شمارهٔ ۵۲۱

هوش مصنوعی: گفتم که جانم را برای آن ماه زیبا فدای او می‌کنم، اما وقتی که او به مهمانی می‌آید، دیگر جانم کجا خواهد بود و لحظه‌ای باقی نمی‌ماند، زیرا آن آفت جان‌آفرین به من می‌رسد.

هوش مصنوعی: صد جان برای یک تار موی او به خطر می‌افتد، اگر آن شاخه گل در جمع سرمستان، با موهای پریشان خودش نمایان شود.

هوش مصنوعی: ای مرغ جان، نامه‌ات را به قاصد نده، چرا که می‌ترسم وقتی قاصد به مقصد برسد، ناگهان فرمانی برسد.

هوش مصنوعی: اگر ما از غم و درد ناله نمی‌کردیم، شگفت‌آور است که در این حال، حالتی از سرمستی و سرخوشی به ما دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که سبزه از خوشحالی و جوانی سر از خاک بیرون می‌آورد، اگر آن سرو نیز مانند آب حیات از زمین به روی خاک بیفتد، چه شادی و تازگی‌ای به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: زلف او مرا به حالت سردرگم و گیج کرده است، بگو که این چنین ادامه پیدا کند، شاید یک بار دیگر همین حالت به او بازگردد.

هوش مصنوعی: کسی که در کارش شایسته و لایق نیست، چگونه می‌تواند از باغی باشکوه و زیبا مانند گل‌ها بهره‌برداری کند، در حالی که در مسیر او، خارها وجود دارد؛ اما او به بهشت می‌رسد.