شمارهٔ ۴۰۴

اهلی شیرازی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۰۴

ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایده

پندم مده به هرزه که تیرم ز شست رفت

چون ماه نو بمهر تو دل صاف کرده ایم

گر صد هزار بار برین دل شکست رفت

اهلی که بر فرشته ز طاعت سبق گرفت

آخر بمهر ماهرخان بت پرست رفت

شمارهٔ ۴۰۳: هر کس که پا نهاد بکویت ز دست رفت شمارهٔ ۴۰۵: داغ دلم آن نیست که بامن سخنت نیست

اطلاعات

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایده

پندم مده به هرزه که تیرم ز شست رفت

هوش مصنوعی: وقتی دل آدم دیگر توان پذیرش نصیحت را ندارد، چه فایده‌ای دارد که به او پند دهی؟ نصیحت به کسی که توجهی ندارد، مثل این است که تیر از کمان رها شده و به هدف نمی‌رسد.

چون ماه نو بمهر تو دل صاف کرده ایم

گر صد هزار بار برین دل شکست رفت

هوش مصنوعی: ما به خاطر محبت تو دل خود را پاک و بی‌غبار کرده‌ایم، حتی اگر هزار بار هم دل ما را بشکنند، برای ما مهم نیست.

اهلی که بر فرشته ز طاعت سبق گرفت

آخر بمهر ماهرخان بت پرست رفت

هوش مصنوعی: دوست با اراده و فداکاری که از دیگران پیشی گرفت، در نهایت به عشق و زیبایی کسی که همچون بت‌هاست، رسید.