شمارهٔ ۹۰۰

هوش مصنوعی: وقتی زمان گریه کردن می‌رسد، به سمت دیوارش می‌روم و مجذوب آن می‌شوم و بلافاصله از بوی دیوارش به آرامش می‌رسم.

هوش مصنوعی: زمانی که من به مانند پرنده‌ای مجروح از کوی او رانده می‌شوم، در خاک و خون می‌لرزم و هر چه بیشتر به دیوار او نزدیک می‌شوم.

هوش مصنوعی: من به خاطر بیماری‌ام حالتی ندارم و مانند یک موجود بی‌جان نمی‌توانم نشسته باقی بمانم؛ تنها زمانی احساس قوت می‌کنم که در کنار او باشم.

هوش مصنوعی: بر در و دیوار خانه‌ای که مملو از غم و اندوه است، آن‌قدر از درد و رنج‌های خود نوشته‌ام که یادگارهای جنونم چهره دیوار را سیاه کرده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم به صورت مستقیم با او رو به رو شوم، به دیوارش می‌گویم که آرام بخشی برای دل من باشد و در این گفتگو با دیوارش، تسکینی بیابم.