شمارهٔ ۱۳۸۵

هوش مصنوعی: چه چیزی را به من پیشکش می‌کنی که من همراز تو باشم؟ چقدر می‌توانی نزدیکم کنی تا جانم را بگیری و دوباره برگردانی؟

هوش مصنوعی: چشمان تو به دشمنان اشاره می‌کند و باعث می‌شود که صد نفر مانند من به سرنوشت شوم دچار شوند. این کافی است که با ناز به من نگاه کنی و نظر از من برگردانی.

هوش مصنوعی: از شوق و مستی دوستی، از دشمنی خبری نداری؛ به همین خاطر با دیگران حرف می‌زنی و روی از عاشق فداکار برمی‌گردانی.

هوش مصنوعی: اگر داستان عشق تو را به پایان برسانم، صد بار که بگویم یک کلمه دیگر، همان عشق دوباره آغاز می‌شود.

هوش مصنوعی: بلبل از غم هجران، سکوت کرده و تا زمانی که تو نیایی، دیگر نمی‌تواند سخن بگوید. بیا ای گل تا دوباره بتواند به بیان احساساتش بپردازد.