شمارهٔ ۴۰۵

هوش مصنوعی: غم عمیق من به خاطر این نیست که تو با من حرف نمی‌زنی، بلکه این درد من ناشی از این است که دیگر به فکر من نیستی و برایم اهمیتی قائل نیستی.

هوش مصنوعی: همواره از فراق و درد ناشی از غمت می‌نوشم، ای سرو بمانند درخت، چرا که در گلزار تو هیچ زیبایی جز زخم و جفا وجود ندارد.

هوش مصنوعی: بازار شکر به خاطر طعم شیرین تو خراب شد. هیچ کس نمی‌تواند از دانه‌های پسته به راحتی عبور کند، زیرا تو آنقدر شیرینی که کسی نمی‌تواند به سادگی از تو بگذرد.

هوش مصنوعی: ای مرغ اسیر، تسلیم شو، زیرا هیچ گاه نمی‌توانی از دام عشق فرار کنی.

هوش مصنوعی: زبان من مانند غنچه‌ای است که هنوز شکوفا نشده و از درد سکوت می‌کند. با این حال، هرچند که دیگران می‌گویند که تو چیزی برای گفتن نداری.

هوش مصنوعی: وقتی که محبوب به لبانش لبخند بزند و با زیبایی خود دل‌ها را مجذوب کند، داستانی به یاد می‌آورد که گفتنش در حال حاضر ممکن نیست، همانند داستان خضر و مسیحی که در موقعیتی هستند که نمی‌توانند صحبت کنند.