شمارهٔ ۳۹۰

هوش مصنوعی: دل من مانند چشمی است که به خاطر آن شمعِ روشن، روشن است. آن محبوب، نور چشم و چراغ دل من به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: ای سرو زیبا و سرسبز که از دیدگانم دور می‌شوی، جانم از این که تو را می‌بینم می‌خواهد برود. این چه نوع دورانی است که تو از من فاصله می‌گیری؟

هوش مصنوعی: من در حضور تو ساکت و بی‌زبانم، اما با یاد تو، هر یک تار مویی که بر بدنم است، سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: مجنون، مانند خارهای بیابان، در این بخش از زندگی من است. حتی اگر همه جا گلستان باشد و زیبایی وجود داشته باشد، من هنوز در این حال و هوا هستم.

هوش مصنوعی: دل از شدت این تیرها و آلامی که تو برایم به ارمغان آورده‌ای، چیزی نمی‌گوید. این دل من، چیزی شبیه کوهی از آهن است و نمی‌توانی به سادگی روی آن تأثیر بگذاری.

هوش مصنوعی: دامن پاک او مانند آینه‌ای است که دل ما را روشن و درخشان می‌کند و پاکی او موجب صفا و پاکی در سینه‌های ما می‌شود.

هوش مصنوعی: آیا می‌توانی به حال کسی که دیوانه است رحم کنی؟ او در حضور تو، دردی را احساس می‌کند که مانند دودی از کانون ناراحتی‌اش بلند می‌شود.