شمارهٔ ۱۳۰۹

هوش مصنوعی: چند بار باید به خاک و خاکستر تبدیل شوم تا تو یک بار بر من عبور کنی؟ من از عشق تو سوخته‌ام و در این سوختگی مثل خرمن آتش گرفته‌ام، فقط منتظر یک لحظه عبور تو هستم.

هوش مصنوعی: اگر چیزی از دست رفته باشد، نباید انتظار داشته باشی که دوباره به دست بیاید. حتی اگر به شوخی هم باشد، امکان برطرف کردن آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هرگاه به یاد تو می‌افتم، دل‌تنگی و غم شدیدی از چشمانم سرازیر می‌شود، گویی اشک‌ها به اندازه‌ای تلخ و زهرآگین هستند که اگر با سنجاق‌های مژگان تو هم مقایسه شوند، باز هم نتوانند درد قلب من را نشان دهند.

هوش مصنوعی: مردم آرزومند هستند که تو را ببینند و به پای تو بیفتند، چون چشم‌هایمان منتظرند تا لحظه‌ای روشن و دیدنی را تجربه کنیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که شعله‌ات خاموش نشده، شمعی هستی که نمی‌سوزی. از این رو تعجبی نیست که زندگی را در آغوش مرگ قرار دهی.