمن و هیچ نگفتیم

شمارهٔ ۹۶۲ : ساقی کریم و یار خطاپوش و شاه هم

شمارهٔ ۹۶۳ : دیوانه عشق توام مجنون مادرزاد هم

شمارهٔ ۹۶۴ : در صحبت کس جام فراغی نکشیدیم

شمارهٔ ۹۶۵ : از داغ می اگرچه در آتش چو لاله ام

شمارهٔ ۹۶۶ : خوش آنکه مست بروی تو دیده باز کنم

شمارهٔ ۹۶۷ : برتافت رخ چو آینه آنماه چون کنم

شمارهٔ ۹۶۸ : نوروزی ازین ما بفراغی ننشستیم

شمارهٔ ۹۶۹ : من خسته ای فلک کی دمی از تو شاد گشتم

شمارهٔ ۹۷۰ : آنچنانم ز فراقت که ندانم چکنم

شمارهٔ ۹۷۱ : چون سایه گذر زان مه رخساره نداریم

شمارهٔ ۹۷۲ : از بسکه شدم جامه دران نعره زنان هم

شمارهٔ ۹۷۳ : ماییم که در دیر خرابات مقیمیم

شمارهٔ ۹۷۴ : من سوخته خال و خط سیمبرانم

شمارهٔ ۹۷۵ : نه چنان بگرد کویت من ناصبور گردم

شمارهٔ ۹۷۶ : تاچند وصل روی تو ایمه طلب کنیم

شمارهٔ ۹۷۷ : چه شود گرت زمانی من دلفکار بینم

شمارهٔ ۹۷۸ : شبها چو سگان در طلبت در بدر افتم

شمارهٔ ۹۷۹ : چون لاله جگر چاک شدم غرقه بخون هم

شمارهٔ ۹۸۰ : آنم که دل بعالم پرغم نمیدهم

شمارهٔ ۹۸۱ : تو شوخ نوجوانی من پیر ناتوانم

شمارهٔ ۹۸۲ : گنجی چو تو در سینه به کونین چه کارم؟

شمارهٔ ۹۸۳ : تو با فراغ خود امروز شاد و فردا هم

شمارهٔ ۹۸۴ : ز بسکه رخنه ز تیر تو در درون دارم

شمارهٔ ۹۸۵ : کنون که جامه چو من میدری که سر مستم

شمارهٔ ۹۸۶ : نیستم طاقت که آه داد خواهی بشنوم

شمارهٔ ۹۸۷ : دی در رهش چو دیدم بس شرمناک گشتم

شمارهٔ ۹۸۸ : می ده که بی غبار غمی از جهان روم

شمارهٔ ۹۸۹ : یاد من کردی من از بخت این زیادت یافتم

شمارهٔ ۹۹۰ : تا کی از گریه گره بر لب فریاد زنم

شمارهٔ ۹۹۱ : چندان بر آستان خرابات سر نهم

شمارهٔ ۹۹۲ : هر چند که خود دل ببلای تو سپردم

شمارهٔ ۹۹۳ : خوش آنکه تو بازآیی و من پای تو بوسم

شمارهٔ ۹۹۴ : چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنم

شمارهٔ ۹۹۵ : من که از دور ترا بینم و مدهوش شوم

شمارهٔ ۹۹۶ : تا کی بغیر گویی من چشم و گوش باشم

شمارهٔ ۹۹۷ : دل کباب از لعل او چون از دلش بیرون کنم

شمارهٔ ۹۹۸ : من لاف تقوی تا بکی در خرمن طاعت زنم

شمارهٔ ۹۹۹ : دور از درت به تیغ نه از بهر جان شدم

شمارهٔ ۱۰۰۰ : تو در آتش ز تب چو نشمع و من دور از درت گردم

شمارهٔ ۱۰۰۱ : عمریست که من خاک ره درد کشانم

شمارهٔ ۱۰۰۲ : عمریکه بیرخت من درمانده بوده ام

شمارهٔ ۱۰۰۳ : خوش آنکه پیش تو دور از دیار خود گریم

شمارهٔ ۱۰۰۴ : دل با تو بگفتار و زبان با دگرانم

شمارهٔ ۱۰۰۵ : بیک نظر که بر آن مه شب وصال کنم

شمارهٔ ۱۰۰۶ : ناچار اگر دمی ز سر کوی او روم

شمارهٔ ۱۰۰۷ : در سجود آستانت از سفر باز آمدیم

شمارهٔ ۱۰۰۸ : سنگ جفا بقصد دل زار خسته‌ام

شمارهٔ ۱۰۰۹ : با کس سخن مگو که من از غیرت آتشم

شمارهٔ ۱۰۱۰ : هر چند از وصالت ای آفتاب دورم

شمارهٔ ۱۰۱۱ : ای جگر از تو پر نمک دیده شور بخت هم

شمارهٔ ۱۰۱۲ : ظَن مبر کز دودِ دل پیشت شکایت می‌کنم

شمارهٔ ۱۰۱۳ : نه تاب وصل و نه صبرم کز و کناره کنم

شمارهٔ ۱۰۱۴ : منم آنکه مست و بیخود ز غم تو لاله رویم

شمارهٔ ۱۰۱۵ : پیش تو غم دل که نهان بود نگفتیم

