شمارهٔ ۸۰۷

هوش مصنوعی: دوست من خداحافظی کرد و از آغوشم دور می‌شود. من تنها نام وداع را به یاد می‌آورم و از هوش می‌روم.

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک است به خاطر عشق و احساساتی که دارم، زیرا آن معشوق جوان و زیبا مانند درخت سرو در حال عبور از پیش من است.

هوش مصنوعی: دیروز لحظات شاد و خنده‌دار را تجربه کردم، اما امروز به گریه و اندوه دچار هستم، گویی خوشی‌های دیروز از یادم می‌رود.

هوش مصنوعی: بدون دوست، صدای زجر تن من دائم بلند است و این اشک‌هایی که از چشمانم جاری می‌شوند، از آن شب غم‌انگیز به یادگار مانده‌اند.

هوش مصنوعی: زندگی داستانی است پر از دشواری‌ها، که گاهی درد و ناله یار باعث رنج عاشق می‌شود و در سکوت او، دردهایش به اندک اندک خاموش می‌گردند.

هوش مصنوعی: ای باد، یاد گل و سنبل را پیش ما نیاور، زیرا وقتی صحبت از آنها می‌شود، ذهن به دو زلف و گوش‌ها معطوف می‌گردد.

هوش مصنوعی: دوست به خاطر آزار و ستمی که از یارش دیده، دچار غم و اندوه شده و هنوز هم در جستجوی اوست، گویی در پی یک سوار که لباسی بلند و قبا مانند پوشیده است می‌گردد.