شمارهٔ ۵۴۳

هوش مصنوعی: از دل پریشانم ناله‌ای بیرون نیامد، فقط دردی که از روزگارم می‌کشم، چون دودی برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: از من مجنون، غزالی را ربودند که سال‌ها در کنارم بود.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است که باد صبحگاهی از آن سمت بگذرد و باعث شود بوی خوش یارم پخش شود؟

هوش مصنوعی: عجبی ندارد که این همه گرد و غبار از من برخاست، چون سوار من از جایی دیگر ظهور کرد.

هوش مصنوعی: دوست دارم که از بازیچگی و زیبایی چشمان تو، گلی زیبا سر برآورد، هرچند که این گل به دلیل خارهای وجودم دشواری‌هایی دارد.