شمارهٔ ۱۰۱۶ : تو عیش کن بفراغت که من سپند توام

شمارهٔ ۱۰۱۷ : سایه صفت ز ماه خود میل وصال میکنم

شمارهٔ ۱۰۱۸ : سوختم چندانکه سر زد شعله از پیراهنم

شمارهٔ ۱۰۱۹ : سگ توام من و عمری بغم اسیر شدم

شمارهٔ ۱۰۲۰ : ز در مران اگر آلوده و هوسناکیم

شمارهٔ ۱۰۲۱ : حسرت فرو خورم چه به رویت نظر کنم

شمارهٔ ۱۰۲۲ : هرگز از بخت نیامد قدحی در دستم

شمارهٔ ۱۰۲۳ : پیرم چو چنگ با قد پرخم شکسته ام

شمارهٔ ۱۰۲۴ : ایگل که بوصل تو رسیدن نتوانم

شمارهٔ ۱۰۲۵ : عمری‌ست کز عشق بتان این شور و مستی می‌کنم

شمارهٔ ۱۰۲۶ : چو ماه نوجمال عالم افروزش که می بینم

شمارهٔ ۱۰۲۷ : سوختم از نوش وصلت کارزو میداشتم

شمارهٔ ۱۰۲۸ : از برون چون مگس آلوده بشهد هوسیم

شمارهٔ ۱۰۲۹ : سرو من، چون سخن از لعل چو قندت گویم

شمارهٔ ۱۰۳۰ : بصبر اگرچه بسی روزها بسر کردم

شمارهٔ ۱۰۳۱ : کاش آنزمان که سوخته میشد ستاره ام

شمارهٔ ۱۰۳۲ : پیش تو ایطبیب جان بسکه ز خویش میروم

شمارهٔ ۱۰۳۳ : غیرت عشق کی هلد، کز ستم تو دم زنم

شمارهٔ ۱۰۳۴ : چند از هوس آن لب چون قند بسوزم

شمارهٔ ۱۰۳۵ : سخن نگفته بهم جنگ و ماجرا داریم

شمارهٔ ۱۰۳۶ : تا کی خمار محنت آن سیمبر کشم

شمارهٔ ۱۰۳۷ : منعت از همنفسان چند بصد پند کنم

شمارهٔ ۱۰۳۸ : با چون تو شوخی سرو قد عاشق کش و طناز هم

شمارهٔ ۱۰۳۹ : ز بسکه خار ملامت کشیده دامانم

شمارهٔ ۱۰۴۰ : هست کحل بصر از خاک ره او هوسم

شمارهٔ ۱۰۴۱ : جان نذر کرده ام که بپایت فدا کنم

شمارهٔ ۱۰۴۲ : دل از آرزو چه خون شد بدعا چه کام خواهم

شمارهٔ ۱۰۴۳ : چو بینم هر دمت با غیر از غیرت خراب افتم

شمارهٔ ۱۰۴۴ : دش از داغت زمانی در غم دل بوده ام

شمارهٔ ۱۰۴۵ : طوفان کنم از اشک و رخ خاک بشویم

شمارهٔ ۱۰۴۶ : شب وعده داد مست و بره دیده دوختم

شمارهٔ ۱۰۴۷ : شدم بازیچهٔ طفلان که در هرجا که بنشینم

شمارهٔ ۱۰۴۸ : روز آخر کز جهان با دیده گریان روم

شمارهٔ ۱۰۴۹ : من که چون لاله ز داغ تو بر افروخته ام

شمارهٔ ۱۰۵۰ : ندارم چاره یی جانا که با لعلت در آمیزم

شمارهٔ ۱۰۵۱ : اسیر در دم و یک همنفس نمی بینم

شمارهٔ ۱۰۵۲ : آن عید مشتاقان که من قربان او صد جان کنم

شمارهٔ ۱۰۵۳ : از جور چه دل ملول دارم

شمارهٔ ۱۰۵۴ : مردیم ز غم تا بتو محبوب رسیدیم

شمارهٔ ۱۰۵۵ : گرچه در رسم ادب از دگران کم نشدیم

شمارهٔ ۱۰۵۶ : از بسکه می وصلت بیرون رود از دستم

شمارهٔ ۱۰۵۷ : دل چو کوه از حسرت لعل تو خونشد چون کنم

شمارهٔ ۱۰۵۸ : من کز غمت ز دیده می لاله گون خورم

شمارهٔ ۱۰۵۹ : دیوانه عشقم دهن از خنده نبندم

شمارهٔ ۱۰۶۰ : توبه کردم عمری اکنون باده صافی میکنم

شمارهٔ ۱۰۶۱ : شبهای هجر اگر چه دل ریش سوزدم

شمارهٔ ۱۰۶۲ : ما از صفای سینه چو آیینه همیم

شمارهٔ ۱۰۶۳ : چون چشم حسرت از تو بسرو سهی کنیم

شمارهٔ ۱۰۶۴ : گمره شدیم بسکه بره مست رفته ایم

شمارهٔ ۱۰۶۵ : کشت چون صیدم سگ یار و کشد در خاک هم

شمارهٔ ۱۰۶۶ : تا بکی توبه کنیم از می و دردم شکنیم

شمارهٔ ۱۰۶۷ : روزه بگذشت و هوای می بیغش دارم

شمارهٔ ۱۰۶۸ : من از گلهای خون دل از آن رخساره تر دارم

شمارهٔ ۱۰۶۹ : نگویی در پیت چونعاشقان هرجا نمیگردم

