شمارهٔ ۹۰۴

هوش مصنوعی: راز دلش را کسی درک نکرد و از عشق شیرین رنجید و در نهایت درد و رنج خود را بر پای خود فرود آورد.

هوش مصنوعی: ای کاش من بجای کسی که در بیستون کوه را می‌کند، بودم تا با یک آه، کوه را از جا کنده و به حرکت درآورم.

هوش مصنوعی: اگر تو ای معشوق، در جانم آتش بزنید، مانند برهمن (پیشوای هندوها) من کافر می‌شوم، هرچند که تمام وجودم را فقط به خاطر خودم فراهم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی که قامت زیبای تو در باغستان جلوه‌گر شده، سرو، به خاطر شرم از قامت خودش، به حالت خشکی و بی‌حرکتی باقی مانده است.

هوش مصنوعی: تمامی سروها از عشق تو در حال رقص هستند، چه اشکالی دارد اگر تو نیز به رقص بیایی و قامت زیبا و دلربایت را به نمایش بگذاری؟

هوش مصنوعی: در تصور ملاقات تو، دائم درگیر افکار و آرزوهای ناپخته‌ام هستم و مانند شمعی که از حرارت خود ذوب می‌شود، در اثر این اشتیاق محو می‌شوم.

هوش مصنوعی: در شب تاریک جدایی، همچون چراغی که خاموش شده و به خاطر نبود شمعی در مجالس خودم، از درد و حسرت شعله ور شدم و دودی از دل بر افراشته‌ام.