شمارهٔ ۲۰۲

هوش مصنوعی: زندگی‌ام تمام شد و فقط با صدای نی و چنگ پر شد و حتی نواهای عشق نیز از گوشم رفت.

هوش مصنوعی: من برای عشق تو سوختم و تو هیچ از حال من خبر نداری. ناله‌های من در سراسر دنیا پیچیده، اما تو همچنان بی‌خبر هستی.

هوش مصنوعی: این سیل اشک که به خاطر ضعف و اندوه به وجود آمده، چنان تأثیر عمیق و دردناکی بر من گذاشت که به اندازه یک قطره، از چشمانم مثل صد خون جگر احساس درد کردم.

هوش مصنوعی: محتاط باش که بسیاری از پرندگان دل‌سوخته به واسطهٔ ناله و گریه‌شان شمع‌های گل را روشن کردند و در نهایت، همه چیز در اثر وزش باد صبح از بین رفت.

هوش مصنوعی: برخنده‌ای که به گریه‌ی دل‌سوزان می‌زند، چه فایده‌ای دارد، وقتی که دلِ مظلومش از شوق تو به تب و تاب افتاده است؟