شمارهٔ ۱۰۴۷

هوش مصنوعی: من مانند بازیچه‌ای در دست کودکان شده‌ام و در هر جایی که بنشینم، به تعداد زیادی از چشم‌های زیبا و مجنون مانند آهوها اطراف خود را می‌بینم.

هوش مصنوعی: یک شب می‌خواهم به می‌نوشی تو بیایم، زمانی که دوستانت از می‌نوشی برمی‌خیزند و من تا روز می‌نشینم و می‌نوشم.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم کسی در راه تو بنشیند که اگر خاری زیر پا برود، به آن آسیب برسد. می‌خواهم تمام خاک مسیر تو را با مژه‌هایم جمع‌آوری کنم.

هوش مصنوعی: به زیبایی به من نزدیک می‌شوی، و اگر کسی دیگر را بخواهی، باز هم با مهربانی‌ات نشان می‌دهی که چقدر به من اهمیت می‌دهی، حتی این دشمنانم هستند که به خاطر حسادتشان از غم و کینه می‌میرند.

هوش مصنوعی: من از ناامیدی لذت می‌برم، چرا که برای کسانی که درد می‌کشند، گوش دادن به داستان‌های شیرین و دلنشین بهتر از تحمل تلخی‌هاست.