شمارهٔ ۱۳۳۵

هوش مصنوعی: ای کاش از همان ابتدا این کینه را نسبت به من داشتی تا بتوانستم دلم را در اختیار خود بگیرم و کنترل کنم.

هوش مصنوعی: چهره‌ات اکنون بر من می‌تابد و من نمی‌دانم چطور یادآور کسی شوم که زمانی برایش انتظاری داشتم.

هوش مصنوعی: دل من از او محروم شده است، با اینکه گاهی نزدیکش بودم و به فکر بوسه و نشستن کنار او بودم.

هوش مصنوعی: وقتی خودت کمی ناقص هستی و به اندازه یک پادشاه زیبا نیستی، پس بهتر است مانند من، یک فقیر افتاده و خاکی باشی.

هوش مصنوعی: خطای دوستان را نمی‌توان به آنها نسبت داد، بلکه این ناشی از تقدیر و سرنوشت است. اگر غیر از این بود، او نیز باید مانند دیگران دوستانی می‌داشت.