شمارهٔ ۵۸۰

هوش مصنوعی: هیچ‌کس مانند تو وجود نداشته و نخواهد داشت. در باغ دنیا، میوه‌ای که به دنبالش بودیم همین است.

هوش مصنوعی: در کعبه و بتخانه درها را به رویم نبستند، اما همیشه شانس بد و بداقبالی همراه من بود.

هوش مصنوعی: دل به جای کوچکی هست، اما تمام آن وقف غم تو شده است. تا زمانی که غمت در دل ما وجود دارد، ما در آنجا محصور می‌مانیم.

هوش مصنوعی: من از صحبت کردن درباره شیرینی و نارضایتی خودداری می‌کنم، چون چهره تو هم مایه آرامش جانم است و هم می‌تواند به دین آسیب برساند.

هوش مصنوعی: ما در مسیر عشق و دوستى تو، از تندبادهای زندگی چیزی جز سنگ و خیانت ندیدیم. در هر گام، مکانى تاریک و ناامیدکننده به چشم می‌خورد که به مانع‌ها و دردهاى دل برمی‌خوردیم.

هوش مصنوعی: باد صبا که می‌وزد، راز دل را فاش می‌کند و مشخص می‌شود که زلف تو چقدر برای من درد و غم به همراه دارد؛ چرا که این ناله و عذابی که از دل به بیرون می‌آید، ناشی از زلف توست.

هوش مصنوعی: چشمان زیبای تو همچون آهوی ناز و دل‌ربا است، و با وجود اینکه رقیبی مانند یک سگ در کمین است، نگاه تو از روی لطف به من می‌افتد.