شمارهٔ ۱۲۰۲

هوش مصنوعی: من مجنون تو هستم و در زمان تو لیلی وجود دارد. تو زیبایی هستی که در وصف تو باید گفت و عشق نیز در وصف من است.

هوش مصنوعی: عیسی جانم، تو که فقط لحظه‌ای قصد آزار من را داری، شاید بخواهی با آب حیات، روح من را بیدار کنی. اما بگذار بگویم که چه وقت به آتش درونم دامن می‌زنی.

هوش مصنوعی: من می‌ترسم که زیبایی چشمان تو، آسیب و خسارتی به آنان که تو را می‌پرستند برساند. از این رو، برای خداوند، از دل ویران من دور نشو.

هوش مصنوعی: هر کسی در خوابش به آسایش می‌رسد، اما من به خاطر غم تو در خون می‌خوابم. به خواب و حال من نگاه کن و ببین چه بخت ناپایداری دارم.

هوش مصنوعی: هر گوشه‌ای از وجودم پر از اشک و درد است، زیرا به عشق آن معشوق مجنون شدم. این چشمان سرگردان من من را دیوانه می‌کند.

هوش مصنوعی: چون در نهایت درد من تنها راهش مرگ است، تا کی باید این بلا بر جانم بماند و درمانی برای آن نباشد؟

هوش مصنوعی: گفتم که این شکارچی را نکش که به حرم آمده است. او خندید و گفت: من کعبه‌ی دل‌ها هستم و صد نفر مثل او نزد من قربانی هستند.