خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا

شمارهٔ ۲ : صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

شمارهٔ ۳ : مرا دردیست اندر دل که درمان نیستش یارا

شمارهٔ ۴ : گه از می تلخ می‌کن آن دو لعل شکرافشان را

شمارهٔ ۵ : زمانه شکل دیگر گشت و رفت آن مهربانی‌ها

شمارهٔ ۶ : بیم است که سودایت دیوانه کند ما را

شمارهٔ ۷ : آن طره به روی مه بنهاد سر خود را

شمارهٔ ۸ : چنانی در نظر نظارگان را

شمارهٔ ۹ : صبا نو کرد باغ و بوستان را

شمارهٔ ۱۰ : گل من سبزه زاری کرد پیدا

شمارهٔ ۱۱ : چو بگشایی لب شکر شکن را

شمارهٔ ۱۲ : درآمد در دل آن سلطان دل‌ها

شمارهٔ ۱۳ : زهی وصف لبت ذکر زبان‌ها

شمارهٔ ۱۴ : بهر شکار آمد برون کژ کرده ابرو ناز را

شمارهٔ ۱۵ : جانم از آرام رفت، آرام جان من کجا

شمارهٔ ۱۶ : بشکفت گل‌ها در چمن، ای گلسِتان من بیا

شمارهٔ ۱۷ : وقت گل است نوش کن باده چون گلاب را

شمارهٔ ۱۸ : شکل دل بردن که تو داری نباشد دلبری را

شمارهٔ ۱۹ : گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

شمارهٔ ۲۰ : تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا

شمارهٔ ۲۱ : این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا

شمارهٔ ۲۲ : گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

شمارهٔ ۲۳ : در خم گیسوی کافر کیش داری تارها

شمارهٔ ۲۴ : گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

شمارهٔ ۲۵ : ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا

شمارهٔ ۲۶ : وه که از سوز درونم خبری نیست ترا

شمارهٔ ۲۷ : خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

شمارهٔ ۲۸ : قدری بخند و از رخ قمری نمای ما را

شمارهٔ ۲۹ : هر که زیر پیرهن بیند مرا

شمارهٔ ۳۰ : ای جهانی بنده چون من مر ترا

شمارهٔ ۳۱ : باغم عشق تو می سازیم ما

شمارهٔ ۳۲ : شاخ نرگس را ببرد اینک صبا

شمارهٔ ۳۳ : وه که اگر روی تو در نظر آید مرا

شمارهٔ ۳۴ : ای به بدی کرده باز چشم بدآموز را

شمارهٔ ۳۵ : طاقت دوری نماند عاشق دلتنگ را

شمارهٔ ۳۶ : ای رخ زیبای تو آینه سینه ها

شمارهٔ ۳۷ : آن شه به سوی میدان خوش می رود سوارا

شمارهٔ ۳۸ : نوشین لبی که لعلش نو کرد جام جم را

شمارهٔ ۳۹ : گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را

شمارهٔ ۴۰ : دیدم بسی زمانه مردآزمای را

شمارهٔ ۴۱ : جان بر لب است عاشق بخت آزمای را

شمارهٔ ۴۲ : هنگام آشتی ست بت خشمناک را

شمارهٔ ۴۳ : آنکو شناخت گردش خورشید و ماه را

شمارهٔ ۴۴ : باز آرزوی آن بت چین می‌کند مرا

شمارهٔ ۴۵ : ز دور نیست میسر نظر به روی تو ما را

شمارهٔ ۴۶ : زمانه حله نو بست روی صحرا را

شمارهٔ ۴۷ : زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

شمارهٔ ۴۸ : شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

شمارهٔ ۴۹ : بهار پرده برانداخت روی نیکو را

شمارهٔ ۵۰ : شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

شمارهٔ ۵۱ : گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

شمارهٔ ۵۲ : ای صبا، بوسه زن ز من در او را

شمارهٔ ۵۳ : مهر بگشای لعل میگون را

شمارهٔ ۵۴ : الا دمعی سارعت والهوا

شمارهٔ ۵۵ : بگذشت و نظر نکرد ما را

شمارهٔ ۵۶ : ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها

شمارهٔ ۵۷ : ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

شمارهٔ ۵۸ : ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را

شمارهٔ ۵۹ : باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

شمارهٔ ۶۰ : آورده ام شفیع دل زار خویش را

شمارهٔ ۶۱ : بشکافت غم این جان جگرخواره ما را

شمارهٔ ۶۲ : باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما

شمارهٔ ۶۳ : بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را

شمارهٔ ۶۴ : بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا

شمارهٔ ۶۵ : برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

شمارهٔ ۶۶ : برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را

شمارهٔ ۶۷ : بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را

شمارهٔ ۶۸ : پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را

شمارهٔ ۶۹ : بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

شمارهٔ ۷۰ : چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

شمارهٔ ۷۱ : جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را

شمارهٔ ۷۲ : چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

شمارهٔ ۷۳ : چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

شمارهٔ ۷۴ : دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را

شمارهٔ ۷۵ : دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

شمارهٔ ۷۶ : رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را

شمارهٔ ۷۷ : رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را

شمارهٔ ۷۸ : رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

شمارهٔ ۷۹ : شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

شمارهٔ ۸۰ : عشق از پی جان گرفت ما را

شمارهٔ ۸۱ : گر چه بر بود عقل و دین مرا

شمارهٔ ۸۲ : سری دارم که سامان نیست او را

شمارهٔ ۸۳ : گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را

شمارهٔ ۸۴ : گذشت آرزو از حد به پای بوس تو ما را

شمارهٔ ۸۵ : من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را

شمارهٔ ۸۶ : من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

شمارهٔ ۸۷ : نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را

شمارهٔ ۸۸ : یا رب، که داد آینه آن بت پرست را

شمارهٔ ۸۹ : وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا

شمارهٔ ۹۰ : دیوانه کرد زلف تو در یک نظر مرا

شمارهٔ ۹۱ : که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

شمارهٔ ۹۲ : باز مدار، ای پسر، غمزه نیم خواب را

شمارهٔ ۹۳ : دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

شمارهٔ ۹۴ : جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

شمارهٔ ۹۵ : شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

شمارهٔ ۹۶ : من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

شمارهٔ ۹۷ : بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را

شمارهٔ ۹۸ : ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

شمارهٔ ۹۹ : بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

شمارهٔ ۱۰۰ : بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

شمارهٔ ۱۰۱ : ای از مژه تو رخنه در جان‌ها

شمارهٔ ۱۰۲ : باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

شمارهٔ ۱۰۳ : ای بی تو گلهای چمن شسته به خون رخسارها

شمارهٔ ۱۰۴ : اشکم برون می افگند راز از درون پرده را

شمارهٔ ۱۰۵ : بگشاد صبح عید ز رخ چون نقاب را

شمارهٔ ۱۰۶ : شبی دیدم چو مه بر بام او را

شمارهٔ ۱۰۷ : رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

شمارهٔ ۱۰۸ : ای خط خوش از مشک تر انگیخته مه را

شمارهٔ ۱۰۹ : باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

شمارهٔ ۱۱۰ : روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

شمارهٔ ۱۱۱ : زاد چون از صبح روشن آفتاب

شمارهٔ ۱۱۲ : قندی‌ست آتشین‌رو، شمعی‌ست انگبین‌لب

شمارهٔ ۱۱۳ : می‌ریزد از تری ز تو، ای جان فزای، آب

شمارهٔ ۱۱۴ : ای نازنین که ماه منی امشب

شمارهٔ ۱۱۵ : زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

شمارهٔ ۱۱۶ : چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

شمارهٔ ۱۱۷ : اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

شمارهٔ ۱۱۸ : ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

شمارهٔ ۱۱۹ : ماهرویا، به خون من مشتاب

شمارهٔ ۱۲۰ : ای ز تو خورشید چرخ در مرض تف و تاب

شمارهٔ ۱۲۱ : شکرت را شد اگر چه سپه موران مرکب

شمارهٔ ۱۲۲ : ای ترا در دیده من جای خواب

شمارهٔ ۱۲۳ : ای دل وامانده، خیز، ره سوی جانان طلب

شمارهٔ ۱۲۴ : ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت

شمارهٔ ۱۲۵ : امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت

شمارهٔ ۱۲۶ : تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت

شمارهٔ ۱۲۷ : بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت

شمارهٔ ۱۲۸ : افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت

شمارهٔ ۱۲۹ : تا بر سر بازار به مستی قدمش رفت

شمارهٔ ۱۳۰ : جز صورت تو ماه سما را چه توان گفت

شمارهٔ ۱۳۱ : بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست

شمارهٔ ۱۳۲ : در هجر توام کار به جز آه و فغان نیست

شمارهٔ ۱۳۳ : آبادتر آن سینه که از عشق خراب است

شمارهٔ ۱۳۴ : خرم دل آن کس که به رخسار تو دیده ست

شمارهٔ ۱۳۵ : ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است

شمارهٔ ۱۳۶ : روی تو به پیش نظر آسایش جان است

شمارهٔ ۱۳۷ : زلف تو به هر آب مصفا نتوان شست

شمارهٔ ۱۳۸ : ای عید دوم آمده روی چو نگارت

شمارهٔ ۱۳۹ : ای قبله صاحب نظران، روی چو ماهت

شمارهٔ ۱۴۰ : دلی کش صبر نبود آن من نیست

شمارهٔ ۱۴۱ : دل کازاد باشد آن من نیست

شمارهٔ ۱۴۲ : به بالین غریبانت گذر نیست

شمارهٔ ۱۴۳ : دل ما را ز دست غم امان نیست

شمارهٔ ۱۴۴ : مرا در آرزویت غم ندیم است

شمارهٔ ۱۴۵ : گرفته در بر اندام تو سیم است

شمارهٔ ۱۴۶ : ز من نازک میانی دور مانده ست

شمارهٔ ۱۴۷ : دل مسکین من در بند مانده ست

شمارهٔ ۱۴۸ : مجو صبرم که جای آن نمانده ست

شمارهٔ ۱۴۹ : نگارا، چون تو زیبا کس ندیده ست

شمارهٔ ۱۵۰ : مرا وقتی دلی آزاد بوده ست

شمارهٔ ۱۵۱ : منم امروز و صد تیمار در دست

شمارهٔ ۱۵۲ : صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست

شمارهٔ ۱۵۳ : گل امشب آخر شب مست برخاست

شمارهٔ ۱۵۴ : نسیما، آن گل شبگیر چونست

شمارهٔ ۱۵۵ : من و شب زندگانی من اینست

شمارهٔ ۱۵۶ : به هر بیتی که وصف آن رخانست

شمارهٔ ۱۵۷ : بیا کز رفتنت جانم خرابست

شمارهٔ ۱۵۸ : مرا داغ تو بر جان یادگارست

شمارهٔ ۱۵۹ : مرا از روی خوبان، قبله پیش است

شمارهٔ ۱۶۰ : مرا در سر هوای نازنینی ست

شمارهٔ ۱۶۱ : نگارا، روز عیش و شادمانیست

شمارهٔ ۱۶۲ : ندانستم که اهلیت گناهست

شمارهٔ ۱۶۳ : بیا ساقی که ایام بهار است

شمارهٔ ۱۶۴ : نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست

شمارهٔ ۱۶۵ : دلم زو شب حدیث ناز می گفت

شمارهٔ ۱۶۶ : جفا کز وی برین جان زبون رفت

شمارهٔ ۱۶۷ : تماشا گاه جانها شد خیالت

شمارهٔ ۱۶۸ : بیا، ای دیده شهری به سویت

شمارهٔ ۱۶۹ : دریاب که جان خراب گشته ست

شمارهٔ ۱۷۰ : بازش هوس شکار برخواست

شمارهٔ ۱۷۱ : خط کز لب آن پسر دمیده ست

شمارهٔ ۱۷۲ : عشق تو بلای جان بسندست

شمارهٔ ۱۷۳ : ما را دل زار مستمند است

شمارهٔ ۱۷۴ : چشمم که بر روی تو فتاده ست

شمارهٔ ۱۷۵ : آنجاست دل من و هم آنجاست

شمارهٔ ۱۷۶ : زلف تو هنوز تابدار است

شمارهٔ ۱۷۷ : چشمت که میان خواب نازست

شمارهٔ ۱۷۸ : یک موی ترا هزار دام است

شمارهٔ ۱۷۹ : زلف سیه تو مشک چین است

شمارهٔ ۱۸۰ : می نوش که دور شادمانیست

شمارهٔ ۱۸۱ : ای خوانده بُتانِ حسن، شاهت

شمارهٔ ۱۸۲ : دیوانه شدم در آرزویت

شمارهٔ ۱۸۳ : وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرت

شمارهٔ ۱۸۴ : روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

شمارهٔ ۱۸۵ : شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

شمارهٔ ۱۸۶ : هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

شمارهٔ ۱۸۷ : روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

شمارهٔ ۱۸۸ : سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

شمارهٔ ۱۸۹ : باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

شمارهٔ ۱۹۰ : آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

شمارهٔ ۱۹۱ : ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

شمارهٔ ۱۹۲ : ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

شمارهٔ ۱۹۳ : چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

شمارهٔ ۱۹۴ : دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

شمارهٔ ۱۹۵ : با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

شمارهٔ ۱۹۶ : چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

شمارهٔ ۱۹۷ : یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

شمارهٔ ۱۹۸ : یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

شمارهٔ ۱۹۹ : رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

شمارهٔ ۲۰۰ : آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

شمارهٔ ۲۰۱ : سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست

شمارهٔ ۲۰۲ : خرم آن چشمی که هر روزش نظر بر روی تست

شمارهٔ ۲۰۳ : آن که زلف و عارض او غیرت روز و شب است

شمارهٔ ۲۰۴ : دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع است

شمارهٔ ۲۰۵ : شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست

شمارهٔ ۲۰۶ : هر مژه از غمزه خون ریز تو ناوک زنی ست

شمارهٔ ۲۰۷ : تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

شمارهٔ ۲۰۸ : تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست

شمارهٔ ۲۰۹ : بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست

شمارهٔ ۲۱۰ : بس که زلف سرکشت در کار دلها در نشست

شمارهٔ ۲۱۱ : ساقیا، می ده که امروزم سر دیوانگی ست

شمارهٔ ۲۱۲ : خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت

شمارهٔ ۲۱۳ : روزی از دست جفا آخر عنان بستانمت

شمارهٔ ۲۱۴ : بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرت

شمارهٔ ۲۱۵ : عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

شمارهٔ ۲۱۶ : در شب هجر که از روز قیامت بتر است

شمارهٔ ۲۱۷ : برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت

شمارهٔ ۲۱۸ : رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت

شمارهٔ ۲۱۹ : فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست

شمارهٔ ۲۲۰ : ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت

شمارهٔ ۲۲۱ : شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست

شمارهٔ ۲۲۲ : بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست

شمارهٔ ۲۲۳ : کشته تیغ جفایت دل درویش من است

شمارهٔ ۲۲۴ : هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است

شمارهٔ ۲۲۵ : یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است

شمارهٔ ۲۲۶ : روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست

