شمارهٔ ۵۸۳

هوش مصنوعی: شام غم دل‌شکستگان بدون تو، به نهایت سخت و طاقت‌فرسا می‌گذرد و روزهای بیماران با آمدن شب، تیره و تار می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی از شدت غم به خودم می‌نگرم، حس می‌کنم که مثل شمع در حال سوختن هستم، زیرا این آتش غم به عمق وجودم رسیده است.

هوش مصنوعی: هرگاه کسی به چشم من نظر کند، از خاک پای او به اندازه‌ای برایم ارزشمند است که به خاطر آن، چشم خود را زینت می‌زنم و منتظر می‌مانم که ذره‌ای از آن خوشبختی به من برسد.

هوش مصنوعی: دوست من مهمان است، پس ای ساقی، باده بده که این فرصتی است که نمی‌دانم دیگر چه زمانی ستاره‌ی خوشبختی‌ام به خانه‌ام خواهد آمد.

هوش مصنوعی: من به داستان یوسف زندانی چه کار دارم، من همان بنده‌ای هستم که آزاد و رها از قید و بند هستم و از مکتب عشق و زیبایی بهره‌مند می‌شوم.

هوش مصنوعی: ای زاهد، در حضور صاحب هر مشربی، شراب است که حقیقتاً آب حیات است. حتی اگر آب حیات به دست کسی بی‌مشرب برسد، به هیچ وجه شایسته نیست.

هوش مصنوعی: ما در کجا و در چه حالتی هستیم که بتوانیم مثل چشمهٔ زلال و شیرین بنوشیم؟ آیا اصلاً جرعه‌ای از آن جام خوشمزه به ما می‌رسد، مگر اینکه از لب‌های شیرین و بازیگوش کسی بیفتد؟