شمارهٔ ۱۰۷۰ : تو در چمن چو نباشی گل و سمن چکنم

شمارهٔ ۱۰۷۱ : حدیث سوز دل چون شمع از آن معنی گران دارم

شمارهٔ ۱۰۷۲ : همین خرسندی ام بس گرچه دور از محفلش گردم

شمارهٔ ۱۰۷۳ : چو شمع بیتو همه آه سوزناک شدم

شمارهٔ ۱۰۷۴ : ما وصل تو با بوالهوسان دوست نداریم

شمارهٔ ۱۰۷۵ : با آنکه ز شوق نظری خواب ندارم

شمارهٔ ۱۰۷۶ : عاشق مستم و محنت زده از بار دلم

شمارهٔ ۱۰۷۷ : گرچه بی بختم و دور از رخ گلفام توام

شمارهٔ ۱۰۷۸ : از جهان فردم همین در بند رخسار توام

شمارهٔ ۱۰۷۹ : من آن مستم که از اطوار خود یکمو نمیگردم

شمارهٔ ۱۰۸۰ : تا نیست می از خود خبرم نیست که هستم

شمارهٔ ۱۰۸۱ : ما جان ز شوق وصل تو صد باره داده‌ایم

شمارهٔ ۱۰۸۲ : مست آنم که ز دستت قدحی نوش کنم

شمارهٔ ۱۰۸۳ : ما سایه صفت سوخته وصل تو ماهیم

شمارهٔ ۱۰۸۴ : شور ستمت چند کند دور ز خویشم

شمارهٔ ۱۰۸۵ : دمی که همنفسان گرم گفتگو بینم

شمارهٔ ۱۰۸۶ : تشنه درد توام وز پی درمان نروم

شمارهٔ ۱۰۸۷ : ز اشک همچو شفق بیتو غرق خون شده ام

شمارهٔ ۱۰۸۸ : غم چون تو آفتابی ز جهان پسند دارم

شمارهٔ ۱۰۸۹ : چو چاره از غم خونخواره نمییابم

شمارهٔ ۱۰۹۰ : من از اول ترا خورشید عالم سوز میدیدم

شمارهٔ ۱۰۹۱ : می بده کز غم دنیا دمی آسوده شویم

شمارهٔ ۱۰۹۲ : تا یافته ام وصل تو در کینه خویشم

شمارهٔ ۱۰۹۳ : مه من که هرگز گزندت نه بینم

شمارهٔ ۱۰۹۴ : ز خونم سیر کی گردد که با لعلش نظر دارم

شمارهٔ ۱۰۹۵ : هرچند که از یار جز آزار ندیدم

شمارهٔ ۱۰۹۶ : من از صفای درون گر ز خود برون آیم

شمارهٔ ۱۰۹۷ : در چاره مرهم بدل پاره بماندم

شمارهٔ ۱۰۹۸ : من سوخته داغ درون پرور عشقم

شمارهٔ ۱۰۹۹ : ساقی بیا که دست ارادت بهم دهیم

شمارهٔ ۱۱۰۰ : از بسکه پیش روی بتان سجدها کنم

شمارهٔ ۱۱۰۱ : همدمان رفتند و من از همرهان وامانده ام

شمارهٔ ۱۱۰۲ : در کمال است جمال تو که ما می طلبیم

شمارهٔ ۱۱۰۳ : مگو که سر بگریبان نشسته غمناکم

شمارهٔ ۱۱۰۴ : گیریم که خود خار بلا اینهمه کشتیم

شمارهٔ ۱۱۰۵ : خوش آنکه همنفس یار خویشتن بودم

شمارهٔ ۱۱۰۶ : نه کس ز بهر تو یارم نه یار کس من هم

شمارهٔ ۱۱۰۷ : مشنو که از تو سلسله مو در شکایتیم

شمارهٔ ۱۱۰۸ : زان مرهم دل غیر دل ریش ندیدیم

شمارهٔ ۱۱۰۹ : ما حرف ملامت همه از سینه بشستیم

شمارهٔ ۱۱۱۰ : ز رقیب او چه سازم که کند نظر بکین هم

شمارهٔ ۱۱۱۱ : پیشت چو آب دیده خود خوار مانده ایم

شمارهٔ ۱۱۱۲ : ذره خاکم و در کوی تو گر گم باشم

شمارهٔ ۱۱۱۳ : چند این دل سودازده را پند بگویم

شمارهٔ ۱۱۱۴ : بپای سرو تو افتاده ایم و مدهوشیم

شمارهٔ ۱۱۱۵ : ترک خوبان گرچه از دست ملامت میکنیم

شمارهٔ ۱۱۱۶ : خواهم غبار گردم از کوی او بر آیم

شمارهٔ ۱۱۱۷ : اگر تو دور کنی از درم صبور شوم

شمارهٔ ۱۱۱۸ : شرگشته ام و چاره تقدیر ندارم

شمارهٔ ۱۱۱۹ : دیده دریا چو شد از گریه چه تدبیر کنم

شمارهٔ ۱۱۲۰ : خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکم

شمارهٔ ۱۱۲۱ : چو یار رخت سفر بست من چه کار کنم؟

شمارهٔ ۱۱۲۲ : آنکه شب روز طرب کرد ز روی چو مهم

شمارهٔ ۱۱۲۳ : بهر جا چشم بگشایم جمال یار می بینم

