شمارهٔ ۸۸۸

هوش مصنوعی: وقتی به یاد معشوق با قامت بلند و زیبای خود می‌افتم، از شدت شوق او را در آغوش می‌کشم.

هوش مصنوعی: چه لحظه زیبایی است که تو در حالی مست نشسته‌ای بر دلم، و من دیگر تکیه‌گاه تو را بر دوش خود نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: وقتی که تو سخن می‌گویی، من بسیار مضطرب می‌شوم و از آن‌قدر درگیر حرف‌هایت می‌شوم که هوش و حواسم را کاملاً از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: گوشم چقدر خوش‌بین است که از آن لب‌ها چیزهای شیرین و خوشایند می‌شنود. ای کاش می‌توانستم گوش خود را ببوسم و این لذت را احساس کنم.

هوش مصنوعی: چند بار از دور لبم را می‌گزند و خونم را می‌مکد، اما در نهایت از لب تو مثل نوش جانم کمی شربت می‌خورم.