شمارهٔ ۲۲۷ : عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت

شمارهٔ ۲۲۸ : تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت

شمارهٔ ۲۲۹ : باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت

شمارهٔ ۲۳۰ : باد نوروز چو دنباله جان ما داشت

شمارهٔ ۲۳۱ : دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت

شمارهٔ ۲۳۲ : تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت

شمارهٔ ۲۳۳ : ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست

شمارهٔ ۲۳۴ : هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست

شمارهٔ ۲۳۵ : گر بگویم که درون دل من پنهان چیست

شمارهٔ ۲۳۶ : آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست

شمارهٔ ۲۳۷ : یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

شمارهٔ ۲۳۸ : زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست

شمارهٔ ۲۳۹ : ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست

شمارهٔ ۲۴۰ : هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست

شمارهٔ ۲۴۱ : در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست

شمارهٔ ۲۴۲ : ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت

شمارهٔ ۲۴۳ : سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت

شمارهٔ ۲۴۴ : خبری ده به من، ای باد که جانان چونست

شمارهٔ ۲۴۵ : نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست

شمارهٔ ۲۴۶ : شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت

شمارهٔ ۲۴۷ : صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت

شمارهٔ ۲۴۸ : منم و خیالبازی، شب و روز با جمالت

شمارهٔ ۲۴۹ : اثری نماند باقی ز من اندر آرزویت

شمارهٔ ۲۵۰ : گر چه سرو باغ را بالا خوش است

شمارهٔ ۲۵۱ : بار عشقت بر دلم باری خوش است

شمارهٔ ۲۵۲ : عاشقان را درد بی مرهم خوش است

شمارهٔ ۲۵۳ : کار بالای تو تا بالا گرفت

شمارهٔ ۲۵۴ : یار بی موجب دل از ما برگرفت

شمارهٔ ۲۵۵ : مردم از کوی تو چون بیدل نرفت

شمارهٔ ۲۵۶ : از تو بر خاطر مرا آزار نیست

شمارهٔ ۲۵۷ : مفلسی از پادشایی خوشتر است

شمارهٔ ۲۵۸ : یار ما را عزم رایی دیگر است

شمارهٔ ۲۵۹ : ترک من طره مشوش کرده است

شمارهٔ ۲۶۰ : مه غلام تست با رویی که هست

شمارهٔ ۲۶۱ : روی خوبت دلبری را پایه ای است

شمارهٔ ۲۶۲ : آمد آن یاری که در دل جای اوست

شمارهٔ ۲۶۳ : رنگی از حسن تو در روی گل است

شمارهٔ ۲۶۴ : ای نسیم صبحدم، یارم کجاست

شمارهٔ ۲۶۵ : چشم فتانت که دی بر رو نخفت

شمارهٔ ۲۶۶ : صد دل اندر زلف شب گون سوخت ست

شمارهٔ ۲۶۷ : ای دهانت، چشمه آب حیات

شمارهٔ ۲۶۸ : شکرین لعل تو کان نمک است

شمارهٔ ۲۶۹ : نرگس مست تو خواب آلوده است

شمارهٔ ۲۷۰ : ای که روی تو حیات جان است

شمارهٔ ۲۷۱ : تیر کدامین بلاست کان به کمان تو نیست

شمارهٔ ۲۷۲ : درد سر دوستان آه و فغان من است

شمارهٔ ۲۷۳ : عمر به پایان رسید در هوس روی دوست

شمارهٔ ۲۷۴ : هر که نگه در تو کرد بیش به بستان نرفت

شمارهٔ ۲۷۵ : خوش بود آن بیدلی کز غم امانیش نیست

شمارهٔ ۲۷۶ : نیست دلی کاندرو داغ جفای تو نیست

شمارهٔ ۲۷۷ : در چمن جان من سرو خرامان یکی ست

شمارهٔ ۲۷۸ : آنکه مزاج دلش باز ندانم که چیست

شمارهٔ ۲۷۹ : درد دلم را طبیب چاره ندانست

شمارهٔ ۲۸۰ : چون غم هجران او نداشت نهایت

شمارهٔ ۲۸۱ : ای سر کشیده از من، سر کشم به پیشت

شمارهٔ ۲۸۲ : چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت

شمارهٔ ۲۸۳ : چابک تر از تو در همه عالم سوار نیست

شمارهٔ ۲۸۴ : خوش خلعتی ست جسم، ولی استوار نیست

شمارهٔ ۲۸۵ : شب نیست کز تو بر سر هر کو نفیر نیست

شمارهٔ ۲۸۶ : بیدار شو، دلا، که جهان جای خواب نیست

شمارهٔ ۲۸۷ : بیرون میا ز پرده که ما را شکیب نیست

شمارهٔ ۲۸۸ : مست ترا به هیچ میی احتیاج نیست

شمارهٔ ۲۸۹ : ناوک زنی چو غمزه او در زمانه نیست

شمارهٔ ۲۹۰ : ای دل، غمین مباش که جانان رسیدنی ست

شمارهٔ ۲۹۱ : هر سو که با هزار کرشمه خرام تست

شمارهٔ ۲۹۲ : ای غمزه زن که تیر جفا در کمان تست

شمارهٔ ۲۹۳ : ای آرزوی دیده، دلم در هوای تست

شمارهٔ ۲۹۴ : جانا، کرشمه تو ره عقل و دین زده ست

شمارهٔ ۲۹۵ : خونخوار چشم تو که ره مرد و زن زده ست

شمارهٔ ۲۹۶ : تا دیده در جمال تو دیدن گرفته است

شمارهٔ ۲۹۷ : بنگر که اشک دامن ما چون گرفته است

شمارهٔ ۲۹۸ : لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفت

شمارهٔ ۲۹۹ : چشمت به عشوه جان دو صد ناتوان گرفت

شمارهٔ ۳۰۰ : زلف به ظلم گر چه جهانی فرو گرفت

شمارهٔ ۳۰۱ : امشب که چشم من به ته پای او بخفت

شمارهٔ ۳۰۲ : آب حیات من که نم از من دریغ داشت

شمارهٔ ۳۰۳ : زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

شمارهٔ ۳۰۴ : ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

شمارهٔ ۳۰۵ : آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

شمارهٔ ۳۰۶ : ماییم کافتاب غلام جمال ماست

شمارهٔ ۳۰۷ : ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

شمارهٔ ۳۰۸ : از لعل آتشین تو دل کان آتش است

شمارهٔ ۳۰۹ : از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

شمارهٔ ۳۱۰ : باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

شمارهٔ ۳۱۱ : یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

شمارهٔ ۳۱۲ : لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

شمارهٔ ۳۱۳ : گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

شمارهٔ ۳۱۴ : آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

شمارهٔ ۳۱۵ : از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

شمارهٔ ۳۱۶ : من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

شمارهٔ ۳۱۷ : ای آفتاب تافته از روی انورت

شمارهٔ ۳۱۸ : گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

شمارهٔ ۳۱۹ : ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

شمارهٔ ۳۲۰ : ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

شمارهٔ ۳۲۱ : ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

شمارهٔ ۳۲۲ : رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

شمارهٔ ۳۲۳ : مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

شمارهٔ ۳۲۴ : مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

شمارهٔ ۳۲۵ : چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

شمارهٔ ۳۲۶ : شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

شمارهٔ ۳۲۷ : هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

شمارهٔ ۳۲۸ : کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

شمارهٔ ۳۲۹ : شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

شمارهٔ ۳۳۰ : چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

شمارهٔ ۳۳۱ : مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

شمارهٔ ۳۳۲ : بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

شمارهٔ ۳۳۳ : کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

شمارهٔ ۳۳۴ : سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

شمارهٔ ۳۳۵ : چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

شمارهٔ ۳۳۶ : رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

شمارهٔ ۳۳۷ : کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

شمارهٔ ۳۳۸ : نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

شمارهٔ ۳۳۹ : ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

شمارهٔ ۳۴۰ : هلال عید جهان را به نور خویش آراست

شمارهٔ ۳۴۱ : بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

شمارهٔ ۳۴۲ : بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

شمارهٔ ۳۴۳ : بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

شمارهٔ ۳۴۴ : مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

شمارهٔ ۳۴۵ : رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

شمارهٔ ۳۴۶ : هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

شمارهٔ ۳۴۷ : شوق توام باز گریبان گرفت

شمارهٔ ۳۴۸ : جان که چنین تب کش سودای تست

شمارهٔ ۳۴۹ : آنکه دلم شیفته روی اوست

شمارهٔ ۳۵۰ : حسن تو کاندیشه به کارش گم است

شمارهٔ ۳۵۱ : شاخ گل از نسیم جلوه گر است

شمارهٔ ۳۵۲ : دامن گل ز ابر پر گهر است

شمارهٔ ۳۵۳ : شب گذشته ست و اول سحر است

شمارهٔ ۳۵۴ : موی را نیست این میان که تراست

شمارهٔ ۳۵۵ : هر که در پیش چشم روشن ماست

شمارهٔ ۳۵۶ : عشق اگر چه نشان بخت بد است

شمارهٔ ۳۵۷ : با غمت شادی جهان هوس است

شمارهٔ ۳۵۸ : این جفا کارییت که نو به نو است

شمارهٔ ۳۵۹ : رخ تو نور دیده قمر است

شمارهٔ ۳۶۰ : تن پاکت که زیر پیرهن است

شمارهٔ ۳۶۱ : روی نیکوی تو ز مه کم نیست

شمارهٔ ۳۶۲ : سرو را با قد تو هستی نیست

شمارهٔ ۳۶۳ : یار ما دل ز دوستان برداشت

شمارهٔ ۳۶۴ : ترک مستم که قصد ایمان داشت

شمارهٔ ۳۶۵ : از رخت ارغوان نمودار است

شمارهٔ ۳۶۶ : ترک من دی سخن به ره می‌گفت

شمارهٔ ۳۶۷ : آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست

شمارهٔ ۳۶۸ : گل ز رخساره تو بی آب است

شمارهٔ ۳۶۹ : هر که روی تو دید جان دانست

شمارهٔ ۳۷۰ : بنده را با تو دوستداری خوست

شمارهٔ ۳۷۱ : سر زلف تو تا بجنبیده‌ست

شمارهٔ ۳۷۲ : نگار من امشب سر ناز داشت

شمارهٔ ۳۷۳ : دلم برد و بوی وفایی نداشت

شمارهٔ ۳۷۴ : گلستان نسیم سحر یافته ست

شمارهٔ ۳۷۵ : دل من به جانانی آویخته ست

شمارهٔ ۳۷۶ : صبا کو به بوی تو جان پرور است

شمارهٔ ۳۷۷ : کجا دولت وصلش آرم به دست

شمارهٔ ۳۷۸ : بتی کز ویم رو به دیوانگی ست

شمارهٔ ۳۷۹ : خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

شمارهٔ ۳۸۰ : صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست

شمارهٔ ۳۸۱ : گر ترا ناز و بدخویی این است

شمارهٔ ۳۸۲ : بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

شمارهٔ ۳۸۳ : یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

شمارهٔ ۳۸۴ : بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

شمارهٔ ۳۸۵ : باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست

شمارهٔ ۳۸۶ : کسی را به دور حسن تو پروای خواب نیست

شمارهٔ ۳۸۷ : از من آن کامیاب را چه غم است

شمارهٔ ۳۸۸ : هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت

شمارهٔ ۳۸۹ : یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است

شمارهٔ ۳۹۰ : زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

شمارهٔ ۳۹۱ : خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

شمارهٔ ۳۹۲ : یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت

شمارهٔ ۳۹۳ : یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟

شمارهٔ ۳۹۴ : دردا که با من آن بت نامهربان نساخت

شمارهٔ ۳۹۵ : با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

شمارهٔ ۳۹۶ : خیال روی تو چون در ناب در نظر است

شمارهٔ ۳۹۷ : رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

شمارهٔ ۳۹۸ : جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

شمارهٔ ۳۹۹ : دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

شمارهٔ ۴۰۰ : لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

شمارهٔ ۴۰۱ : بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

شمارهٔ ۴۰۲ : چه وزن ماه سما را برابر رویت

شمارهٔ ۴۰۳ : به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

شمارهٔ ۴۰۴ : رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

شمارهٔ ۴۰۵ : دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

شمارهٔ ۴۰۶ : ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج

شمارهٔ ۴۰۷ : توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

شمارهٔ ۴۰۸ : به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

شمارهٔ ۴۰۹ : ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ

شمارهٔ ۴۱۰ : ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

شمارهٔ ۴۱۱ : شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

شمارهٔ ۴۱۲ : ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

شمارهٔ ۴۱۳ : نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

شمارهٔ ۴۱۴ : صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

شمارهٔ ۴۱۵ : زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

شمارهٔ ۴۱۶ : مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

شمارهٔ ۴۱۷ : مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

شمارهٔ ۴۱۸ : چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

شمارهٔ ۴۱۹ : به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

شمارهٔ ۴۲۰ : چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

شمارهٔ ۴۲۱ : مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

شمارهٔ ۴۲۲ : سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

شمارهٔ ۴۲۳ : مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

شمارهٔ ۴۲۴ : که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

شمارهٔ ۴۲۵ : پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

شمارهٔ ۴۲۶ : نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

شمارهٔ ۴۲۷ : چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

شمارهٔ ۴۲۸ : به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

شمارهٔ ۴۲۹ : من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

شمارهٔ ۴۳۰ : مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

شمارهٔ ۴۳۱ : شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

شمارهٔ ۴۳۲ : سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

شمارهٔ ۴۳۳ : ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

شمارهٔ ۴۳۴ : کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

شمارهٔ ۴۳۵ : ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

شمارهٔ ۴۳۶ : مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

شمارهٔ ۴۳۷ : مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

شمارهٔ ۴۳۸ : سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

شمارهٔ ۴۳۹ : خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

شمارهٔ ۴۴۰ : به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۱ : هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۲ : همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۳ : کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

