شمارهٔ ۷۰۳

هوش مصنوعی: خاکِ راهی که دوست می‌خواهد، به خواسته‌های او اشاره دارد و سرنوشتی که برای ما رقم می‌زند، همان خواهد بود که او می‌پسندد.

هوش مصنوعی: تو از کنار من رفتی و حالا همچون موجودی بی‌روح، چشمانم همیشه به یاد تو خواهد بود و تا همیشه نگران تو خواهم بود.

هوش مصنوعی: وقتی تو از چشمم دور می‌شوی، جانی که از آن تو دارم، مانند آبی که از ظرف بریزد، همیشه جاری خواهد بود.

هوش مصنوعی: من برای شکرگزاری، جان خود را سپر می‌کنم در برابر تیرهای هلاکت، اگر هلاکم از تیر و کمان تو باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که من به خاک تبدیل شوم و استخوان‌های سفیدی از من باقی بماند، آن زمان زخم تیر تو را طلب می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر به داغ تو بروم، تا ابد از خاک من، مانند لاله‌های آتشین، شعله‌های دل من سر خواهد زد.

هوش مصنوعی: هرچند که من مانند یک خار هستم، ولی چون از خاک برآییم و در مسیر تو قرار بگیرم، سر من به خاک پای سگ‌ها خواهد بود.

هوش مصنوعی: داستان را کوتاه کن و جانت را برای دوستی صرف کن. چه نیازی به گفتن این است که اوضاع به این شکل است و آنگونه خواهد شد؟