شمارهٔ ۶۸۴

هوش مصنوعی: باد ملایم عطر گل‌های دیگر را به من می‌رساند، همانطور که پرنده باغ با درد و آسیب‌های جدید خود مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: من همچون لاله‌ای هستم که در دشت بدون دوست خود را می‌پرورانم و درد longing و حسرت من باعث شده که دل تهی و بی‌نظم‌ام، همچون باغی بی‌ثمر و پژمرده باشد.

هوش مصنوعی: همه افراد از درد دل‌های خود می‌گویند و آرامش می‌یابند، اما من تنها کسی‌ام که با درد دل کردن، مجدداً مجبور می‌شوم تا دلی از خودم را به درد آورم.

هوش مصنوعی: وجودم همچون چراغی می‌سوزد و اشک‌هایم چون روغن، شعله‌ام را زنده نگه‌می‌دارد.

هوش مصنوعی: بگذار که غم و اندوه دل مسکین را بسوزاند، تا او بتواند با قطره‌ای از عشق، دوباره جان تازه‌ای بگیرد.