شمارهٔ ۱۱۲۴ : یکدم ایساقی جان می ده و مدهوش کنم

شمارهٔ ۱۱۲۵ : رخ بخون سرخ کند دیده گریان خودم

شمارهٔ ۱۱۲۶ : سگ توییم و بر آن در شکسته حال خوشیم

شمارهٔ ۱۱۲۷ : از جهان چون لاله داغت ایسهی قد میبریم

شمارهٔ ۱۱۲۸ : ایهمه آرزوی تو فکر من و خیال هم

شمارهٔ ۱۱۲۹ : من دردمند و ناتوان او سرکش و خونخواره هم

شمارهٔ ۱۱۳۰ : ما پیش تیغ سر به ارادت نهاده‌ایم

شمارهٔ ۱۱۳۱ : چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنم

شمارهٔ ۱۱۳۲ : بگذر ز آب خضر و دم از جام جم مزن

شمارهٔ ۱۱۳۳ : اگرچه رسم بود دل به دل‌ستان دادن

شمارهٔ ۱۱۳۴ : ای که دین و دلم ایثار تو خواهد بودن

شمارهٔ ۱۱۳۵ : ایکه میسوزد رخت دلها بداغ خویشتن

شمارهٔ ۱۱۳۶ : ما خود بریده ایم دل از کار خویشتن

شمارهٔ ۱۱۳۷ : شبی درآ ز در ای شمع و خانه روشن کن

شمارهٔ ۱۱۳۸ : پرسشی کن ای طبیب و جان ما را شاد کن

شمارهٔ ۱۱۳۹ : چند باشی با بدان یاد از نکو خواهی بکن

شمارهٔ ۱۱۴۰ : ای روی دل افروز تو ماه همه خوبان

شمارهٔ ۱۱۴۱ : قد بین و رخ ببین و لب جانفزا ببین

شمارهٔ ۱۱۴۲ : دو ضعیفیم من و سایه در آنراه شدن

شمارهٔ ۱۱۴۳ : چه حسن است این زهی خوبی مگر خورشید و ماه است این

شمارهٔ ۱۱۴۴ : میخواست شب که داغ نهد دلستان من

شمارهٔ ۱۱۴۵ : خوش است زیر سر آن خشت آستان دیدن

شمارهٔ ۱۱۴۶ : گر نه کافر بچه یی آتش دل تیز مکن

شمارهٔ ۱۱۴۷ : آن نخل قد و لعل لب چون رطبش بین

شمارهٔ ۱۱۴۸ : شبی با نامرادان باش و ترک خود مرادی کن

شمارهٔ ۱۱۴۹ : گر شوم خاک ره و سبزه دمد از گل من

شمارهٔ ۱۱۵۰ : گر با تو نیم دولتم ای شوخ بس است این

شمارهٔ ۱۱۵۱ : زخم پنهان بردل عاشق تو میدانی زدن

شمارهٔ ۱۱۵۲ : وَه که باز از کف عنانِ دل برون خواهد شدن

شمارهٔ ۱۱۵۳ : هرکه زنجیرش نهد مشکین‌کمندی اینچنین

شمارهٔ ۱۱۵۴ : گرچه هجر امشب ره اهل نظر خواهد زدن

شمارهٔ ۱۱۵۵ : چنان گردد خیالش چشم اشکبار من

شمارهٔ ۱۱۵۶ : ای چرخ پی مجلس او ز آب و گل من

شمارهٔ ۱۱۵۷ : نشاید با لبت غیری چو طوطی هم‌نفس دیدن

شمارهٔ ۱۱۵۸ : نظاره تو به هر دیده کی توان کردن

شمارهٔ ۱۱۵۹ : ای سبز پر کرشمه مشکین قبای من

شمارهٔ ۱۱۶۰ : اکنون که تنها دیدمت لطف ارنه آزاری بکن

شمارهٔ ۱۱۶۱ : گر بوسه دهی زان لب خندان که دهم جان

شمارهٔ ۱۱۶۲ : دارد رقیب بهر تو چشم حسد به من

شمارهٔ ۱۱۶۳ : ای تو بروی همچو مه چشم و چراغ عاشقان

شمارهٔ ۱۱۶۴ : خوشا سنگ جفایت خوردن و هم در نفس مردن

شمارهٔ ۱۱۶۵ : تو که پیش بی‌غمانی چو گل از نشاط خندان

شمارهٔ ۱۱۶۶ : می‌میرم و خار غمت از جان نمی‌آید برون

شمارهٔ ۱۱۶۷ : موسم خزان ایگل در چمن گذاری کن

شمارهٔ ۱۱۶۸ : در دلم از تو گره به که گشاد از دگران

شمارهٔ ۱۱۶۹ : آشفته ام از هجر و تو آشفته تر از من

شمارهٔ ۱۱۷۰ : ای سنبل زلف سیهت چین همه بر چین

شمارهٔ ۱۱۷۱ : بآرزوی تو خوشحال میتوان بودن

شمارهٔ ۱۱۷۲ : او در دل و چون باد صبا در بدرم من

شمارهٔ ۱۱۷۳ : دل شکستند بسنگین دلیم سیمتنان

شمارهٔ ۱۱۷۴ : ساقی قدح پر از می چون سلسبیل کن

شمارهٔ ۱۱۷۵ : سگ این درم بسنگی دل من صبور میکن

شمارهٔ ۱۱۷۶ : دل که جای تست چون سازیم جای دیگران

