شمارهٔ ۶۴۷

هوش مصنوعی: من که در حالت بیهوشی به سر می‌برم، شما با شراب عشقش مرا مست می‌کنید و با یاد لب او حال مرا به هم می‌زنید.

هوش مصنوعی: افکار و یاد او در ذهن من، مانند آتشی است که روز به روز بیشتر شعله‌ور می‌شود. من از این وضعیت به حدی رنج می‌برم که احساس می‌کنم مرا کاملاً می‌سوزاند و در نهایت، به مانند کبابی روی آتش در آمده‌ام.

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستان و هم‌نفسان خود می‌خواهد که از یاری و محبت کسی غیر از او به او خبری بدهند. او بیان می‌کند که با شنیدن این خبرها، اشک در چشمانش جمع می‌شود و احساس غم و اندوه بیشتری می‌کند.

هوش مصنوعی: چند بار باید دلم بسوزد که یاد کسی با ویژگی‌های بهشتی‌اش، عذاب من را بیشتر کند. شما با رفتارهایتان، مرا بیشتر عذاب می‌دهید.

هوش مصنوعی: امشب در خیال چهره آن زن دلربا خوابم می‌برد و وقتی که خوابم می‌برد، نفسی از پشت سرم مرا بیدار می‌کند.