شمارهٔ ۱۰۴۶

هوش مصنوعی: در شب، وعده‌ای از طرف معشوق به من داده شد و من در حالتی مدهوش به او نگاه می‌کردم. دل خود را به عشق او تقدیم کردم و برایش از عشق خود آتش به پا کردم، اما او نیامد و من در این سوختن تنها ماندم.

هوش مصنوعی: من را به خاطر سجده به آن چهره زیبا ملامت نکن که از او روشنی و روشنایی زندگی و دینم را به دست آورده‌ام.

هوش مصنوعی: از شدت ظلم و بی‌رحمی این دختران زیبا، دیوانه شدم، زیرا به خاطر عشق و شوق آن‌ها، به هزاران تکه، لباس خود را دوخته‌ام.

هوش مصنوعی: سرنوشت من به قدری خوب است که با وجود رقیب کور و ناتوان، توانسته‌ام بر دشمنانم پیروز شوم.

هوش مصنوعی: انسانی که در طول زندگی خود مانند یک مرغ باریک‌بال، به جای تلاش و جستجوی فرصت‌ها، از زندگی فقط به مقدار کمی راضی شده و به راحتی از همه چیز می‌گذرد، در واقع از پیروزی و زندگی بهتر بی‌نصیب می‌ماند.