شمارهٔ ۸۴۴

هوش مصنوعی: ای باد، نقاب محبوبم را از چهره‌اش کنار نزن، زیرا نمی‌خواهم این آتش نهان در دل من بیشتر نمایان شود.

هوش مصنوعی: ای ساقی، باده‌ای برایم بیاور تا یاد آن لبِ نازک و دلربا بیفتم. در آتش حسرت می‌سوزم و جانم به لب رسیده است.

هوش مصنوعی: در درونم آرامش دارم، پس از تو درخواست می‌کنم که نفس خود را آزاد نگذار. نگذار حالت آشفته و بی‌قراری من بیشتر شود.

هوش مصنوعی: وقتی در خواب هستم و در حال گریه، به من ناله نزن و بیدارم نکن، چون نمی‌خواهم چشمان گریانم دوباره باز شوند.

هوش مصنوعی: به یاد آن گل نو و خندان نباش، چرا که با یادآوری‌ات دل من به درد می‌آید و گمان می‌کنم گوشه‌ی دلم آزرده می‌شود.