شمارهٔ ۸۷۳

هوش مصنوعی: هرگز مانند برق از چشمم نرو، و در غم من خوار و زار ببخش. بارها در آتش عشق تو، دل و جانم را سوزانده‌ام، پس بر من رحم کن و خرمن وجودم را به یاد بزن.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده است که زیبایی صحبت و حضور گل، زشتی خار را ناپدید می‌کند. بنابراین بهتر است که به خوبی‌های خود توجه کنیم و عیوب و خطاهای دیگران را ببخشیم.

هوش مصنوعی: دل به عشق تو تمایل پیدا کرد و چشمانم از اشک پر شد. هرچه دل خواست، این دیده هم با خون و اشک پاسخ داد، پس لطفاً ببخشایید.

هوش مصنوعی: اگر روزی نسیم بهاری بر این نامه بوزد، سنبل‌ها و صدها نغمه زیبا را به ما بده.

هوش مصنوعی: از لب‌های شیرین تو خواسته‌ام را بگیر و نیازی به گفتن حاجت نیست، چون نمی‌دانم چه مقدار باید ببخشی.

هوش مصنوعی: هرکسی که با درد و رنج عشق دست و پنجه نرم کند، در نهایت نمی‌تواند به زندگی ادامه دهد. ای مرگ، بر ما ببخشا و به ما اجازه بده که همچنان به خاطر یارمان غمگین باشیم.

هوش مصنوعی: اگر مانند شمعی در سپیده‌دم بر تو بادی بوزد که خبر از حضور دوست را بیاورد، ارزش زندگی‌ات را یکباره نثار کن و ببخش.

هوش مصنوعی: وقتی به میخانه رسیدی، از سر و لباس خود صحبت نکن، بلکه قدمت را به احترام قدح بگذار و از زیبایی خود دل بکن.

هوش مصنوعی: اگر تو به خوبان لطف نخواهی کرد، پس ای ساقی، در دل رندان خطاکار، با پشیمانی ببخش.