شمارهٔ ۱۱۸۶

هوش مصنوعی: در لحظهٔ مرگ، با کلامی مرا آرامش بده و تلخی اندوه مرگ را برایم گوارا کن.

هوش مصنوعی: من نمی‌گویم که زیبایی‌های تو تنها درمان من است، تو به هر طریقی که می‌خواهی می‌توانی دل مرا آرام کنی.

هوش مصنوعی: چهره‌ای که از غمزه‌های دیدار تو به دست می‌آید، نمی‌تواند به تنهایی دیده شود؛ بنابراین خواب کن و چشمانم را به شمیم حضور تو سرگرم ساز.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی بعد از مرگ به بهشت برسی، یک یا دو کلمه از سخنان شیرین تو را به یاد داشته باش.

هوش مصنوعی: من در چشم خود، تصویری از تو را مشاهده کرده‌ام که به زیبایی کمان ابرویت مانند بخار نرم و لطیف است. اکنون می‌خواهم که تمام زیبایی‌ات را در چشمانم به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: در این آخر عمرم، ای گریه، دست از من بردار و اجازه بده که چهره‌ام همچون فصل خزان از درد و رنج پررنگ و جوشان شود.

هوش مصنوعی: در پیچ و تاب زلف تو، دل بیچاره من به خاطر عشق و غم، خون گریه کرد. ای زلف مشکین، اجازه بده تا افکار دل خسته‌ام آزاد شود.