شمارهٔ ۱۳۶۹

هوش مصنوعی: مستی و غم ناشی از سخنان بدگویان را ندارید، اما آه ای کاش می‌دانستی که حتی یک ذره از غم خودت را هم احساس نمی‌کنی.

هوش مصنوعی: در حضور همه از شادی و خنده خود بگو، ولی انگار که از درد و رنج دل خود چیزی نمی‌دانی.

هوش مصنوعی: تو با مردم مهر و وفا داری، اما جز بازی کردن و ناز کردن با من که درویش هستم کاری از دستت برنمی‌آید.

هوش مصنوعی: هر لحظه با درد جدیدی مرا می‌آزاری، مانند تیر جفایی که تو به من کردی، در حالیکه خودت از آن در دین و آیینت خبری نداری.

هوش مصنوعی: زیبایی و حسن تو مانند آینه‌ای است که دل و روح شخصی را بازتاب می‌دهد. باید مراقب باشی، زیرا هیچ چیز دیگری به جز این آینه در برابر تو نیست.