شمارهٔ ۱۱۷۷ : ایشوخ پر کرشمه کم التفات من

شمارهٔ ۱۱۷۸ : کام دلم از وصل بیک سجده روا کن

شمارهٔ ۱۱۷۹ : از در کعبه چه حاصل به در یار نشین

شمارهٔ ۱۱۸۰ : لبز غم تو خشک شد دیده تر هم آنچنان

شمارهٔ ۱۱۸۱ : شاه حسنی یکنظر سوی گدای خود ببین

شمارهٔ ۱۱۸۲ : خواهی که عاشقانه سماعت کند خوشان

شمارهٔ ۱۱۸۳ : سخن بگو و دل از من بیک سخن بستان

شمارهٔ ۱۱۸۴ : گر با من مستی حذر از بیهده گو کن

شمارهٔ ۱۱۸۵ : بر توسن ناز آنپسر میتاخت چون برق یمان

شمارهٔ ۱۱۸۶ : وقت مرگ از سخنی درد مرا تسکین کن

شمارهٔ ۱۱۸۷ : در غنچه چو گل تا بکیی گوش بمن کن

شمارهٔ ۱۱۸۸ : مزاج زهر اگر کوشش کنی شیرین توان کردن

شمارهٔ ۱۱۸۹ : آن جوان عاجز کش و من ناتوانی اینچنین

شمارهٔ ۱۱۹۰ : باده می‌نوش و بدین مشغله می‌گذران

شمارهٔ ۱۱۹۱ : من زار و دل غمزده هم زار تر از من

شمارهٔ ۱۱۹۲ : ایدل به غم بساز و وصالش طلب مکن

شمارهٔ ۱۱۹۳ : سوختم چون لاله چشمی بر دل چاکم فکن

شمارهٔ ۱۱۹۴ : درد از طبیب گرچه نهفتن نمی توان

شمارهٔ ۱۱۹۵ : من اگر شکسته عهدم تو وفای خود نگه کن

شمارهٔ ۱۱۹۶ : نپرسد جز وفا چیزی خدا روز جزا از من

شمارهٔ ۱۱۹۷ : به اعتقاد وفا بر کس اعتماد مکن

شمارهٔ ۱۱۹۸ : کی مدعی نهد سر در سجده نکویان

شمارهٔ ۱۱۹۹ : بیا ای عشق جان‌سوز آتشم در جان محزون زن

شمارهٔ ۱۲۰۰ : تن را بسوز و جانرا با دوست همنشین کن

شمارهٔ ۱۲۰۱ : خون شد ز بخت بد جگر لخت‌لخت من

شمارهٔ ۱۲۰۲ : مجنون منم در عهد تو لیلی تو در دوران من

شمارهٔ ۱۲۰۳ : گرچه از داغ تو سوزد دل بیحاصل من

شمارهٔ ۱۲۰۴ : ز بهر جان نتوانم نظر برید از تو

شمارهٔ ۱۲۰۵ : پای سگی که دیده ام شب به در سرای او

شمارهٔ ۱۲۰۶ : تا به کی چون سگ بنالد عاشق شبگرد او

شمارهٔ ۱۲۰۷ : ز جور مدعی گویم که کم آیم بکوی تو

شمارهٔ ۱۲۰۸ : هرچند که دیدم همه جور و ستم از تو

شمارهٔ ۱۲۰۹ : ای خلق جهانی همه مست طرب از تو

شمارهٔ ۱۲۱۰ : خورشیدوار هرکه دلش سوخت داغ او

شمارهٔ ۱۲۱۱ : مرغ دلم که کشته شد از چشم مست تو

شمارهٔ ۱۲۱۲ : سایم همه شب روی خود بر خاک دور از روی تو

شمارهٔ ۱۲۱۳ : از بسکه نازک است چو گل طبع و خوی تو

شمارهٔ ۱۲۱۴ : صیدم نکرد غنچه لبی جز بگفتگو

شمارهٔ ۱۲۱۵ : غم نیست کز زهر بلا تلخی کشد مسکین تو

شمارهٔ ۱۲۱۶ : نازکتر از گل است بسی طبع و خوی تو

شمارهٔ ۱۲۱۷ : دلش رمیده شد آهو ز چین کاکل او

شمارهٔ ۱۲۱۸ : همچو رخسار تو در عالم گلی بیخار کو

شمارهٔ ۱۲۱۹ : گرچه به تیغ جفا سینه فکارم از او

شمارهٔ ۱۲۲۰ : بسوخت جان مرا اشتیاق خدمت تو

شمارهٔ ۱۲۲۱ : ای دلم چون پسته از شور نمک بریان تو

شمارهٔ ۱۲۲۲ : هرگز دلم ملول نگشت از جفای او

شمارهٔ ۱۲۲۳ : از کفر و دین بری شده ام از برای تو

شمارهٔ ۱۲۲۴ : بنمای آتشین رخ و مست شراب شو

شمارهٔ ۱۲۲۵ : به وفای او که گرم کشد نکنم فغان ز جفای او

شمارهٔ ۱۲۲۶ : تو آب خضری و ما تشنه عاشقان از تو

شمارهٔ ۱۲۲۷ : تا کی ز دهانش بود ایدل سخن تو

شمارهٔ ۱۲۲۸ : سهل است نقد دین و دل گر صرف شد در کوی تو

شمارهٔ ۱۲۲۹ : آن بزم عیش ساقی و جام شراب کو

