شمارهٔ ۹۹۵

هوش مصنوعی: من تو را از دور می‌بینم و دلم می‌گیرد. نمی‌دانم چطور می‌توانم تحمل کنم که از نزدیک در آغوش تو باشم.

هوش مصنوعی: اگرچه زیبایی‌ات مرا در لباس خویش پوشانده است، اما من به خاطر ناز تو مانند بساوید کم‌قامت شوم.

هوش مصنوعی: من از درد می‌نالم و می‌دانم که این ناله هیچ کمکی به من نمی‌کند. بنابراین، به ناچار گریه می‌کنم و در نهایت سکوت می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر شیرینی و جذابیت گفتار تو، تمام هوش و حواسم را از دست داده‌ام. حتی اگر همه‌تن گوش شوم و به نصیحت دیگران توجه کنم، باز هم قادر به درک آنها نخواهم بود.

هوش مصنوعی: من چون دلی آشفته و بی‌تاب هستم، فریاد می‌زنم تا مبادا از یاد تو بروم.