شمارهٔ ۴۴۴ : سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

شمارهٔ ۴۴۵ : دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

شمارهٔ ۴۴۶ : بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

شمارهٔ ۴۴۷ : خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

شمارهٔ ۴۴۸ : سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

شمارهٔ ۴۴۹ : مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

شمارهٔ ۴۵۰ : اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد

شمارهٔ ۴۵۱ : میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد

شمارهٔ ۴۵۲ : به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد

شمارهٔ ۴۵۳ : چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند

شمارهٔ ۴۵۴ : مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند

شمارهٔ ۴۵۵ : چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند

شمارهٔ ۴۵۶ : زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند

شمارهٔ ۴۵۷ : بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند

شمارهٔ ۴۵۸ : چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد

شمارهٔ ۴۵۹ : دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد

شمارهٔ ۴۶۰ : زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

شمارهٔ ۴۶۱ : همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد

شمارهٔ ۴۶۲ : هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد

شمارهٔ ۴۶۳ : دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟

شمارهٔ ۴۶۴ : مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید

شمارهٔ ۴۶۵ : رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد

شمارهٔ ۴۶۶ : چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد

شمارهٔ ۴۶۷ : چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

شمارهٔ ۴۶۸ : دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد

شمارهٔ ۴۶۹ : بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد

شمارهٔ ۴۷۰ : دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد

شمارهٔ ۴۷۱ : دل باز به جوش آمد، جانان که می آید

شمارهٔ ۴۷۲ : ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید

شمارهٔ ۴۷۳ : شمع من اگر یک شب از خانه برون آید

شمارهٔ ۴۷۴ : از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید

شمارهٔ ۴۷۵ : گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد

شمارهٔ ۴۷۶ : آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود

شمارهٔ ۴۷۷ : چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد

شمارهٔ ۴۷۸ : آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد

شمارهٔ ۴۷۹ : دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد

شمارهٔ ۴۸۰ : ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند

شمارهٔ ۴۸۱ : چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد

شمارهٔ ۴۸۲ : دولت نه به زور است و به زاری چه توان کرد

شمارهٔ ۴۸۳ : حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کرد

شمارهٔ ۴۸۴ : تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد

شمارهٔ ۴۸۵ : زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کرد

شمارهٔ ۴۸۶ : یک دل به سر کوی تو آباد نیابند

شمارهٔ ۴۸۷ : عشاق حیات از لب خندان تو یابند

شمارهٔ ۴۸۸ : شب دلشدگان دیده بیدار نبندند

شمارهٔ ۴۸۹ : صد جان به یکی دانگ به بازار فروشند

شمارهٔ ۴۹۰ : من بنده آن روی که دیدن نگذارند

شمارهٔ ۴۹۱ : ماییم درون سوخته، بیرون شده ای چند

شمارهٔ ۴۹۲ : ای کز رخ تو دیده، همه جان و جهان دید

شمارهٔ ۴۹۳ : هندوی مرا کشتن ترکانه ببیند

شمارهٔ ۴۹۴ : باد آمد و بویی زنگارم نرسانید

شمارهٔ ۴۹۵ : بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

شمارهٔ ۴۹۶ : باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد

شمارهٔ ۴۹۷ : یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود

شمارهٔ ۴۹۸ : ای هم نفسان، یک نفسم باز گذارید

شمارهٔ ۴۹۹ : دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

شمارهٔ ۵۰۰ : ای زلف تو دام دل دانا و خردمند

شمارهٔ ۵۰۱ : عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند

شمارهٔ ۵۰۲ : روزی مگر این بسته در ما بگشایند

شمارهٔ ۵۰۳ : آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد

شمارهٔ ۵۰۴ : هر سر که به سودای تو از پای در آمد

شمارهٔ ۵۰۵ : ترسم که از اطراف جهان دود برآید

شمارهٔ ۵۰۶ : گر بار دگر ماه من از بام برآید

شمارهٔ ۵۰۷ : سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد

شمارهٔ ۵۰۸ : یک روز به عمری ز منت یاد نیاید

شمارهٔ ۵۰۹ : بر آب رخت یک گل سیراب نیاید

شمارهٔ ۵۱۰ : روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

شمارهٔ ۵۱۱ : گر چشم من از صورت تو دور نباشد

شمارهٔ ۵۱۲ : سروی چو تو در اچه و در تته نباشد

شمارهٔ ۵۱۳ : بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد

شمارهٔ ۵۱۴ : دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد

شمارهٔ ۵۱۵ : تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد

شمارهٔ ۵۱۶ : آباد نشد دل که خراب پسران شد

شمارهٔ ۵۱۷ : آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

شمارهٔ ۵۱۸ : ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد

شمارهٔ ۵۱۹ : جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد

شمارهٔ ۵۲۰ : جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

شمارهٔ ۵۲۱ : دیوانه دلم زلف پریشان که دارد

شمارهٔ ۵۲۲ : رویی که تو داری گل سیراب ندارد

شمارهٔ ۵۲۳ : دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد

شمارهٔ ۵۲۴ : چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد

شمارهٔ ۵۲۵ : یارم چو به خنده شکر بسته گشاید

شمارهٔ ۵۲۶ : جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد

شمارهٔ ۵۲۷ : آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

شمارهٔ ۵۲۸ : من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

شمارهٔ ۵۲۹ : هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

شمارهٔ ۵۳۰ : کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟

شمارهٔ ۵۳۱ : ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟

شمارهٔ ۵۳۲ : برفت آن دل که با صبر آشنا بود

شمارهٔ ۵۳۳ : مرا با تو که شب بیداریی بود

شمارهٔ ۵۳۴ : شکر پیش لبت شیرین نگویند

شمارهٔ ۵۳۵ : سخن پیش رخش زیبا مگویید

شمارهٔ ۵۳۶ : رخ آن شوخ پنهانی ببینید

شمارهٔ ۵۳۷ : لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

شمارهٔ ۵۳۸ : ز اهل عقل نپسندد خردمند

شمارهٔ ۵۳۹ : مرا تا با تو افتاده ست پیوند

شمارهٔ ۵۴۰ : از آن اهل نظر در غم اسیرند

شمارهٔ ۵۴۱ : لبت را جان توان خواندن، ولیکن

شمارهٔ ۵۴۲ : چو نقش صورتش در آب و گل ماند

شمارهٔ ۵۴۳ : به هر درد و غمی دل مبتلا شد

شمارهٔ ۵۴۴ : دلم زینسان که زار و مبتلا شد

شمارهٔ ۵۴۵ : چو ماه روزه از اوج سما شد

شمارهٔ ۵۴۶ : به ملک فتنه تا زلفش علم شد

شمارهٔ ۵۴۷ : دل عاشق چرا شیدا نباشد

شمارهٔ ۵۴۸ : دل ما را شکیب از جان نباشد

شمارهٔ ۵۴۹ : وفا در نیکوان چندان نباشد

شمارهٔ ۵۵۰ : کسی کز عاشقی بیزار باشد

شمارهٔ ۵۵۱ : بتا، مانند تو مهوش نباشد

شمارهٔ ۵۵۲ : چمن را رنگ و بو چندین نباشد

شمارهٔ ۵۵۳ : دلی دارم که جز جانان نخواهد

شمارهٔ ۵۵۴ : دلم بی وصل جانان جان نخواهد

شمارهٔ ۵۵۵ : از آن سنبل که گل سر بار دارد

شمارهٔ ۵۵۶ : سوار من که ره در سینه دارد

شمارهٔ ۵۵۷ : فلک با کس دل یکتا ندارد

شمارهٔ ۵۵۸ : بتی کز دیدنش جان مست گردد

شمارهٔ ۵۵۹ : جفا کن بو که این دل بازگردد

شمارهٔ ۵۶۰ : زهر تن چشم او جان را بدزدد

شمارهٔ ۵۶۱ : زمانه چون تو دلجویی ندارد

شمارهٔ ۵۶۲ : دلی کو چون تو دلداری ندارد

شمارهٔ ۵۶۳ : دل من خون شد و جانان نداند

شمارهٔ ۵۶۴ : دلم جز کوی تو مسکن نداند

شمارهٔ ۵۶۵ : اگر چشم تو روزی بر مه افتد

شمارهٔ ۵۶۶ : مهی چون او به دست من نیفتد

شمارهٔ ۵۶۷ : گر او بی یاد ما در می نیفتد

شمارهٔ ۵۶۸ : خطی از لعل جانان می برآید

شمارهٔ ۵۶۹ : به سالی کی چنین ماهی برآید؟

شمارهٔ ۵۷۰ : مه او چون به ماهی برنیاید

شمارهٔ ۵۷۱ : سر زلف تو یاری را نشاید

شمارهٔ ۵۷۲ : گهیت از آشنایان یاد ناید

شمارهٔ ۵۷۳ : ببین تا دیده چند افسون نماید

شمارهٔ ۵۷۴ : صبا آمد، ولی دل بازنامد

شمارهٔ ۵۷۵ : نگارا، از من مسکین چه خیزد؟

شمارهٔ ۵۷۶ : غم من شادی کس را نپرسد

شمارهٔ ۵۷۷ : از یاد تو دل جدا نخواهد شد

شمارهٔ ۵۷۸ : امشب بت ما به نزد ما بود

شمارهٔ ۵۷۹ : وقتی دل ما ازان ما بود

شمارهٔ ۵۸۰ : عشق آمد و دل ز دستِ ما بُرد

شمارهٔ ۵۸۱ : یاری دل ما به رایگان برد

شمارهٔ ۵۸۲ : تاب رخت آفتاب ناورد

شمارهٔ ۵۸۳ : ای همنفسان که پیش یارید

شمارهٔ ۵۸۴ : با یار ز من خبر بگویید

شمارهٔ ۵۸۵ : از رنگ رخت قمر توان کرد

شمارهٔ ۵۸۶ : فریاد، ز غمزه تو فریاد

شمارهٔ ۵۸۷ : خطی که قرین حال باشد

شمارهٔ ۵۸۸ : گر مه چو تو با جمال باشد

شمارهٔ ۵۸۹ : آن را که غم تو یار باشد

شمارهٔ ۵۹۰ : گر یار به دل درون نباشد

شمارهٔ ۵۹۱ : آن دوست که بود خصم جان شد

شمارهٔ ۵۹۲ : فریاد که عشق کهنه نو شد

شمارهٔ ۵۹۳ : جانا، چو تویی دگر نیاید

شمارهٔ ۵۹۴ : هنگام گل است و باده باید

شمارهٔ ۵۹۵ : چون سرو تو از قبا برآید

شمارهٔ ۵۹۶ : گر دلبر من بر من آید

شمارهٔ ۵۹۷ : یاری که طریق ناز دارد

شمارهٔ ۵۹۸ : گل رنگ نگار ما ندارد

شمارهٔ ۵۹۹ : بی یاد تو غم جهان نسوزد

شمارهٔ ۶۰۰ : چشمم همه روز خون تراود

شمارهٔ ۶۰۱ : آن کیست که از خدا نترسد؟

شمارهٔ ۶۰۲ : بیداد غم، ار دلم بگوید

شمارهٔ ۶۰۳ : ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد

شمارهٔ ۶۰۴ : در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد

شمارهٔ ۶۰۵ : برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد

شمارهٔ ۶۰۶ : دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد

شمارهٔ ۶۰۷ : ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود

شمارهٔ ۶۰۸ : ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود

شمارهٔ ۶۰۹ : سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود

شمارهٔ ۶۱۰ : آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود

شمارهٔ ۶۱۱ : باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود

شمارهٔ ۶۱۲ : می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود

شمارهٔ ۶۱۳ : جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند

شمارهٔ ۶۱۴ : شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند

شمارهٔ ۶۱۵ : خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد

شمارهٔ ۶۱۶ : شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد

شمارهٔ ۶۱۷ : نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد

شمارهٔ ۶۱۸ : گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد

