شمارهٔ ۷۹۳

هوش مصنوعی: در دل شب که مانند شمع فروزان است، آتش احساسات و غم‌هایم شعله‌ور می‌شود و آرزوهای من که به هدفی مشخص اشاره دارد، در این تاریکی به واقعیت می‌پیوندند.

هوش مصنوعی: هرکس که با عشق خود به طور صمیمانه و با تمام وجود عشق ورزد، به مانند صبحی است که با آفتاب خود هم‌نفس می‌شود.

هوش مصنوعی: خوشحالی و شکرگزاری از این‌که لبان خود را بر این درِ دوست می‌گذارند، زمانی که بوسه‌ای بر این مکان می‌زنند.

هوش مصنوعی: عشق و احساسات عمیق، ارزش زندگی را به چالش می‌کشند و در این میان، بودن در کنار معشوق بهانه‌ای برای عاشق است. او با تمام وجود به وصال محبوبش می‌اندیشد و این عشق به خودی خود دلیلی می‌شود برای ادامه دادن و مقاومت در برابر سختی‌ها.

هوش مصنوعی: صبحی که سرانجام به ملاقات و وصال محبوب خواهد رسید، از دل شب جدایی و فراق طلوع خواهد کرد. پس ای ساقی، بیا که زهره (ستاره صبح) این ترانه را در سحرگاه سروده است.

هوش مصنوعی: دل اهلی به خاطر داغ فراق شدیداً سوخته و مانند لاله‌ای که از دلش شعله‌هایی زبانه می‌کشد، احساس درد و سوزش را به نمایش می‌گذارد.