شمارهٔ ۱۲۹۵

هوش مصنوعی: می‌خواهم شبی، گوش رضا را به درد و افسردگی خود مشغول کنم و سپس تو هم وقتی خواب به چشمت آمد، سر خود را در کنار من بگذاری.

هوش مصنوعی: ای آرزوی جان من، چه وقت می‌خواهی مرهمی بر زخم‌های دلم بگذاری؟ حتی اگر دستت توانایی وارد آوردن هزار زخم به جان رنجورم را داشته باشد، باز هم در انتظار تو هستم.

هوش مصنوعی: من برای تو، مثل غباری در راهت شده‌ام، تا شاید گاهی از کنارم بگذری. اگر کمی به من لبخند بزنی، می‌توانی چشمانت را بپوشانی، اما اگر پا بر غبار من بگذاری، این برای من ارزشمند است.

هوش مصنوعی: من به غم عادت کرده‌ام و حالا می‌خواهم که از مسیر آدم‌ها، درد و ناراحتی را دور کنی و راه را برای من هموار سازی.

هوش مصنوعی: مواظب باش در روز مرگم، تابوت من را بسوزان. می‌ترسم که ناگهان کسی بار من را بر دوش خود بگذارد.