شمارهٔ ۶۱۹ : شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد

شمارهٔ ۶۲۰ : چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

شمارهٔ ۶۲۱ : سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد

شمارهٔ ۶۲۲ : چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود

شمارهٔ ۶۲۳ : شاه سوار من نگر مست و خراب می رود

شمارهٔ ۶۲۴ : هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود

شمارهٔ ۶۲۵ : زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد

شمارهٔ ۶۲۶ : هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند

شمارهٔ ۶۲۷ : به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟

شمارهٔ ۶۲۸ : خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید

شمارهٔ ۶۲۹ : چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند

شمارهٔ ۶۳۰ : باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

شمارهٔ ۶۳۱ : دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

شمارهٔ ۶۳۲ : ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

شمارهٔ ۶۳۳ : ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

شمارهٔ ۶۳۴ : تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

شمارهٔ ۶۳۵ : چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

شمارهٔ ۶۳۶ : شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

شمارهٔ ۶۳۷ : من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

شمارهٔ ۶۳۸ : باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

شمارهٔ ۶۳۹ : صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

شمارهٔ ۶۴۰ : از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

شمارهٔ ۶۴۱ : خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

شمارهٔ ۶۴۲ : باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

شمارهٔ ۶۴۳ : گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

شمارهٔ ۶۴۴ : باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

شمارهٔ ۶۴۵ : دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

شمارهٔ ۶۴۶ : رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

شمارهٔ ۶۴۷ : عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

شمارهٔ ۶۴۸ : شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

شمارهٔ ۶۴۹ : عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

شمارهٔ ۶۵۰ : چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

شمارهٔ ۶۵۱ : ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

شمارهٔ ۶۵۲ : دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

شمارهٔ ۶۵۳ : آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

شمارهٔ ۶۵۴ : یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

شمارهٔ ۶۵۵ : آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

شمارهٔ ۶۵۶ : در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

شمارهٔ ۶۵۷ : غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

شمارهٔ ۶۵۸ : ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

شمارهٔ ۶۵۹ : سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

شمارهٔ ۶۶۰ : ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

شمارهٔ ۶۶۱ : بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

شمارهٔ ۶۶۲ : جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

شمارهٔ ۶۶۳ : چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

شمارهٔ ۶۶۴ : باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

شمارهٔ ۶۶۵ : غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

شمارهٔ ۶۶۶ : دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

شمارهٔ ۶۶۷ : کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

شمارهٔ ۶۶۸ : کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

شمارهٔ ۶۶۹ : یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

شمارهٔ ۶۷۰ : ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

شمارهٔ ۶۷۱ : از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

شمارهٔ ۶۷۲ : هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

شمارهٔ ۶۷۳ : گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

شمارهٔ ۶۷۴ : یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

شمارهٔ ۶۷۵ : گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

شمارهٔ ۶۷۶ : من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

شمارهٔ ۶۷۷ : دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

شمارهٔ ۶۷۸ : تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

شمارهٔ ۶۷۹ : فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

شمارهٔ ۶۸۰ : از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

شمارهٔ ۶۸۱ : زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

شمارهٔ ۶۸۲ : تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

شمارهٔ ۶۸۳ : تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

شمارهٔ ۶۸۴ : یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

شمارهٔ ۶۸۵ : گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

شمارهٔ ۶۸۶ : ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

شمارهٔ ۶۸۷ : هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

شمارهٔ ۶۸۸ : آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

شمارهٔ ۶۸۹ : باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

شمارهٔ ۶۹۰ : غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

شمارهٔ ۶۹۱ : تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

شمارهٔ ۶۹۲ : گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد

شمارهٔ ۶۹۳ : برهم بماند دیده، کس ازان سوار نامد

شمارهٔ ۶۹۴ : خبرم شده ست کامشب سر یار خواهی آمد

شمارهٔ ۶۹۵ : گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد

شمارهٔ ۶۹۶ : تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بی زبان شد

شمارهٔ ۶۹۷ : بت نو رسیده من هوس شکار دارد

شمارهٔ ۶۹۸ : سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآید

شمارهٔ ۶۹۹ : دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند

شمارهٔ ۷۰۰ : عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند

شمارهٔ ۷۰۱ : دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید

شمارهٔ ۷۰۲ : روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید

شمارهٔ ۷۰۳ : رسم خونریز در آن خوی جفاساز بماند

شمارهٔ ۷۰۴ : گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند

شمارهٔ ۷۰۵ : مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد

شمارهٔ ۷۰۶ : بر رخ همچو مهش طره چون شب نگرید

شمارهٔ ۷۰۷ : رویت از غالبه خط بر رخ گلفام کشید

شمارهٔ ۷۰۸ : شب ز یاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد

شمارهٔ ۷۰۹ : زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود

شمارهٔ ۷۱۰ : خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند

شمارهٔ ۷۱۱ : ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد

شمارهٔ ۷۱۲ : هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد

شمارهٔ ۷۱۳ : شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد

شمارهٔ ۷۱۴ : ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد

شمارهٔ ۷۱۵ : آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند

شمارهٔ ۷۱۶ : هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

شمارهٔ ۷۱۷ : آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند

شمارهٔ ۷۱۸ : تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند

شمارهٔ ۷۱۹ : گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود

شمارهٔ ۷۲۰ : مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود

شمارهٔ ۷۲۱ : گر سر زلف تو از باد پریشان نشود

شمارهٔ ۷۲۲ : عاشقی را که غم دوست به از جان نبود

شمارهٔ ۷۲۳ : مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

شمارهٔ ۷۲۴ : خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

شمارهٔ ۷۲۵ : چه کند دل که جفای تو تحمل کند

شمارهٔ ۷۲۶ : لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند

شمارهٔ ۷۲۷ : لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد

شمارهٔ ۷۲۸ : تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد

شمارهٔ ۷۲۹ : چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند

شمارهٔ ۷۳۰ : یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟

شمارهٔ ۷۳۱ : سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید

شمارهٔ ۷۳۲ : اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید

شمارهٔ ۷۳۳ : گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید

شمارهٔ ۷۳۴ : باش تا بار دگر آن پسر این سو آید

شمارهٔ ۷۳۵ : باشد آن روز که آن فتنه به ما باز آید

شمارهٔ ۷۳۶ : خشمگین یار مرا دل به رضا باز آمد

شمارهٔ ۷۳۷ : عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد

شمارهٔ ۷۳۸ : وه که باز این دل دیوانه گرفتار آمد

شمارهٔ ۷۳۹ : از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟

شمارهٔ ۷۴۰ : باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد

شمارهٔ ۷۴۱ : گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد

شمارهٔ ۷۴۲ : دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد

شمارهٔ ۷۴۳ : بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد

شمارهٔ ۷۴۴ : ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد

شمارهٔ ۷۴۵ : بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد

شمارهٔ ۷۴۶ : هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد

شمارهٔ ۷۴۷ : هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد

شمارهٔ ۷۴۸ : گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد

شمارهٔ ۷۴۹ : چشم من خنده شیرین تو گریان دارد

شمارهٔ ۷۵۰ : تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد

شمارهٔ ۷۵۱ : هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد

شمارهٔ ۷۵۲ : چشم گردنده او با همه کس می گردد

شمارهٔ ۷۵۳ : ای که از خاک درت دیده منور گردد

شمارهٔ ۷۵۴ : هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد

شمارهٔ ۷۵۵ : سرو در باغ اگر همچو تو موزون خیزد

شمارهٔ ۷۵۶ : زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد

شمارهٔ ۷۵۷ : من به یار خود و اغیار به خود می‌پیچد

شمارهٔ ۷۵۸ : نشدش دل که دمی پهلوی ما بنشیند

شمارهٔ ۷۵۹ : اگر آن شاه دمی پیش گدا بنشیند

شمارهٔ ۷۶۰ : به سر من اگر آن طرفه پسر باز آید

شمارهٔ ۷۶۱ : نه به بالای خوشت سرو خرامان روید

شمارهٔ ۷۶۲ : شب مرا در جگر سوخته مهمانی بود