شمارهٔ ۱۲۳۰ : بر نقش شیرین کوهکن گریید چشم زار او

شمارهٔ ۱۲۳۱ : پیش پای خود ببین شاد از غم مردم مشو

شمارهٔ ۱۲۳۲ : مشتی مگسانیم سپند شکر تو

شمارهٔ ۱۲۳۳ : قدر ارباب وفا نیست بخاک در تو

شمارهٔ ۱۲۳۴ : بسکه حیران گشته ام در جلوه رفتار ازو

شمارهٔ ۱۲۳۵ : بسکه سوزیم چو شمع از هوس محفل او

شمارهٔ ۱۲۳۶ : دل بکف میداشتم عمری نگاه از دست تو

شمارهٔ ۱۲۳۷ : هر که آن گل پا نهد در دیده نمناک او

شمارهٔ ۱۲۳۸ : ای مرا داغی به دل از لعل آتش رنگ تو

شمارهٔ ۱۲۳۹ : مارا همین جواب سلام است کام ازو

شمارهٔ ۱۲۴۰ : من بنده صبا که دهد عرض رای تو

شمارهٔ ۱۲۴۱ : ماییم دل و دین بسر کار تو کرده

شمارهٔ ۱۲۴۲ : زهی ز عارض تو گلرخان حجاب زده

شمارهٔ ۱۲۴۳ : مدعی در جوش و ما بیهوش از آن نو گل شده

شمارهٔ ۱۲۴۴ : خوش حالتی است پیش تو از می خوشان شده

شمارهٔ ۱۲۴۵ : خوش آنکه بودمه من زباده مست شده

شمارهٔ ۱۲۴۶ : چون شمع دل از داغ تو افروختنش به

شمارهٔ ۱۲۴۷ : اگر چه عشق نکویان جراحتست همه

شمارهٔ ۱۲۴۸ : تو به بزم عیش و نبود ره من در آن میانه

شمارهٔ ۱۲۴۹ : خبرم شدست کانمه هوس شراب کرده

شمارهٔ ۱۲۵۰ : رسید مست من از می به رخ گل افکنده

شمارهٔ ۱۲۵۱ : ای مصور ز کف این تخته تعلیم بنه

شمارهٔ ۱۲۵۲ : تنم که غرقه بخون اشک لاله گون کرده

شمارهٔ ۱۲۵۳ : آتش آهم نهال وادی ایمن شده

شمارهٔ ۱۲۵۴ : گهی که زلف بر آن روی مهوش افتاده

شمارهٔ ۱۲۵۵ : کی دل بی‌دردی از داغ گزندی سوخته

شمارهٔ ۱۲۵۶ : نه دیده مثل تو دیده نه کس نشان داده

شمارهٔ ۱۲۵۷ : ساقیا، باده بدین مست دل افتاده مده

شمارهٔ ۱۲۵۸ : جدایی از درت جانا بزهر آلوده تیرم به

شمارهٔ ۱۲۵۹ : سرو من بنمای قد و خجلت شمشاد ده

شمارهٔ ۱۲۶۰ : تا ساقی گلهذار رفته

شمارهٔ ۱۲۶۱ : زلف سیه شانه کن جام مدامی بده

شمارهٔ ۱۲۶۲ : ساقیا می بقدح ریز و ببد مست مده

شمارهٔ ۱۲۶۳ : نوح اگر طوفان او افسانه مردم شده

شمارهٔ ۱۲۶۴ : ای با سگت فرشته دم از بندگی زده

شمارهٔ ۱۲۶۵ : بیا و ساقی جان شو به تشنه آبی ده

شمارهٔ ۱۲۶۶ : بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده

شمارهٔ ۱۲۶۷ : مرغ غافل چه دل آسوده بنظاره شده

شمارهٔ ۱۲۶۸ : بد فرصتت چرخ فلک تن فرو مده

شمارهٔ ۱۲۶۹ : در حسرت تو مردن ما از حیات به

شمارهٔ ۱۲۷۰ : پیش تو هر که هست چو صورت خموش به

شمارهٔ ۱۲۷۱ : از خواب جامه چاک و پریشان برآمده

شمارهٔ ۱۲۷۲ : ای ز ملاحت آتشی بر جگر ملک زده

شمارهٔ ۱۲۷۳ : روی نیاز بر ره آنسرو ناز به

شمارهٔ ۱۲۷۴ : دود چراغ خوردنم کرد چو لاله دل سیه

شمارهٔ ۱۲۷۵ : دامی نهاده آنمه از زلف تاب داده

شمارهٔ ۱۲۷۶ : خطت که لب لعل شکر خای گرفته

شمارهٔ ۱۲۷۷ : بیا و درد هجران را دوا ده

شمارهٔ ۱۲۷۸ : آدم و گندم، من و خال لب جانانه‌ای

شمارهٔ ۱۲۷۹ : عالم چو آفتاب پر از نور کرده‌ای

شمارهٔ ۱۲۸۰ : من کیم خسته‌دلی حال دگرگون شده‌ای

شمارهٔ ۱۲۸۱ : در چمن با کف رنگین قدح ای گل زده‌ای

شمارهٔ ۱۲۸۲ : هان ای خضر که آب بقا نوش کرده‌ای

شمارهٔ ۱۲۸۳ : در وقت گل چو غنچه چرا دل فسرده‌ای

شمارهٔ ۱۲۸۴ : عالمی را تو به شوخی دل و جان سوخته‌ای

