شمارهٔ ۱۳۰۷

هوش مصنوعی: در شب گذشته، وقتی که تو با سرعت از کنار من عبور کردی، رفتی و مانند خورشید از دیدگانم ناپدید شدی و شب را برای من به وجود آوردی.

هوش مصنوعی: وقتی که دیگر اشک چشمانم نریزد، بعد از مدت‌ها، یک شب تو به من می‌رسی و امروز دوباره از من دور می‌حالی.

هوش مصنوعی: ای تو که در میان زیبایی‌ها، قد و قامتت از همه زیباتر است، با زیبایی‌ات بازار بت‌ها را شکسته‌ای، هرجا که به زیبایی و هنر خود اشاره کردی.

هوش مصنوعی: ناگهان که به من نگاهی انداختی، گفتم که تو برایم مانند یک پزشک شده‌ای. تا به حال احساس خود را بیان کرده‌ام و گفته‌ام که تو با دیگران نیز در رابطه بوده‌ای.

هوش مصنوعی: در کارم، وجود مهر تو مانند ماه کامل است که به تدریج درست می‌شود و وقتی که از غم‌هایم رهانیده می‌شوم، دوباره مانند ماه نو می‌شوم و از ناراحتی‌ام گریزان.

هوش مصنوعی: من چه ارزشی دارم در برابر تو، وقتی که زیبایی‌های بسیاری در دنیا وجود دارد و تو حتی به یکی از آن‌ها ارزش نداده‌ای.

هوش مصنوعی: تو در بازی وفا، از تصویر پیوند آن پری، نخستین حرکت را انجام دادی. اما عجب، در نهایت شکست خوردی.