شمارهٔ ۱۱۷۲

هوش مصنوعی: او در دل من است و مانند باد صبا در حال گردش است. من از دیگران خبر می‌گیرم، اما خودم از حال خود بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: شکر را به طوطی بده و گل را به بلبل بسپار؛ اما آتشِ احساساتم را به سمت خودم بیاور، زیرا من دیگر مرغی نیستم که به سادگی پرواز کنم.

هوش مصنوعی: همه انسان‌ها برای من عزیز و نزدیک هستند، اما تو را نمی‌پسندم که فقط از دور شبیه دیواری به تو نگاه کنم و با حسرت به تو بیندیشم.

هوش مصنوعی: من موجودی ضعیف و بی‌پناهم و دیگران در اوج قدرت خود هستند، پس ای سرنوشت، به من رحم کن زیرا من بدون بال و پرم نمی‌توانم پرواز کنم.

هوش مصنوعی: من در میان جمعیت و بازار، از غم او بی‌خبرم. اگر یوسف هرگز با تو پیوندی نداشته باشد، من هرگز به هیچ‌کس اجازه نخواهم داد که تو را از دست بدهد.

هوش مصنوعی: عطر گل در صبحگاه به مشام می‌رسد، مانند بلبلی که از نسیم دل‌انگیز صبح مست و شاداب است.

هوش مصنوعی: اگر مثل اهلی (شاعر) لباس را پاره کنم، این حکایت از دست نامردان دارد؛ اما اگر جانم را نیز از دست بدهم، دلیلی بر این نیست که به زندگی ظالمانه ادامه دهم.