شمارهٔ ۶۳۴

هوش مصنوعی: من دردی دارم که هیچ درمانی نمی‌تواند آن را تسکین دهد. پزشکم تا زمانی که نخواهد مرا از پا درآورد، به بالینم نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر مرا از باده محروم کنند، مثل کسی هستم که ساغر به دست ندارد. نمی‌توانم به شادی بروم، زیرا شراب تلخ اگر نباشد، لب‌های من هم شیرین نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت به این شکل کمک کند، معشوق هم همین‌قدر باوفا خواهد بود و کسی جز مرگ نخواهد توانست یار من بیچاره را از من بگیرد.

هوش مصنوعی: من انسانی را می‌شناسم که اگر روزی خوشحال باشد، فردا از ناراحتی‌های درونی خود رنج نخواهد برد.

هوش مصنوعی: از غم و اندوه خود راهی برای آرامش پیدا کردم. به قلبی سرد و بی‌احساس نخواهم رسید، چون که هیچ نشانه‌ای از احساس در آن وجود ندارد.