شمارهٔ ۴۶۰

هوش مصنوعی: ای زیبایی تو، چهره‌ات مانند گل لاله است که رنگ و زیبایی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. دامن پاک و معصوم تو از آلودگی‌های دل و افکار ناپاک برکنار است.

هوش مصنوعی: اگر کارگری در کوه جوی شیر بکَند، چه فایده‌ای دارد؟ چشم گریان من به خاطر غم، از دل سنگ، چند جوی خون بیرون می‌آورد.

هوش مصنوعی: کعبه‌ای که آرزوی وصال توست، به اندازه‌ای از من دور است که عشق تو مرا به هر لحظه صد فرسنگ جلوتر می‌برد.

هوش مصنوعی: آن کسی که به خاطر پارسایی و دلاوری‌اش در دل‌ها جا دارد، هنگامی که بر چشمانت نگاهی انداخت، دلش از تمام وابستگی‌ها آزاد شد.

هوش مصنوعی: ناله و زاری دل‌سوز اهلی را چه کسی می‌فهمد؟ زیرا هر کسی که به این صدا گوش داده، دیوانه شده است.