شمارهٔ ۱۲۸۵ : نیست از همت خود با دو جهانم کاری

شمارهٔ ۱۲۸۶ : چو بپای خم نهم سر نبری گمان مستی

شمارهٔ ۱۲۸۷ : بقدر درد اگرم قوت سخن بودی

شمارهٔ ۱۲۸۸ : بخلق درد تو بیهوده گفتم تا کی

شمارهٔ ۱۲۸۹ : چو ساقی گر بجامم دست بودی

شمارهٔ ۱۲۹۰ : چو طوطیان تو سخن بی نظیر میگویی

شمارهٔ ۱۲۹۱ : دی بسکه چو گل در نظر افروخته بودی

شمارهٔ ۱۲۹۲ : رفتی و کنار از من دیوانه گرفتی

شمارهٔ ۱۲۹۳ : با دیگران بعشوه سخن هر نفس کنی

شمارهٔ ۱۲۹۴ : کعبه عاشق من کاش شکیبا بودی

شمارهٔ ۱۲۹۵ : خواهم شبی گوش رضا بر حال زار من نهی

شمارهٔ ۱۲۹۶ : با دل چه چاره سازم کز آرزوی رویی

شمارهٔ ۱۲۹۷ : این چه رفتارست کای شمشاد قامت می‌کنی

شمارهٔ ۱۲۹۸ : تا کی ای رشک پری عالمی از غم بکشی

شمارهٔ ۱۲۹۹ : شب سگت دل خواست از عاشق چه بودی داشتی

شمارهٔ ۱۳۰۰ : چون بود روز جزایی مکن آزار کسی

شمارهٔ ۱۳۰۱ : چه جور بود که باز ای فلک بمن کردی

شمارهٔ ۱۳۰۲ : تا چند ز من گوشه ابروی بتابی

شمارهٔ ۱۳۰۳ : تا دست بر اسباب سلامت نفشانی

شمارهٔ ۱۳۰۴ : آن دم که دل ربودی در قصد دین نبودی

شمارهٔ ۱۳۰۵ : از غمزه گه عتاب و گهی خنده میکنی

شمارهٔ ۱۳۰۶ : وقت آن شد که نظر درمن درمانده کنی

شمارهٔ ۱۳۰۷ : دی شامگه کز پیش من مرکب بتندی تاختی

شمارهٔ ۱۳۰۸ : به نظاره جوانان که کسی نیافت سیری

شمارهٔ ۱۳۰۹ : چند سازم که شوم خاک و تو بر من گذری

شمارهٔ ۱۳۱۰ : ای اشک جگر سوز که در چشم پر آیی

شمارهٔ ۱۳۱۱ : منعت نکنم گر ببد اندیش نشینی

شمارهٔ ۱۳۱۲ : با قبای آل چون برقی بمیدان تاختی

شمارهٔ ۱۳۱۳ : خنده یی کردی چو گل مارا چو بلبل سوختی

شمارهٔ ۱۳۱۴ : ایشوخ مرا اینهمه دلتنگ چه داری

شمارهٔ ۱۳۱۵ : بخدا که بزم ما را ز غم تو شامگاهی

شمارهٔ ۱۳۱۶ : بصد کرشمه مهرم شکار خود کردی

شمارهٔ ۱۳۱۷ : بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی

شمارهٔ ۱۳۱۸ : اول ز عاشقان به وفا یاد می‌کنی

شمارهٔ ۱۳۱۹ : هرکه یکساعت طبیب جان بیمارش تویی

شمارهٔ ۱۳۲۰ : از من خبر ای پسر نداری

شمارهٔ ۱۳۲۱ : گر کشد خاطر حزین باری

شمارهٔ ۱۳۲۲ : از آن بجور دل مبتلای من داری

شمارهٔ ۱۳۲۳ : مرید ما شو ایشیخ اگر باما دمی باشی

شمارهٔ ۱۳۲۴ : چند از بتان فریفته آب و گل شوی

شمارهٔ ۱۳۲۵ : دمی گر صورت شیرین سخن با کوهکن گفتی

شمارهٔ ۱۳۲۶ : از رشگ رخت گر دل گل درد نکردی

شمارهٔ ۱۳۲۷ : گلی است عارض ساقی بنازکی کز وی

شمارهٔ ۱۳۲۸ : ایکه بر بالین طبیب جان بیمار منی

شمارهٔ ۱۳۲۹ : دل شکست آن مه مرا در آرزوی ناوکی

شمارهٔ ۱۳۳۰ : ای یوسف عزیز چه از ما نهان شوی

شمارهٔ ۱۳۳۱ : ما بنده حسنیم و گرفتار نگاهی

شمارهٔ ۱۳۳۲ : بچنین جمال خوبی که تو گلعذار داری

شمارهٔ ۱۳۳۳ : کی دل سبک باشک جگرگون کند کسی

شمارهٔ ۱۳۳۴ : در کوره غم تا نخورم سوزش و تابی

شمارهٔ ۱۳۳۵ : کاشکی ز اول بمن این کینه داری داشتی

شمارهٔ ۱۳۳۶ : عاشق بیخانمان گر اختیاری داشتی

شمارهٔ ۱۳۳۷ : بسکه دل در سینه من سوخت داغ دلبری

شمارهٔ ۱۳۳۸ : دگرم ز چشم گریان بهزار دلستانی

شمارهٔ ۱۳۳۹ : خواهم شبی بیایی و مهمان من شوی

شمارهٔ ۱۳۴۰ : مارا کشی و زنده جاوید میکنی