شمارهٔ ۷۶۳ : وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود

شمارهٔ ۷۶۴ : دوش در خواب مرا بابت خودکاری بود

شمارهٔ ۷۶۵ : باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد

شمارهٔ ۷۶۶ : دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد

شمارهٔ ۷۶۷ : چشم مست تو که دی بر من بیتاب افتاد

شمارهٔ ۷۶۸ : آن عزیزان که همه شب به دل من گردند

شمارهٔ ۷۶۹ : جان فدای پسرانی که نکورو باشند

شمارهٔ ۷۷۰ : یار زیبای مرا باز به من بنمایید

شمارهٔ ۷۷۱ : باز با خویش گهی هم سخنش خواهم دید

شمارهٔ ۷۷۲ : یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد

شمارهٔ ۷۷۳ : خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند

شمارهٔ ۷۷۴ : منم امروز حدیث تو و مهمانی چند

شمارهٔ ۷۷۵ : باز بوی گل مرا دیوانه کرد

شمارهٔ ۷۷۶ : باز یاد آن شبم دیوانه کرد

شمارهٔ ۷۷۷ : باز زهره مطربی آغاز کرد

شمارهٔ ۷۷۸ : روی خوبت آفت جانی نمود

شمارهٔ ۷۷۹ : صبح چون از روی مشرق رو نمود

شمارهٔ ۷۸۰ : ابروی مانند ماهش بنگرید

شمارهٔ ۷۸۱ : خیمه نوروز بر صحرا زدند

شمارهٔ ۷۸۲ : عافیت را بر زمین گردی نماند

شمارهٔ ۷۸۳ : بزم ما را یک دو خواب آلوده اند

شمارهٔ ۷۸۴ : هر که را یاری چو تو سرکش بود

شمارهٔ ۷۸۵ : هر که را با تو سر و کاری بود

شمارهٔ ۷۸۶ : آنچه بتوان، در غمت جان می کشد

شمارهٔ ۷۸۷ : ترک من چون تیر مژگان برکشد

شمارهٔ ۷۸۸ : ای که بر من جور تو بسیار شد

شمارهٔ ۷۸۹ : آخر این دردم به درمان کی رسد

شمارهٔ ۷۹۰ : لعل شیرینی چو خندان می‌شود

شمارهٔ ۷۹۱ : شکل موزونت که در دل جا کند

شمارهٔ ۷۹۲ : گر کسی در عشق آهی می‌کند

شمارهٔ ۷۹۳ : بر رخت چون زلف پر خم بگذرد

شمارهٔ ۷۹۴ : هر که دل با دلربایی می نهد

شمارهٔ ۷۹۵ : مردمی نرگس او می داند

شمارهٔ ۷۹۶ : گل ز روی تو فرو می ریزد

شمارهٔ ۷۹۷ : دلم از بخت گهی شاد نبود

شمارهٔ ۷۹۸ : گر سخن زان لب چون نوش شود

شمارهٔ ۷۹۹ : زاهد ما دوش باز در ره بت پا نهاد

شمارهٔ ۸۰۰ : یار قبا چست کرد، رخش به میدان برید

شمارهٔ ۸۰۱ : هیچ کس از باغ و بر بوی وفایی ندید

شمارهٔ ۸۰۲ : نیست به دست امید بخت مرا آن کمند

شمارهٔ ۸۰۳ : باز گرفتار شد دل که درین سینه بود

شمارهٔ ۸۰۴ : دل که به غم داد تن آرزوی جان خرید

شمارهٔ ۸۰۵ : غمزه مردم کشی پرده صبرم درید

شمارهٔ ۸۰۶ : من نشنیدم که خط بر آب نویسند

شمارهٔ ۸۰۷ : صبح دمان بخت من ز خواب در آمد

شمارهٔ ۸۰۸ : از در من دوش کان نگار در آمد

شمارهٔ ۸۰۹ : روی نکو بی وجود ناز نباشد

شمارهٔ ۸۱۰ : دلبر من دوش که مهمان رسید

شمارهٔ ۸۱۱ : هر که به دنباله کامی بود

شمارهٔ ۸۱۲ : گل به تماشای چمن می رود

شمارهٔ ۸۱۳ : عشق تو هر لحظه فزون می‌شود

شمارهٔ ۸۱۴ : گر جام غم فرستی، نوشم که غم نباشد

شمارهٔ ۸۱۵ : سروی چو قامت تو در بوستان نباشد

شمارهٔ ۸۱۶ : من دلبری ندیدم کش زین نهاد باشد

شمارهٔ ۸۱۷ : چندان که یار ما را در حسن ناز باشد

شمارهٔ ۸۱۸ : ما را ز کوی جانان عزم سفر نباشد

شمارهٔ ۸۱۹ : در شهر فتنه ای شد، می دانم از که باشد

شمارهٔ ۸۲۰ : هر لحظه چشم شوخت ناز دگر فروشد

شمارهٔ ۸۲۱ : بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید

شمارهٔ ۸۲۲ : چون بینم اینکه رویت در چشم دیگر آید

شمارهٔ ۸۲۳ : هر بار کان پریوش در کوی من در آید

شمارهٔ ۸۲۴ : امروز چیست کز در جانان برون نیامد؟

شمارهٔ ۸۲۵ : گر بر عذار سیمین زلفش دوتو نماند

شمارهٔ ۸۲۶ : دل شد ز دست ما را با یار ما که گوید؟

شمارهٔ ۸۲۷ : مستان چشم اویم از ما خمار ناید

شمارهٔ ۸۲۸ : چشم ز دوری تو دور از تو خون فشاند

شمارهٔ ۸۲۹ : زلفت که هر خم از وی در شانه می نگنجد

شمارهٔ ۸۳۰ : دل بی‌رخ تو صورت جان را نمی‌شناسد

شمارهٔ ۸۳۱ : زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود

شمارهٔ ۸۳۲ : عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود

شمارهٔ ۸۳۳ : دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود

شمارهٔ ۸۳۴ : یاری که بر جدایی اویم گمان نبود

شمارهٔ ۸۳۵ : دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟

شمارهٔ ۸۳۶ : یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟

شمارهٔ ۸۳۷ : یارب که دوش غایب من خانه که بود؟

شمارهٔ ۸۳۸ : آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود

شمارهٔ ۸۳۹ : اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند

شمارهٔ ۸۴۰ : یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند

شمارهٔ ۸۴۱ : رندان پاکباز که از خود بریده‌اند

شمارهٔ ۸۴۲ : لعل شکروشت که به جلاب شسته اند

شمارهٔ ۸۴۳ : اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند

شمارهٔ ۸۴۴ : آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند

شمارهٔ ۸۴۵ : دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید

شمارهٔ ۸۴۶ : باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید

شمارهٔ ۸۴۷ : ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید

شمارهٔ ۸۴۸ : باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد

شمارهٔ ۸۴۹ : دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد

شمارهٔ ۸۵۰ : دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد

شمارهٔ ۸۵۱ : ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد

شمارهٔ ۸۵۲ : خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

شمارهٔ ۸۵۳ : ای همرهان که آگه از آن رفته منید

شمارهٔ ۸۵۴ : دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد

شمارهٔ ۸۵۵ : دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟

شمارهٔ ۸۵۶ : عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود

شمارهٔ ۸۵۷ : افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود

شمارهٔ ۸۵۸ : باز آن سوار مست به نخچیر می رود

شمارهٔ ۸۵۹ : چشم تو خفته ایست که در خواب می رود

شمارهٔ ۸۶۰ : دل می بری به رفتن و هر کو چنان رود

شمارهٔ ۸۶۱ : این دل که هر شبیش ز سالی فزون رود

شمارهٔ ۸۶۲ : سودای دیدن تو ز دیدن نمی رود

شمارهٔ ۸۶۳ : شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد

شمارهٔ ۸۶۴ : سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد

شمارهٔ ۸۶۵ : آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد

شمارهٔ ۸۶۶ : عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد

شمارهٔ ۸۶۷ : ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود

شمارهٔ ۸۶۸ : هر شب دلم ز دست خیالت زبون شود

شمارهٔ ۸۶۹ : هر روز چشم من به جمالی فرو شود

شمارهٔ ۸۷۰ : دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود

شمارهٔ ۸۷۱ : کاری ست در سرم که به سامان نمی شود

شمارهٔ ۸۷۲ : زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

شمارهٔ ۸۷۳ : بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد

شمارهٔ ۸۷۴ : باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد

شمارهٔ ۸۷۵ : گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد

شمارهٔ ۸۷۶ : از حال مات هیچ حکایت نمی‌رسد

شمارهٔ ۸۷۷ : باد صبا ز نافهٔ چینت نمی‌رسد

شمارهٔ ۸۷۸ : یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود

شمارهٔ ۸۷۹ : ترکی و خوبروی، کسی کاینچنین بود

شمارهٔ ۸۸۰ : مشتاق چون نظاره آن سیمبر کند

شمارهٔ ۸۸۱ : چشمت که قصد جان من ناتوان کند

شمارهٔ ۸۸۲ : شوخی نگر که آن بت عیار می‌کند

شمارهٔ ۸۸۳ : تا چین زلف بر رخ دلدار نشکند

شمارهٔ ۸۸۴ : چون طره تو سلسله بر یاسمین نهد

شمارهٔ ۸۸۵ : چشم فسونگر تو که داد فسون دهد

شمارهٔ ۸۸۶ : هر گاه مرغی از سر شاخی نوا زند

شمارهٔ ۸۸۷ : یک روز یار اگر قدمی سوی من زند

شمارهٔ ۸۸۸ : آن خون که گاه مستی از آن مست ما چکد

شمارهٔ ۸۸۹ : شبی که دلبرم از بام همچو ماه برآید

شمارهٔ ۸۹۰ : به بام خویش چو آن ماه کج کلاه برآید

شمارهٔ ۸۹۱ : چون آن بت از سر کو با هزار ناز برآید

شمارهٔ ۸۹۲ : چو تُرک مست من آلوده‌ی شراب درآید

شمارهٔ ۸۹۳ : دلم ز دست برفته ست و پیش باز نیابد

شمارهٔ ۸۹۴ : مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد

شمارهٔ ۸۹۵ : کمند زلف تو عشاق را به کوی تو آرد

شمارهٔ ۸۹۶ : مبند دل به جهان کاین جهان پشیز نیر زد

شمارهٔ ۸۹۷ : از آنگهی که گشادم به رویت این نظر خود

شمارهٔ ۸۹۸ : ز حد گذشت غم ما و آن نگار نپرسید

شمارهٔ ۸۹۹ : گمان مبر که مرا هیچ کس به جای تو باشد

شمارهٔ ۹۰۰ : ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

شمارهٔ ۹۰۱ : مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

شمارهٔ ۹۰۲ : نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

شمارهٔ ۹۰۳ : گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

شمارهٔ ۹۰۴ : مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

شمارهٔ ۹۰۵ : چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

شمارهٔ ۹۰۶ : مبصران که مزاج جهان شناخته اند

شمارهٔ ۹۰۷ : به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

شمارهٔ ۹۰۸ : اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

شمارهٔ ۹۰۹ : در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

شمارهٔ ۹۱۰ : کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

شمارهٔ ۹۱۱ : چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

شمارهٔ ۹۱۲ : ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

شمارهٔ ۹۱۳ : فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

شمارهٔ ۹۱۴ : گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

شمارهٔ ۹۱۵ : دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

شمارهٔ ۹۱۶ : بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

شمارهٔ ۹۱۷ : بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

شمارهٔ ۹۱۸ : لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

شمارهٔ ۹۱۹ : کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

شمارهٔ ۹۲۰ : کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

شمارهٔ ۹۲۱ : کسی که یار وفادار و مهربان دارد

شمارهٔ ۹۲۲ : بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

شمارهٔ ۹۲۳ : صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

شمارهٔ ۹۲۴ : نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

شمارهٔ ۹۲۵ : سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

شمارهٔ ۹۲۶ : غمم بکشت به کار جهان که پردازد

شمارهٔ ۹۲۷ : جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

شمارهٔ ۹۲۸ : به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

شمارهٔ ۹۲۹ : خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

شمارهٔ ۹۳۰ : سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

شمارهٔ ۹۳۱ : چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

شمارهٔ ۹۳۲ : دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

شمارهٔ ۹۳۳ : اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

