شمارهٔ ۴۰۰

هوش مصنوعی: به می‌نوش تا از فکر و اندیشه‌های غمگین دور باشی. جهان زیباست اگر غم و غصه وجود نداشته باشد.

هوش مصنوعی: غم و اندوه را به عنوان بخشی از زندگی بپذیر و بدان که این نیز از لطف و رحمت اوست. اگر این غم نباشد، تو چه کاری می‌خواهی با او انجام دهی؟

هوش مصنوعی: از آن درد و رنجی که در دل تو وجود دارد، نخواهد توانست در دل تو جایی پیدا کند، زیرا در انبار آرزوهایت، کمبودی وجود ندارد و می‌توانی به راحتی از آن بهره‌برداری کنی.

هوش مصنوعی: در شکار دل، زیبایی چهره‌ات مانند گل برای جلب توجه کافی است، نیازی به فریبندگی و لطافت موهای سنبل به سبک فر دارند.

هوش مصنوعی: زخمی که عشق می‌تواند بهبودش بخشد، زیاد نگران کننده نیست. مشکل واقعی زمانی رخ می‌دهد که آن عشق، دیگر در دسترس نباشد و زخم باقی بماند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند چه زمانی از غیب حقیقتی آشکار می‌شود، اما اگر دوستی به تو روی آورد، مانند آینه‌ای که تصویر جمشید را نشان می‌دهد، نباید باشی.

هوش مصنوعی: اگر دوست تو از غم تو شاد است، تو هم غمگین نباش حتی اگر خودت شاد نیستی.