شمارهٔ ۹۹۸

هوش مصنوعی: من در بارهٔ تقوا همیشه صحبت می‌کنم، اما تا کی می‌توانم در خوشی و عبادت زندگی کنم؟ زیرا شعلهٔ آتش در درون من می‌سوزد و آرامش مرا مختل کرده است.

هوش مصنوعی: من مانند مجنون آواره شدم و هیچ چیز باعث آرامشم نشد. در میان خارهای بیابان زندگی می‌کنم و گاهی هم عقرب‌ها به دامن من می‌چسبند.

هوش مصنوعی: دستت را از من دور کن، زیرا بی‌نظمی و دیوانگی در وجود من سبب می‌شود که از این حالت رها شوم و مانند باغی سرسبز و زیبا نمایان شوم.

هوش مصنوعی: محبت مانند میخی بر دامنم ضربه می‌زند، و هر بار که بخواهم از زمین دامان خود را پاک کنم، این محبت از من جدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: ای باغبان، اگر ما به تو هدیه‌ای از گلستان تقدیم کردیم، تنها به خاطر این است که من، همان بلبل این گلستان هستم که عواطف و غم‌های خود را در فریاد خود بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: عزیزم با لب‌های شیرینت همچون عسل، در تلخی‌های غم به من لبخند نزن. من مثل خسرو به تو وفادارم، ولی فرهاد هستم که در کوهی از درد و مشکلات زندگی می‌کند.