شمارهٔ ۹۳۴ : نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

شمارهٔ ۹۳۵ : اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

شمارهٔ ۹۳۶ : کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

شمارهٔ ۹۳۷ : وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

شمارهٔ ۹۳۸ : کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

شمارهٔ ۹۳۹ : نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

شمارهٔ ۹۴۰ : اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

شمارهٔ ۹۴۱ : مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

شمارهٔ ۹۴۲ : شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

شمارهٔ ۹۴۳ : منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

شمارهٔ ۹۴۴ : نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

شمارهٔ ۹۴۵ : صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد

شمارهٔ ۹۴۶ : خطاب طلعت تو نامه زمین کردند

شمارهٔ ۹۴۷ : چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

شمارهٔ ۹۴۸ : جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشند

شمارهٔ ۹۴۹ : نه با تو نسبت سرو چمن شود پیوند

شمارهٔ ۹۵۰ : جوان و پیر که در بند مال و فرزندند

شمارهٔ ۹۵۱ : فسرده را سخن از عاشقی نباید راند

شمارهٔ ۹۵۲ : چو کارهای جهان است جمله بی بنیاد

شمارهٔ ۹۵۳ : دل ز تو بی غم نتوانیم کرد

شمارهٔ ۹۵۴ : تا رخ تو زلف ترا پیش کرد

شمارهٔ ۹۵۵ : در تو کسانی که نظر می کنند

شمارهٔ ۹۵۶ : مگر فتنه عشق بیدار شد

شمارهٔ ۹۵۷ : سبزه ها نو دمید و یار نیامد

شمارهٔ ۹۵۸ : نافه چین ز خاک کوی تو زاد

شمارهٔ ۹۵۹ : داد من آن بت طراز نداد

شمارهٔ ۹۶۰ : داد خواهم، اگر بخواهی داد

شمارهٔ ۹۶۱ : زلف یار مرا به باد دهید

شمارهٔ ۹۶۲ : عاشقان را چو نامه باز کنید

شمارهٔ ۹۶۳ : جان سرانگشت آن نگارین دید

شمارهٔ ۹۶۴ : تا ترا جسم و جان شکار بود

شمارهٔ ۹۶۵ : پیش روی تو یاسمین که بود؟

شمارهٔ ۹۶۶ : دل که نه زعشق پاره پاره بود

شمارهٔ ۹۶۷ : عشق تو هرگزم ز سر نرود

شمارهٔ ۹۶۸ : دل ز نادیدنت به جان نشود

شمارهٔ ۹۶۹ : یار ما را از آن خویش نشد

شمارهٔ ۹۷۰ : هر که بر گفته تو گوش نهاد

شمارهٔ ۹۷۱ : لاله پیش رخت کله بنهد

شمارهٔ ۹۷۲ : عاشقی مرد را سزای دهد

شمارهٔ ۹۷۳ : هر که دل با غم تو یار کند

شمارهٔ ۹۷۴ : صبح پیش رخ تو دم نزند

شمارهٔ ۹۷۵ : از دهانت سخن به کام رسد

شمارهٔ ۹۷۶ : وقت آن شد که گل شکفته شود

شمارهٔ ۹۷۷ : لب لعل تو جز به جان نبرد

شمارهٔ ۹۷۸ : از نکو بد نگو نمی آید

شمارهٔ ۹۷۹ : مدتی شد که یار می ناید

شمارهٔ ۹۸۰ : شب که بادم ز سوی یار آمد

شمارهٔ ۹۸۱ : هر کرا خال عنبرین باشد

شمارهٔ ۹۸۲ : هر که را یاریار می افتد

شمارهٔ ۹۸۳ : دیده با تو چو هم نظر گردد

شمارهٔ ۹۸۴ : عاشق از سینه جان برون گیرد

شمارهٔ ۹۸۵ : با تو در سینه جان نمی‌گنجد

شمارهٔ ۹۸۶ : شیوه کان ترک ماهرو داند

شمارهٔ ۹۸۷ : دیده در خون سزای می بیند

شمارهٔ ۹۸۸ : شحنه غم دواسپه می آید

شمارهٔ ۹۸۹ : دهنت را نفس نمی بیند

شمارهٔ ۹۹۰ : اگر آن ماه مهربان گردد

شمارهٔ ۹۹۱ : خم زلفت که مشک چین آمد

شمارهٔ ۹۹۲ : دل ز روی تو دور نتوان کرد

شمارهٔ ۹۹۳ : دلبرم بی وفاست، چتوان کرد

شمارهٔ ۹۹۴ : با رخت شب چراغ نتوان کرد

شمارهٔ ۹۹۵ : آنچه یک چند آب حیوان کرد

شمارهٔ ۹۹۶ : دل بدین و بدو نخواهم داد

شمارهٔ ۹۹۷ : دل با درد را کجا یابند؟

شمارهٔ ۹۹۸ : شکن زلف باز خواهی کرد

شمارهٔ ۹۹۹ : مناز، ای بت چین، که چین هم نماند

شمارهٔ ۱۰۰۰ : اگر دلبری چون تو جایی برآید

شمارهٔ ۱۰۰۱ : چو آن شوخ شب در دل زار گردد

شمارهٔ ۱۰۰۲ : بدان دلفریبی که گیتی نماید

شمارهٔ ۱۰۰۳ : بر آن است جانم که ناگه برآید

شمارهٔ ۱۰۰۴ : ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟

شمارهٔ ۱۰۰۵ : خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود

شمارهٔ ۱۰۰۶ : تو گر خویشتن را بخواهی نمود

شمارهٔ ۱۰۰۷ : دو چشمت که تیر بلا می زند

شمارهٔ ۱۰۰۸ : لبش در شکر خنده جان می برد

شمارهٔ ۱۰۰۹ : دل از بند زلفت رها کی شود؟

شمارهٔ ۱۰۱۰ : شبی آن پسر دل من ستد، اگر این طرف گذری کند

شمارهٔ ۱۰۱۱ : تو رفته ای و ز تو نامه ای به من نرسد

شمارهٔ ۱۰۱۲ : از اشک من به کویت جز سرخ گل نروید

شمارهٔ ۱۰۱۳ : زلفت، صنما، تافته چندین چه نشیند؟

شمارهٔ ۱۰۱۴ : اگر سرو من در چمن جا بگیرد

شمارهٔ ۱۰۱۵ : به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد

شمارهٔ ۱۰۱۶ : بیا ساقی و می در ده که گل در بوستان آمد

شمارهٔ ۱۰۱۷ : هوایی خرم است و هر طرف باران همی بارد

شمارهٔ ۱۰۱۸ : هوایی خرم است و ابر لولوبار می بارد

شمارهٔ ۱۰۱۹ : چو صبح از روی نورانی نقاب تار بگشاید

شمارهٔ ۱۰۲۰ : سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد

شمارهٔ ۱۰۲۱ : هوای بوستان خوش گشت و باده لطف جان دارد

شمارهٔ ۱۰۲۲ : دل از رخ تو به گل های تازه رو نرود

شمارهٔ ۱۰۲۳ : رسید موسم عید و صلای می درداد

شمارهٔ ۱۰۲۴ : آنی که از کرشمه و نازت سرشته‌اند

شمارهٔ ۱۰۲۵ : به کوی عاشقی از عافیت نشان ندهند

شمارهٔ ۱۰۲۶ : باز ابر آمد و بر سبزه درافشانی کرد

شمارهٔ ۱۰۲۷ : حد حسنت گر اهل دل بدانند

شمارهٔ ۱۰۲۸ : خوش آن شبی که سرم زیر پای یار بماند

شمارهٔ ۱۰۲۹ : دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند

شمارهٔ ۱۰۳۰ : عشاق دل غمزده را شاد نخواهند

شمارهٔ ۱۰۳۱ : عشاق هر شب از تو به خوناب خفته اند

شمارهٔ ۱۰۳۲ : غارت عشقت رسید، رخت دل از ما ببرد

شمارهٔ ۱۰۳۳ : گر چه خوبان ز مه فزون باشند

شمارهٔ ۱۰۳۴ : یاران که بوده اند ندانم کجا شدند؟

شمارهٔ ۱۰۳۵ : آن مست ناز جان جهان که می رود

شمارهٔ ۱۰۳۶ : ای اهل دل نخست ز جان ترک جان کنید

شمارهٔ ۱۰۳۷ : ببار باده روشن که صبح روی نمود

شمارهٔ ۱۰۳۸ : پای ناز ارچه گهی جانب ما نگذارد

شمارهٔ ۱۰۳۹ : تنها غم خود گفتن با یار چه خوب آید؟

شمارهٔ ۱۰۴۰ : جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید

شمارهٔ ۱۰۴۱ : ترکی که جست و جوی دل من جز او نبود

شمارهٔ ۱۰۴۲ : چو باد صبح به آن سرو خوش خرام شود

شمارهٔ ۱۰۴۳ : دلی کاو عاشق روییست در گلزار نگشاید

شمارهٔ ۱۰۴۴ : دلدار مرا بهره به جز غم نفرستاد

شمارهٔ ۱۰۴۵ : دست ز کار شد مرا، دست به یار در نشد

شمارهٔ ۱۰۴۶ : تو کز سوزم نه‌ای واقف، دلت بر من نمی‌سوزد

شمارهٔ ۱۰۴۷ : ز هجر سوخته شد جان من سپند تو باد

شمارهٔ ۱۰۴۸ : صبا چو در سر آن زلف نیم تاب شود

شمارهٔ ۱۰۴۹ : غم کشت مرا آن بت نوشاد نیامد

شمارهٔ ۱۰۵۰ : کدام دل که تو غمزده زدی فگار نشد؟

شمارهٔ ۱۰۵۱ : گل آمد و ز دوست صبایی نمی‌رسد

شمارهٔ ۱۰۵۲ : کسی که دیدن آن ترک باده نوش رود

شمارهٔ ۱۰۵۳ : کسی که دیدن آن چشم خوابناک رود

شمارهٔ ۱۰۵۴ : گذشت مجلس عیش و خمار می نرود

شمارهٔ ۱۰۵۵ : ز من به خاطر آن نازنین که یاد دهد؟

شمارهٔ ۱۰۵۶ : هوایی در سرم افتاده، جانم خاک خواهد شد

شمارهٔ ۱۰۵۷ : همیشه از نمکت شور در جگر باشد

شمارهٔ ۱۰۵۸ : از خط او نسخه سبزه به صحرا ببرد

شمارهٔ ۱۰۵۹ : در گریه خون عاشقی کو خان و مان راتر نهد

شمارهٔ ۱۰۶۰ : ز دوری تو چو خونابه من افزون شد

شمارهٔ ۱۰۶۱ : شبی گر آن پسر نازنین به ما برسد

شمارهٔ ۱۰۶۲ : گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد

شمارهٔ ۱۰۶۳ : چون گشادی دهان شکر خند

شمارهٔ ۱۰۶۴ : به ره جولان که دی سلطان من زد

شمارهٔ ۱۰۶۵ : حدیث حسن تو زین پس کفایتی برسد

شمارهٔ ۱۰۶۶ : اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد

شمارهٔ ۱۰۶۷ : مهری که بود با منت، آن گوییا نبود

شمارهٔ ۱۰۶۸ : سوار چابک من پیش چشم من مگذر

شمارهٔ ۱۰۶۹ : امروز که از باران شد سبزه رعنا تر

شمارهٔ ۱۰۷۰ : بیا، جانا، رضای من نگهدار

شمارهٔ ۱۰۷۱ : نگارا، چشم رحمت سوی من دار

شمارهٔ ۱۰۷۲ : مسلمانان، گرفتارم گرفتار

شمارهٔ ۱۰۷۳ : چنان چشمی ز رویم دور می دار

شمارهٔ ۱۰۷۴ : ای دل، ز بتان دو دیده برگیر

شمارهٔ ۱۰۷۵ : ای لعل لبت چو بر شکر شیر

شمارهٔ ۱۰۷۶ : ای بر دلم از فراق صدبار

شمارهٔ ۱۰۷۷ : ای شمع، رخ تو مطلع نور

شمارهٔ ۱۰۷۸ : در سینه دارم کوه غم، داند اگر یار این قدر

شمارهٔ ۱۰۷۹ : جانی، ندانم این چنین با زندگانی، ای پسر

شمارهٔ ۱۰۸۰ : صبح است و دهر از خرمی چون روضه رضوان نگر

شمارهٔ ۱۰۸۱ : ای از تو خوبان خورده خون تو از همه خونخواره تر

شمارهٔ ۱۰۸۲ : ماه ندیدی ار دلا، یار چو ماه من نگر

شمارهٔ ۱۰۸۳ : ای به تپیدن از تو دل، هوش که می بری مبر

شمارهٔ ۱۰۸۴ : گر تو کلاه کج نهی، هوش ز ما شود مگر

شمارهٔ ۱۰۸۵ : ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

شمارهٔ ۱۰۸۶ : ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

شمارهٔ ۱۰۸۷ : یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

شمارهٔ ۱۰۸۸ : گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

شمارهٔ ۱۰۸۹ : یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

شمارهٔ ۱۰۹۰ : ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

شمارهٔ ۱۰۹۱ : پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

شمارهٔ ۱۰۹۲ : می نیاید چشم من بر آستان او گذر

شمارهٔ ۱۰۹۳ : خوش بود باده گلرنگ در ایام بهار

شمارهٔ ۱۰۹۴ : یکی امروز سر زلف پریشان بگذار

شمارهٔ ۱۰۹۵ : زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگر

شمارهٔ ۱۰۹۶ : گر زمین جان برود، باد هوایی کم گیر

شمارهٔ ۱۰۹۷ : سر به کوی عشق غلتانیده گیر

شمارهٔ ۱۰۹۸ : ای رخت از مه جهان آرای تر

شمارهٔ ۱۰۹۹ : با تو در سینه نفس را چه گذر

شمارهٔ ۱۱۰۰ : در عشق باز خود را دیوانه کردم از سر

شمارهٔ ۱۱۰۱ : جولان توسنش بین، هر سو غبار دیگر

شمارهٔ ۱۱۰۲ : ای باد صبحدم، خبر آشنا بیار

شمارهٔ ۱۱۰۳ : ای دل، ازین خرابه وحشت کرانه گیر

شمارهٔ ۱۱۰۴ : ای شهسوار، دست به سوی عنان مبر

شمارهٔ ۱۱۰۵ : از چشم تو که هست ز تو جان شکارتر

شمارهٔ ۱۱۰۶ : هر شب منم ز هجر پریشان و دیده تر

شمارهٔ ۱۱۰۷ : نه نرگس است ز چشم خوش تو عربده جوتر

شمارهٔ ۱۱۰۸ : رضای من طلب امشب، طریق ناز مگیر

شمارهٔ ۱۱۰۹ : قمر برید ز من مهر و من خراب قمر

شمارهٔ ۱۱۱۰ : منم به خانه، تن اینجا و جان به جای دگر

شمارهٔ ۱۱۱۱ : رخ گل خوش است و از وی رخت، ای نگار، خوش تر

شمارهٔ ۱۱۱۲ : سپیده دم که گهربار بر در گلزار

شمارهٔ ۱۱۱۳ : آراست همه عرصه آفاق به زیور

شمارهٔ ۱۱۱۴ : ای سرم را به خاک پات نیاز

شمارهٔ ۱۱۱۵ : فزون شد عشق جانان روز تا روز

شمارهٔ ۱۱۱۶ : ز من چو دل ربودی رفت جان نیز

شمارهٔ ۱۱۱۷ : گشادی چشم خواب آلود را باز

شمارهٔ ۱۱۱۸ : بر جان من شکسته دل باز

شمارهٔ ۱۱۱۹ : مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز

شمارهٔ ۱۱۲۰ : در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

شمارهٔ ۱۱۲۱ : مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز

شمارهٔ ۱۱۲۲ : سویم آن نرگس بی خواب نبیند هرگز

شمارهٔ ۱۱۲۳ : رویت از خوی همه پر در خوشاب است امروز

شمارهٔ ۱۱۲۴ : دل ز تن بردی و در جانی هنوز

شمارهٔ ۱۱۲۵ : تن پیر گشت و آرزوی دل جوان هنوز

شمارهٔ ۱۱۲۶ : افتادگان راه توییم از سر نیاز

شمارهٔ ۱۱۲۷ : کجا بود من مدهوش را حضور نماز!

