شمارهٔ ۷۰۰

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از درد جانکاه عشق مجنون باخبر نیست، جز آن شتر لیلی که خود در دلش دردی به خاطر مجنون دارد.

هوش مصنوعی: از نگاه تلخ او جانم را از دست دادم. آه، چقدر اشک ریختم بر دل شگفته‌ای که اکنون می‌وهری می‌دهد.

هوش مصنوعی: من ذره‌ای از خاک هستم، اما چرا نور و روشنایی به من نمی‌تابد؟ در حالی که آفتاب به تمام ذرات جهان توجه دارد.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از بی‌رحمی و طعنه‌های مردم شکایت می‌کند و احساس می‌کند که کسی برای تسکین دردهایش وجود ندارد. دلش از جراحت‌های سخنان دیگران آسیب‌دیده است و هر کسی که می‌بیند، به نوعی به زخم دلش می‌افزاید. در واقع، او از تنهایی و بی‌حمایتی خود در برابر آزارهای زبانی رنج می‌برد.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که در دل احساس می‌شود، به هیچ‌وجه با نشانه‌های ظاهری مثل خراش و آسیب‌ها قابل مقایسه نیست. اگر کسی بتواند مشکلات و بلاها را از پیش برطرف کند، دیگر نیازی به این آسیب‌های ظاهری نخواهد بود.