شمارهٔ ۵۶۲

هوش مصنوعی: ابرهای نوروزی مانند گل، شبنم را بر روی برگ‌ها می‌ریزند و این باعث می‌شود که غنچه‌ها شاداب‌تر شوند و در نتیجه، شادی و خنده به جهان می‌آورد.

هوش مصنوعی: ای رقیب، این وضعیت چگونه ادامه خواهد یافت؟ آیا تا زمانی که درد و غم شب‌نشینان، آتش عزا را در خرمت تو شعله‌ور سازد، باید منتظر بمانیم؟

هوش مصنوعی: گریه و اندوه من از حد گذشته است، ای ساقی، زود برایم جامی بیاور. می‌ترسم این طوفان درد و ناراحتی، همه چیز را ویران کند.

هوش مصنوعی: از شدت عشق تو، جان ما مثل دیگران هرگز نسوخته است. آه که این بلای ناگوار در آتش وجود آدمی می‌زند.

هوش مصنوعی: وقتی از زلف تو صحبت کردم، مانند سازی که نوا می‌زند، دلم به شدت آشفته و خونین شد. هر دلی که از عطر عشق سخن بگوید، خونین خواهد شد.

هوش مصنوعی: خاک آدم در ابتدا به عشق تو مانند باغی سرشته شده است. پس، هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که آدمی真正ن بی‌غم است، چرا که هر کسی که لحظه‌ای را در این دنیا بدون غم بگذراند، آدمی واقعی نیست.

هوش مصنوعی: اگر افرادی که در مجلس خوشحال هستند، صدای ناله‌ی کسی را بشنوند که در دلش آتش عشق یا غم شعله‌ور است، شادی آن‌ها از بین خواهد رفت.