شمارهٔ ۱۱۲۸ : خیال دوست به چشم من اندر آمد باز

شمارهٔ ۱۱۲۹ : دمید صبح مبارک طلوع، ساقی، خیز

شمارهٔ ۱۱۳۰ : نازنینان و چاربالش ناز

شمارهٔ ۱۱۳۱ : شب زلف تو شد نشانه روز

شمارهٔ ۱۱۳۲ : باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز

شمارهٔ ۱۱۳۳ : بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز

شمارهٔ ۱۱۳۴ : یا مرا قربانی آن چشم شوخ و شنگ ساز

شمارهٔ ۱۱۳۵ : بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز

شمارهٔ ۱۱۳۶ : با پسته میگون تو شکر چه کند کس؟

شمارهٔ ۱۱۳۷ : کار دلم از دست شد، ای دلربا، فریادرس

شمارهٔ ۱۱۳۸ : بیا که بزم طرب را چمن نهاد اساس

شمارهٔ ۱۱۳۹ : خرابی من از آن چشم پر خماری پرس

شمارهٔ ۱۱۴۰ : دل ببردی به جنگجویی و بس

شمارهٔ ۱۱۴۱ : ای ز تو کارسازی همه کس

شمارهٔ ۱۱۴۲ : تعالی الله، چه دولت داشتم دوش

شمارهٔ ۱۱۴۳ : مرا کاری ست مشکل با دل خویش

شمارهٔ ۱۱۴۴ : دل من برد، نتوان یافت بازش

شمارهٔ ۱۱۴۵ : دل من چون شود دور از وثاقش

شمارهٔ ۱۱۴۶ : اگر چه پرسش من نیست رایش

شمارهٔ ۱۱۴۷ : ماییم و شبی و یار در پیش

شمارهٔ ۱۱۴۸ : دزدانه در آمد از درم دوش

شمارهٔ ۱۱۴۹ : ای زده ناوکم به جان، یک دو سه چار و پنج و شش

شمارهٔ ۱۱۵۰ : پیش چشم خود مگو، گر با تو گویم سوز خویش

شمارهٔ ۱۱۵۱ : گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

شمارهٔ ۱۱۵۲ : سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

شمارهٔ ۱۱۵۳ : ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

شمارهٔ ۱۱۵۴ : گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

شمارهٔ ۱۱۵۵ : مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

شمارهٔ ۱۱۵۶ : دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

شمارهٔ ۱۱۵۷ : ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

شمارهٔ ۱۱۵۸ : مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

شمارهٔ ۱۱۵۹ : دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

شمارهٔ ۱۱۶۰ : خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

شمارهٔ ۱۱۶۱ : آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

شمارهٔ ۱۱۶۲ : شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

شمارهٔ ۱۱۶۳ : صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

شمارهٔ ۱۱۶۴ : نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

شمارهٔ ۱۱۶۵ : آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

شمارهٔ ۱۱۶۶ : از خدنگ غمزه دلدوز خویش

شمارهٔ ۱۱۶۷ : زلف تو هر موی و بادی در سرش

شمارهٔ ۱۱۶۸ : آنکه از جان دوست تر می دارمش

شمارهٔ ۱۱۶۹ : ای لب چون شکرت چشمه نوش

شمارهٔ ۱۱۷۰ : شاد باش، ای شب فرخنده دوش

شمارهٔ ۱۱۷۱ : رغم آن دل که نگه دارندش

شمارهٔ ۱۱۷۲ : خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

شمارهٔ ۱۱۷۳ : مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

شمارهٔ ۱۱۷۴ : خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

شمارهٔ ۱۱۷۵ : دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

شمارهٔ ۱۱۷۶ : چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

شمارهٔ ۱۱۷۷ : شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

شمارهٔ ۱۱۷۸ : ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

شمارهٔ ۱۱۷۹ : دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

شمارهٔ ۱۱۸۰ : هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

شمارهٔ ۱۱۸۱ : فرشته می ننویسد گناه دم به دمش

شمارهٔ ۱۱۸۲ : گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمش

شمارهٔ ۱۱۸۳ : ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش

شمارهٔ ۱۱۸۴ : قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

شمارهٔ ۱۱۸۵ : کرشمه های سر زلف در بنا گوشش

شمارهٔ ۱۱۸۶ : کسی که هست نظر بر جمال میمونش

شمارهٔ ۱۱۸۷ : نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش

شمارهٔ ۱۱۸۸ : شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

شمارهٔ ۱۱۸۹ : ترک من، سر مکش ز پرده خویش

شمارهٔ ۱۱۹۰ : باغ بشکفت و سوری و سمنش

شمارهٔ ۱۱۹۱ : رفت دل، نیست روشنم حالش

شمارهٔ ۱۱۹۲ : لب نگر وان دهان خندانش

شمارهٔ ۱۱۹۳ : سوار من از من عنان در مکش

شمارهٔ ۱۱۹۴ : آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

شمارهٔ ۱۱۹۵ : او می رود و عاشق مسکین گرانش

شمارهٔ ۱۱۹۶ : به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش

شمارهٔ ۱۱۹۷ : خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش

شمارهٔ ۱۱۹۸ : دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش

شمارهٔ ۱۱۹۹ : زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردش

شمارهٔ ۱۲۰۰ : گه گه نظری باز مدار از من درویش

شمارهٔ ۱۲۰۱ : نیاید گر چه هرگز از فرامش گشتگان یادش

شمارهٔ ۱۲۰۲ : گرم روزی به دست افتد کمند زلف دلبندش

شمارهٔ ۱۲۰۳ : هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش

شمارهٔ ۱۲۰۴ : دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخش

شمارهٔ ۱۲۰۵ : غم دل زان خورم کانجاست آن بالای چون سیمش

شمارهٔ ۱۲۰۶ : آمد بهار و شد چمن و لاله زار خوش

شمارهٔ ۱۲۰۷ : چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خط

شمارهٔ ۱۲۰۸ : تا شد ز مطلع غیب خورشید حسن طالع

شمارهٔ ۱۲۰۹ : چو مهر می کند از مشرق پیاله طلوع

شمارهٔ ۱۲۱۰ : گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ

شمارهٔ ۱۲۱۱ : شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ

شمارهٔ ۱۲۱۲ : دی می گذشت و سوی او دلها روان از هر طرف

شمارهٔ ۱۲۱۳ : دی مست می رفتی بُتا، رو کرده از ما یک طرف

شمارهٔ ۱۲۱۴ : ای ز سودای تو در دل رونق بازار عشق

شمارهٔ ۱۲۱۵ : رسید دوش ندایی ازین بلند رواق

شمارهٔ ۱۲۱۶ : دو چشمت آفت دل‌هاست هر یک

شمارهٔ ۱۲۱۷ : ای باد، لطفی کن برو در کوی جانان ساکنک

شمارهٔ ۱۲۱۸ : بوستان جلوه در گرفت اینک

شمارهٔ ۱۲۱۹ : ترک سفید روی و سیه چشم و لاله رنگ

شمارهٔ ۱۲۲۰ : دل رفت ز تن بیرون دلدار همان در دل

شمارهٔ ۱۲۲۱ : خهی در هر نظر چون خویش مقبول

شمارهٔ ۱۲۲۲ : مرا بهرت خصومتهاست با دل

شمارهٔ ۱۲۲۳ : نگارا، صحبت از اغیار بگسل

شمارهٔ ۱۲۲۴ : زهی زلفت شکسته نرخ سنبل

شمارهٔ ۱۲۲۵ : مسلمانان برفت از دست من دل

شمارهٔ ۱۲۲۶ : خیز که جلوه می کند چهره دلگشای گل

شمارهٔ ۱۲۲۷ : ترک من رفتم ز کویت گر ز من گشتی ملول

شمارهٔ ۱۲۲۸ : می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل

شمارهٔ ۱۲۲۹ : من مسکین چه کنم، پیش که گویم غم دل؟

شمارهٔ ۱۲۳۰ : رسته بودم مه من چندگه از زاری دل

شمارهٔ ۱۲۳۱ : ای فرق تا به پای همه آرزوی دل

شمارهٔ ۱۲۳۲ : من نخواهم برد جان از دست دل

شمارهٔ ۱۲۳۳ : مده پندم که من در سینه سودایی دگر دارم

شمارهٔ ۱۲۳۴ : همی خواهم ترا بینم، نظر سویی که من دارم

شمارهٔ ۱۲۳۵ : من این آه جگر سوز از دل پیمان شکن دارم

شمارهٔ ۱۲۳۶ : برون آ اندکی، جانا که بسیار آرزو دارم

شمارهٔ ۱۲۳۷ : به یاد دیدن روی تو گلزار آرزو دارم

شمارهٔ ۱۲۳۸ : من آن خاکم که در راه وفا رو بر زمین دارم

شمارهٔ ۱۲۳۹ : نترسم از بلا چون دیده بر رخساره ای دارم

شمارهٔ ۱۲۴۰ : شبی، آسایشم نبود، عجب بیداریی دارم

شمارهٔ ۱۲۴۱ : به چشم تر دمی کاندر دل بریانش می‌دارم

شمارهٔ ۱۲۴۲ : من و شبها و یاد آن سرکویی که من دانم

شمارهٔ ۱۲۴۳ : تویی در پیش من یا خود مه و پروین نمی دانم

شمارهٔ ۱۲۴۴ : چو خواهم با تو حال خود بگویم، جا نمی یابم

شمارهٔ ۱۲۴۵ : همیشه در فراقت با دل افگار می گریم

شمارهٔ ۱۲۴۶ : خراش سینه خود با یکی خونخوار می گویم

شمارهٔ ۱۲۴۷ : بگویم حال خویشت، لیک از آزار می‌ترسم

شمارهٔ ۱۲۴۸ : همه شب با دل خود نقش آن دلدار بربندم

شمارهٔ ۱۲۴۹ : تو سر مستی و من عاشق، بیا تا با تو در غلتم

شمارهٔ ۱۲۵۰ : نیارم تاب دیدن، دیر دیرت بهر آن بینم

شمارهٔ ۱۲۵۱ : چمن چون بوی تو آرد، به بویت در چمن میرم

شمارهٔ ۱۲۵۲ : سواره آمدی و صید خود کردی دل و تن هم

شمارهٔ ۱۲۵۳ : ندانم کیست اندر دل که در جان می خلد بازم

شمارهٔ ۱۲۵۴ : ز هجران روز من شب گشت و کی بودی چنین روزم

شمارهٔ ۱۲۵۵ : ز دستم شد عنان دل، چه داند کس که من چونم؟

شمارهٔ ۱۲۵۶ : بدو بودم شبی، افسانه آن شب بگوییدم

شمارهٔ ۱۲۵۷ : نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم

شمارهٔ ۱۲۵۸ : چو دادی مژده این نعمتم کت روی بنمایم

شمارهٔ ۱۲۵۹ : سرو منی و از دل بستان خودت خوانم

شمارهٔ ۱۲۶۰ : سودای سر زلفت کاندر دل و جان دارم

شمارهٔ ۱۲۶۱ : ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویم

شمارهٔ ۱۲۶۲ : در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم

شمارهٔ ۱۲۶۳ : نبض دل شوریده رنجور گرفتیم

شمارهٔ ۱۲۶۴ : ما ترک رضای دل خودکام گرفتیم

شمارهٔ ۱۲۶۵ : آن نرگس پر ناز و جفا را ز که دانیم؟

شمارهٔ ۱۲۶۶ : ما از هوس روی بتان باز نیاییم

شمارهٔ ۱۲۶۷ : جان زحمت خود برد و به جانان نرسیدیم

شمارهٔ ۱۲۶۸ : عمری شد و ما عاشق و دیوانه بماندیم

شمارهٔ ۱۲۶۹ : صافی مده، ای دوست که ما درد کشانیم

شمارهٔ ۱۲۷۰ : ای از نظرم رفته، نظر سوی که دارم؟

