شمارهٔ ۶۶۲

هوش مصنوعی: وقتی که می‌روم و آن تکه آجر را بر سر دارم، دوستانم لطفاً بالشم را آماده کنید و از لب‌های آن کسی که محبتش را احساس کرده‌ام، سخنی به من بگویید.

هوش مصنوعی: از دل‌تنگی و غم عشق خود، از شما می‌خواهم که مرا در زیر خاک، همراه با خاک و خون و جامه‌ای خونین دفن کنید.

هوش مصنوعی: وقتی کسی در حال خوشحالی و سرمستی است، ممکن است به راحتی آسیب به دیگران بزند. بنابراین، ای دوستان، یادآوری کنید که به مسکینان رحم کنید.

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر نارضایتی و خستگی از تلخی‌ها و دشواری‌های زندگی است. شاعر از مردم می‌خواهد که دیگر به او سخت نگیرند و آرامش و لذت را به زندگی‌اش برگردانند. او احساس می‌کند که به اندازه کافی از تلخی‌ها رنج برده و حالا به دنبال روزنه‌ای از شیرینی و خوشی است.

هوش مصنوعی: خداوندا، کسی مانند اهلی از عشق رنج نبرد. من دعای نیکویی می‌کنم، ای عشق‌ورزان، آمین بگویید.