شمارهٔ ۱۰۳۱

هوش مصنوعی: ای کاش آن زمان که ستاره‌ام در آتش سوخت، این دل شکسته و پاره‌پاره‌ام اولین چیزی بود که می‌سوخت.

هوش مصنوعی: گاهی که به شدت عصبانی می‌شوی و بر من غضب می‌کنی، و گاهی هم وقتی در حال خوش‌گذرانی و لذت بردن هستی، کنار من هستی.

هوش مصنوعی: هرچه بیشتر به تو نگاه می‌کنم، احساس نیاز و تشنگی‌ام بیشتر می‌شود؛ چرا که فقط تماشای تو نمی‌تواند من را سیراب کند.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به اندازهٔ سنگ، زخم‌های زمان را تحمل کنم و سختی‌ها نظیر سنگ دل نیستند. من آدمی هستم که می‌توانم احساس کنم و درد بکشم.

هوش مصنوعی: بدون در نظر گرفتن شفاعت و کمک دوستانم برای من، به خاطر خدا تحمل نمی‌کنم و هرچه که هست، به مدت و حال زارم تن می‌دهم، چون غیر از این راهی برای حل مشکل من وجود ندارد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی زیبایی و جذابیت وجود دارد، دیگر چه نیازی به گرما و هیجان است؟ من خودم را آماده کرده‌ام و منتظرم تا یک جرقه یا شعله کوچک، همه این احساسات را به اوج برساند.

هوش مصنوعی: اگر جان بپذیرد که این راه را برود خوب است، وگرنه انتخاب و اختیار تنها از اوست. من در این کار هیچ نقشی ندارم.