شمارهٔ ۱۳۴۱ : من لایق آن نیستم تا یار همرازم کنی

شمارهٔ ۱۳۴۲ : میان خلق می‌خواهم که توسن بر سرم تازی

شمارهٔ ۱۳۴۳ : ای عاشق بی دیده که در عیب منستی

شمارهٔ ۱۳۴۴ : اگرچه چشم منی همنشین اغیاری

شمارهٔ ۱۳۴۵ : ایکه بر عاشق نگاه از لطف و احسان میکنی

شمارهٔ ۱۳۴۶ : غیرتم در دیده ها چون باد اگر ره داشتی

شمارهٔ ۱۳۴۷ : کعبه گر میطلبی سعی کن آرام مجوی

شمارهٔ ۱۳۴۸ : نظر ز آن نوغزال ایدل به بیداری تو میپوشی

شمارهٔ ۱۳۴۹ : ز هستی تا نشان داری نشان تیر غم باشی

شمارهٔ ۱۳۵۰ : گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنی

شمارهٔ ۱۳۵۱ : گیرم دل من از غم دیوانه زیست باری

شمارهٔ ۱۳۵۲ : بردی دلم اگرچه ندارم شکایتی

شمارهٔ ۱۳۵۳ : خوشیم با ستم و محنتی که میخواهی

شمارهٔ ۱۳۵۴ : تو مرا اگر نبخشی من و کنج نامرادی

شمارهٔ ۱۳۵۵ : ایکه بقتل عاشقان مست و خراب میروی

شمارهٔ ۱۳۵۶ : صوفی اگر حریف ما بهر شراب میشوی

شمارهٔ ۱۳۵۷ : گر به غم شادی ز عشقش شادمانی‌ها کنی

شمارهٔ ۱۳۵۸ : ای بلعل شکرین چشمه حیوان کسی

شمارهٔ ۱۳۵۹ : کاشکی فرق سرم فرش سرایت بودی

شمارهٔ ۱۳۶۰ : با همه لطف و با منت این همه ناز و سرکشی

شمارهٔ ۱۳۶۱ : ای ز جان شیرین تر و زیباتر از حور و پری

شمارهٔ ۱۳۶۲ : می خور که در سرای جهان نیست محکمی

شمارهٔ ۱۳۶۳ : گر بود یوسفش گرانجانی

شمارهٔ ۱۳۶۴ : از خون دیدها شد کوی تو لاله‌زاری

شمارهٔ ۱۳۶۵ : ای آب حیوان کاتشم از لعل نوشین میزنی

شمارهٔ ۱۳۶۶ : باز دل میبردم عشوه سرو نازی

شمارهٔ ۱۳۶۷ : ایسرو اگر این سوخته را دست بدادی

شمارهٔ ۱۳۶۸ : دلا، با شمع خویشت در نگیرد گریه و زاری

شمارهٔ ۱۳۶۹ : مستی و غم از طعن بداندیش نداری

شمارهٔ ۱۳۷۰ : نظری فکن که دارم تن زار و روی زردی

شمارهٔ ۱۳۷۱ : صوفی تو نیی صافی از عشق چه میلافی

شمارهٔ ۱۳۷۲ : ایگل که غم عاشق مدهوش نداری

شمارهٔ ۱۳۷۳ : رفتی و چراغ ستم افروخته کردی

شمارهٔ ۱۳۷۴ : گر درد من سر از دل فرهاد بر زدی

شمارهٔ ۱۳۷۵ : دولت اگر مدد کند گلبن باغ من شوی

شمارهٔ ۱۳۷۶ : از جهان این بس که نانی خشک و آبی خوش کنی

شمارهٔ ۱۳۷۷ : دشنام تلخ کز لب چون شکرم دهی

شمارهٔ ۱۳۷۸ : تو گر بخاک شهیدان گذار باز آری

شمارهٔ ۱۳۷۹ : ایکه در آیینه بینی روی و ناز افزون کنی

شمارهٔ ۱۳۸۰ : سوختم چند چو برق آیی و چون باد روی

شمارهٔ ۱۳۸۱ : سوخت دل از ناله ام چند خروشد کسی

شمارهٔ ۱۳۸۲ : پیش سگت چو اشک من لافد ز مردم زادگی

شمارهٔ ۱۳۸۳ : سوختم شمع صفت تا شدم آتش نفسی

شمارهٔ ۱۳۸۴ : گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانی

شمارهٔ ۱۳۸۵ : چه سر پیش آری و با خود مرا همراز گردانی

شمارهٔ ۱۳۸۶ : همه جانی از لطافت همه عمر و زندگانی

شمارهٔ ۱۳۸۷ : اگرچه چشم منی همنشین اغیاری

شمارهٔ ۱۳۸۸ : گر به بتخانه درآیی و موافق باشی

شمارهٔ ۱۳۸۹ : بیا که می‌کُشدم درد آرزومندی

شمارهٔ ۱۳۹۰ : چو به تیغ کین ز خشمم بسر رکاب آیی

شمارهٔ ۱۳۹۱ : خورشید صفت با همه کس مهر نمایی

شمارهٔ ۱۳۹۲ : بناوکی که مرا رخنه در درون کردی

شمارهٔ ۱۳۹۳ : باشد ای دل همدمان دوست یار خود کنی