شمارهٔ ۵۸۷

هوش مصنوعی: چشمانت باعث شده‌اند که تمام دنیا به سرمستیش بیفتند، حالا یک قطره از زیبایی و ناز خودت را بر ما بریز، مثل نرگس که خبر از حال دل می‌دهد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌دانی که حال و احوال من چگونه است، زیرا زیبایی و ناز تو را مانند هیچ‌کس در جهان نديده‌ام. به همین خاطر، هرگز راز خود را با کسی در میان نمی‌گذارم.

هوش مصنوعی: به خاطر نگرانی از لطافت خودم، شب‌ها که ناله و فریاد می‌کنم، از شلوغی و هیاهوی سگ‌ها، صدای خودم را کم می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرچند که دل من از غم و درد مانند موهای خودم زبانه می‌کشد، اما اگر از غیرت به آتش بیفتم، هرگز راز خودم را به کسی نخواهم گفت.

هوش مصنوعی: ای پرندهٔ خوشبختی، اگر بر دیار او بگذری، کمی بایست و استراحت کن، چون مرغِ روح او که از پرواز برگشته، دوباره به خانه برمی‌گردد.