شمارهٔ ۱۰۲۷

هوش مصنوعی: من از عشق تو سوختم و فکر می‌کردم که با تو شاد شدم، اما در واقع آنچه من فکر می‌کردم درست است، زهر بود و نه شادی.

هوش مصنوعی: هرگز ملامت کسی بر من اثر نمی‌کند، چون مجنون، زیرا من چنان از هر سو خود را با وقایع تلخ و ناگوار احاطه کرده‌ام که دیگر کسی نمی‌تواند به من آسیب بزند.

هوش مصنوعی: من مانند لاله، خارهای سرزنش را از آغاز زندگی به دوش کشیده‌ام و در روز آغازین، علم و دانش را برای خود درست کرده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم‌های او چه فایده‌ای دارد برای کسی که دور از محل اوست؟ من به جای سرمه برای چشمانم، از خاک راه او پر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق مانند یک موجود اهلی، با تمام وجود تلاش می‌کنم. عشق باعث شده که از جایی که هستم خارج شوم، اما هرگز از آن دست نمی‌کشم.

هوش مصنوعی: از سر تا پا در آتش عشق او سوخته‌ام، ولی دشمن هرگز نمی‌فهمد که من چه سختی و دردهایی را به خاطر دوستم تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: به شدت در عشق کسی دچار مشکل شده‌ام و دیگر نمی‌توانم به او نزدیک شوم، چرا که تمام افکار من معطوف به زیبایی او و چهره‌اش شده است.

هوش مصنوعی: ای کاش زبان شیرین تو به دل دشمن تو برسد، در حالی که من به خاطر تلخی عشق تو زهر می‌نوشم.

هوش مصنوعی: من همیشه به خاطر یک تار مو از زلف تو فکر می‌کنم و در خیال تو دائماً دچار آشفتگی و بی‌قراری هستم.

هوش مصنوعی: درختی با نام طوبی که نشان‌دهنده خوشبختی و زیبایی است، وقتی زیر سایه من سر برآورد، به خاطر اینکه سایه آن سرو دلنشین بر سرم افتاد.

هوش مصنوعی: اگرچه در زندگی‌ام هیچ دلخوشی نداشتم، اما همین که با وجود همه سختی‌ها، حالتی از خوشی در خودم احساس می‌کنم برایم کافی است.