شمارهٔ ۵۴۲

هوش مصنوعی: عجب است که شمعی در شب در خانه‌ام بسوزد، در حالی که من آن شخصی نیستم که کسی به خاطر من ناراحت یا دلسوز باشد.

هوش مصنوعی: وقتی به خواب می‌روم، مانند شمعی هستم که به هیچ طرف نمی‌توانم بروم. این حالت به خاطر شدت داغی توست که از سر تا پای من را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: زمانی که آتش آه من شعله‌ور می‌شود، نگرانم که این آه به جان دیگری بیفتد و او را به جای من بسوزاند.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم ناله ای را در دل خود نگه دارم، می ترسم که همدردانم از ناله های من دچار درد و رنج شوند.

هوش مصنوعی: آتش درون سینه‌ام تنها مشکل من نیست، بلکه هر کسی که به من نگاه کند، از درد و رنج من می‌سوزد.