شمارهٔ ۳۹۵

هوش مصنوعی: من خوشحالم، هرچند که در درونم اندوهی وجود دارد. این خوشحالی، هنوز هم دلیل بر ناراحتی دل من است.

هوش مصنوعی: او هیچ توجهی به ما نمی‌کند، هرچند که ما انتظار داریم از او عشق و وفا بیشتری نشان دهد.

هوش مصنوعی: او می‌خواهد به خاطر شکست‌هایم مرا بکشد، غافل از اینکه خود این شکست‌ها و دلشکستگی‌ها برای من به نوعی خوشایند و مطلوب است.

هوش مصنوعی: در زیبایی هیچ چیز مثل گل نمی‌تواند به او نسبت داده شود، چون خورشید من، منبعی است که خوشه‌های زیبا را از آن می‌چینند.

هوش مصنوعی: آن انسان پاکدامن و خالص، مانند آینه‌ای است که هیچ غباری بر روی آن نیست. چرا که نگاه بی‌آلایش و درست این فرد، از آن است که به وضوح بر روی او می‌تابد.

هوش مصنوعی: مراقب باش که در لیوان خوشی، زهر نابودی مخفی است و دل طمع، شیرینی ظاهری آن را فریبنده می‌سازد.