شمارهٔ ۱۳۳۹

هوش مصنوعی: دوست دارم شبی بیایی و مهمان من باشی تا از حال و روزم باخبر شوی و به شگفتی بیفتی.

هوش مصنوعی: از دوری و بیگانگی پرهیز کن، زیرا من تمام وجودم را به خاطر تو فدای کرده‌ام تا تو بتوانی دل و جان من شوی.

هوش مصنوعی: ای گنجی که زیبایی و ناز تو دل مرا شکست داده است، اگر از حال پر درد و رنج من آگاه شوی، چه وضعیتی برای من به وجود می‌آید؟

هوش مصنوعی: وقتی از همه چیز جدا شدم و بریده شدم، تنها به تو امید دارم و آرزو می‌کنم که تو هم به من بپیوندی.

هوش مصنوعی: هر جا که نتوانی به کسی اعتماد کنی، چطور می‌توانی وارد دنیای غم‌ها و ناراحتی‌های من شوی؟