شمارهٔ ۱۳۷۳

هوش مصنوعی: تو رفتی و برای من درد و رنج به جا گذاشتی. حالا می‌بینی که چگونه از ناراحتی می‌سوزم و رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: با بی‌عدالتی تو شهری را نجات دادی، اما همه‌ی دردها را در وجود من انباشته کردی.

هوش مصنوعی: سگ تو حالا که به خون من آشنا شده است، دیگر از خون اسیران سیر نخواهد شد.

هوش مصنوعی: امشب تا کجا می‌روی؟ انگار که با هجوم شب، شمعی که چهره‌ات را روشنی بخشیده، در آتش می‌سوزد.

هوش مصنوعی: ای اهلی، تو چه شدی که با نگاهی به چهره‌های زیبا، دل را به غم و اندوه سوق دادی و چشمانت را بر زخم‌هایی که در دل دارم، دوختی؟