شمارهٔ ۳۸۶

هوش مصنوعی: در خیال وصال یار، من به خودم آسیب می‌زنم و به افکار غیرممکنی فکر می‌کنم که در ذهنم وجود دارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که با سنگ های ناامیدی به میخانه های خود حمله می کنی، آیا قصد تو شکستن دل من است که همچون شیشه، نازک و آسیب پذیر است؟

هوش مصنوعی: دشمن را به آتش بزن و از دلش خاری را بیرون بکش، اما این خار، در رگ و ریشه من وجود دارد و از آن من هست.

هوش مصنوعی: من低 سگم که بخاطر عظمت آسمان حسادت می‌کنم، زیرا آوازه و شأن من از آنجایی است که کوی تو برایم مانند جنگل و سرزمین امنی است.

هوش مصنوعی: می‌ترسم که داستان شیرینی لبانم، به اندازه‌ای سنگین و پرماجرا شود که ریشه وجودم را قطع کند، چرا که سخن من مانند تیشه‌ای است که توانایی بریدن دارد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از عشق جوانان فرار کنم، هرچند که پیر شده‌ام و هنوز هم به پرستش بت‌های خود ادامه می‌دهم. این شغل و سبک زندگی من است.