شمارهٔ ۱۲۷۱ : عاشق شدم و محرم این کار ندارم

شمارهٔ ۱۲۷۲ : گمراه شدم، ره سوی جانان ز که پرسم؟

شمارهٔ ۱۲۷۳ : یارب، غم آن سرو خرامان به که گویم؟

شمارهٔ ۱۲۷۴ : هر دم غم خود با دل افگار بگویم

شمارهٔ ۱۲۷۵ : زین پای ادب نیست که در کوی تو آیم

شمارهٔ ۱۲۷۶ : بیا ساقی که ما در می فتادیم

شمارهٔ ۱۲۷۷ : به رخ خاک درت رفتیم و رفتیم

شمارهٔ ۱۲۷۸ : همی دزدی ز من اندام چون سیم

شمارهٔ ۱۲۷۹ : سفر کردند یاران جان ما هم

شمارهٔ ۱۲۸۰ : ببستی چشم من ز افسون زبان هم

شمارهٔ ۱۲۸۱ : بتی هر روز بر دل میر سازم

شمارهٔ ۱۲۸۲ : خیالت بر دل خود شاه سازم

شمارهٔ ۱۲۸۳ : ز هر موی تو دل در بند دارم

شمارهٔ ۱۲۸۴ : مرا دل ده که من سنگی ندارم

شمارهٔ ۱۲۸۵ : غمت با این و با آن گفتم، نگفتم

شمارهٔ ۱۲۸۶ : شبی در کوی آن مه روی رفتم

شمارهٔ ۱۲۸۷ : به دست باد، کان سو جان فرستم

شمارهٔ ۱۲۸۸ : پری رویی که من حیران اویم

شمارهٔ ۱۲۸۹ : دل بی عشق را من دل نگویم

شمارهٔ ۱۲۹۰ : ز عشقت بیقرارم، با که گویم؟

شمارهٔ ۱۲۹۱ : نهانی چند سوی یار بینم

شمارهٔ ۱۲۹۲ : منت هر شب که گرد کوی گردم

شمارهٔ ۱۲۹۳ : ز تو صد فتنه بر جان پیش دیدم

شمارهٔ ۱۲۹۴ : لبالب کن قدح ساقی که مستم

شمارهٔ ۱۲۹۵ : بیا، جانا، که جانت را بمیرم

شمارهٔ ۱۲۹۶ : نمی داند مه نامهربانم

شمارهٔ ۱۲۹۷ : امشب سوی دوست راه گیریم

شمارهٔ ۱۲۹۸ : ما دلشدگان بیقراریم

شمارهٔ ۱۲۹۹ : از دست غمت به ناله ماییم

شمارهٔ ۱۳۰۰ : ما عاشق روی نیکوانیم

شمارهٔ ۱۳۰۱ : آن مرغ که بود زیرکش نام

شمارهٔ ۱۳۰۲ : نه دست رسی به یار دارم

شمارهٔ ۱۳۰۳ : من کشته روی یار خویشم

شمارهٔ ۱۳۰۴ : ای روی تو عمر جاودانم

شمارهٔ ۱۳۰۵ : من عاشق آن رخ چو ماهم

شمارهٔ ۱۳۰۶ : ای گریه، ترا چه شکر گویم؟

شمارهٔ ۱۳۰۷ : زان غمزه خونخوار جان افگار خوش می آیدم

شمارهٔ ۱۳۰۸ : یارب، چه باشد گه گهی جانان در آغوش آیدم

شمارهٔ ۱۳۰۹ : مستم که امشب گوییا میهای پنهان خورده ام

شمارهٔ ۱۳۱۰ : امشب میان نوخطان سرمست و غلتان بوده ام

شمارهٔ ۱۳۱۱ : اینک به کوی یار خود من بهر مردن می روم

شمارهٔ ۱۳۱۲ : از غمزه ناوک‌زن شدی، آماجگاهت دل کنم

شمارهٔ ۱۳۱۳ : بسیار خواهم از نظر تا روی او یکسو کنم

شمارهٔ ۱۳۱۴ : هر دم بنتوانم که آن رخسار زیبا بنگرم

شمارهٔ ۱۳۱۵ : جانم برون آمد ز غم، آخر به جانان کی رسم؟

شمارهٔ ۱۳۱۶ : خواهم دل خون گشته را از دست تو در خون کشم

شمارهٔ ۱۳۱۷ : یک شب اگر من دور از آن گیسوی در هم اوفتم

شمارهٔ ۱۳۱۸ : باز آمد آن وقتی که من از گریه در خون اوفتم

شمارهٔ ۱۳۱۹ : دیدم بلای ناگهان عاشق شدم، دیوانه هم

شمارهٔ ۱۳۲۰ : هر سحری به کوی تو شعله وای خود کشم

شمارهٔ ۱۳۲۱ : بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم

شمارهٔ ۱۳۲۲ : آن نه منم که از جفا دست ز یار در کشم

شمارهٔ ۱۳۲۳ : ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم

شمارهٔ ۱۳۲۴ : گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

شمارهٔ ۱۳۲۵ : ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

شمارهٔ ۱۳۲۶ : ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

شمارهٔ ۱۳۲۷ : باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

شمارهٔ ۱۳۲۸ : ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

شمارهٔ ۱۳۲۹ : گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

شمارهٔ ۱۳۳۰ : هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

شمارهٔ ۱۳۳۱ : بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

شمارهٔ ۱۳۳۲ : بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

شمارهٔ ۱۳۳۳ : منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

شمارهٔ ۱۳۳۴ : سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

شمارهٔ ۱۳۳۵ : عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

شمارهٔ ۱۳۳۶ : یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

شمارهٔ ۱۳۳۷ : نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

شمارهٔ ۱۳۳۸ : ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

شمارهٔ ۱۳۳۹ : خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

شمارهٔ ۱۳۴۰ : یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

شمارهٔ ۱۳۴۱ : دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

شمارهٔ ۱۳۴۲ : من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

شمارهٔ ۱۳۴۳ : این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

شمارهٔ ۱۳۴۴ : باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

شمارهٔ ۱۳۴۵ : نکنم ز عشق تو به که سر گناه دارم

شمارهٔ ۱۳۴۶ : شب من سیه شد از غم، مه من کجات جویم؟

شمارهٔ ۱۳۴۷ : ز تو نعمت است و راحت لب شکرین و رو هم

شمارهٔ ۱۳۴۸ : نفسی برون ندادم که حدیث دل نگفتم

شمارهٔ ۱۳۴۹ : وقت آن است که ما رو به خرابات نهیم

شمارهٔ ۱۳۵۰ : عهدها را گه آن شد که ز سر تازه کنیم

شمارهٔ ۱۳۵۱ : ما به کوی تو سگانیم و به راه تو خسیم

شمارهٔ ۱۳۵۲ : فرخ آن روز که دیده بر رخت باز کنم

شمارهٔ ۱۳۵۳ : ای خوش آن دم که سخنهای تو در گوش کنم

شمارهٔ ۱۳۵۴ : پیش روی تو حدیث مه و جوزا نکنم

شمارهٔ ۱۳۵۵ : من اگر بر در تو هر شبی افغان نکنم

شمارهٔ ۱۳۵۶ : بی تو جان رفت و به تن باز نیاید، چه کنم؟

شمارهٔ ۱۳۵۷ : التفاتی به من آن ماه ندارد، چه کنم؟

شمارهٔ ۱۳۵۸ : هر شب از دست غمت دیده و دل خون شودم

شمارهٔ ۱۳۵۹ : سوی من بین که ز هجرت به گداز آمده‌ام

شمارهٔ ۱۳۶۰ : بی تو امید ندارم که زمانی بزیم

شمارهٔ ۱۳۶۱ : بخت برگشت ز من تا تو برفتی ز برم

شمارهٔ ۱۳۶۲ : من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم

شمارهٔ ۱۳۶۳ : خرم آن روز که من آن رخ زیبا بینم

شمارهٔ ۱۳۶۴ : یارب، آن روز بیابم که جمالت بینم

شمارهٔ ۱۳۶۵ : حال خود باز بر آیین دگر می بینم

شمارهٔ ۱۳۶۶ : می گذشتی و به سویت نگران می دیدم

شمارهٔ ۱۳۶۷ : مدتی شد که نظر بر رخ یاری دارم

شمارهٔ ۱۳۶۸ : گر چه از عقل و دیده و جان برخیزم

شمارهٔ ۱۳۶۹ : کس بدین روز مبادا که من بد روزم

شمارهٔ ۱۳۷۰ : دل آواره به جایی ست که من می دانم

شمارهٔ ۱۳۷۱ : دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم

شمارهٔ ۱۳۷۲ : سبزه ها نو می دمد بیرون رویم

شمارهٔ ۱۳۷۳ : ای به چشم تو خمار و خواب هم

شمارهٔ ۱۳۷۴ : ای رخت چون ماه و از مه بیش هم

شمارهٔ ۱۳۷۵ : در فراقت زندگانی چون کنم؟

شمارهٔ ۱۳۷۶ : باز با درد جدایی چون کنم؟

شمارهٔ ۱۳۷۷ : بر جمالت مبتلایم، چون کنم؟

شمارهٔ ۱۳۷۸ : میزنی تو غمزه، من جان می کنم

شمارهٔ ۱۳۷۹ : راز دل پوشیده با جانان برم

شمارهٔ ۱۳۸۰ : دوش رخ بر آستانش سوده ام

شمارهٔ ۱۳۸۱ : هر شبی با گریه های خود خوشم

شمارهٔ ۱۳۸۲ : توبه دیرینه را می بشکنم

شمارهٔ ۱۳۸۳ : دلبرا، در جان نشین، فی العین هم

شمارهٔ ۱۳۸۴ : از دو زلف تو شکن وام کنم

شمارهٔ ۱۳۸۵ : خم آن طره دلبند کشم

شمارهٔ ۱۳۸۶ : گر سخن زان قد رعنا گویم

شمارهٔ ۱۳۸۷ : روی تو ماه سما می گوییم

شمارهٔ ۱۳۸۸ : من عاشقم، نه رعنا، کز دوست کام خواهم

شمارهٔ ۱۳۸۹ : ابر بهار باران، وین چشم خونفشان هم

شمارهٔ ۱۳۹۰ : از دل پیام دارم، بر دوست چون رسانم

شمارهٔ ۱۳۹۱ : جانا، بر آستانت روزی که جا بگیرم

شمارهٔ ۱۳۹۲ : از دست دل بر آنم کز جان خود بشورم

شمارهٔ ۱۳۹۳ : چون نارم آنکه فارغ زان آشنا گریزم

شمارهٔ ۱۳۹۴ : کاری چو برنیاید از آه صبح خیزم

شمارهٔ ۱۳۹۵ : رفتیم ما و دل به یکی سو گذاشتیم

شمارهٔ ۱۳۹۶ : هر دم گذر به کوی و سرایی که ما کنیم

شمارهٔ ۱۳۹۷ : هر شب به کوی وصل تو دزدیده ره کنیم

شمارهٔ ۱۳۹۸ : ما عافیت نثار ره درد کرده ایم

شمارهٔ ۱۳۹۹ : رحمی که بر در تو غریب اوفتاده‌ام

شمارهٔ ۱۴۰۰ : تا دامن از بساط جهان در کشیده ایم

شمارهٔ ۱۴۰۱ : خیز، ای به دل نشسته که بیدل نشسته ایم

شمارهٔ ۱۴۰۲ : بخرام تا به زیر قدم پی سپر شویم

شمارهٔ ۱۴۰۳ : می خواستم که روزه گشایم نماز شام

شمارهٔ ۱۴۰۴ : از طره تو جز ره سودا نیافتم

شمارهٔ ۱۴۰۵ : عمرم گذشت و روی تو دیدن نیافتم

شمارهٔ ۱۴۰۶ : هرگز ز دور چرخ وفایی نیافتم

شمارهٔ ۱۴۰۷ : شب تا به روز خون جگر نوش کرده ام

شمارهٔ ۱۴۰۸ : اول به سینه بهر غمت جای کرده ام

شمارهٔ ۱۴۰۹ : هر شب فتاده بر در تو خاک در خورم

شمارهٔ ۱۴۱۰ : تلخاب حسرت است هر آبی که من خورم

شمارهٔ ۱۴۱۱ : امشب من آن نیم که فغان را فرو برم

شمارهٔ ۱۴۱۲ : هر شب به دل تصور نازش فرو برم

شمارهٔ ۱۴۱۳ : فریاد از این جفا که من از یار می کشم

شمارهٔ ۱۴۱۴ : چون ناله بهر دیدنت از ناز برکشم

شمارهٔ ۱۴۱۵ : نی پای آن که از سر کویت سفر کنم

شمارهٔ ۱۴۱۶ : هر روز دیده بر ره یاد صبا نهم

شمارهٔ ۱۴۱۷ : با تو چه روز بود که من آشنا شدم؟

شمارهٔ ۱۴۱۸ : ای دیده، پای شو که بر یار می روم

شمارهٔ ۱۴۱۹ : دل داده ام به دلبر و جانی خریده ام

شمارهٔ ۱۴۲۰ : گر خود سخن ز زهره و از ماه بشنوم

شمارهٔ ۱۴۲۱ : رو زردی از من است ز چشم سیه گرم

شمارهٔ ۱۴۲۲ : اگر نه روی تو ببینم، به ماهتاب نبینم

شمارهٔ ۱۴۲۳ : کرشمه کردنت ار چه بلاست، باز ندارم

شمارهٔ ۱۴۲۴ : برفت عمر و به سوی خدای روی نکردم

شمارهٔ ۱۴۲۵ : خراب کرد به یک بار خواب نرگس مستم

شمارهٔ ۱۴۲۶ : گذشت عمر و دمی در رخ تو سیر ندیدم

شمارهٔ ۱۴۲۷ : اگر ز من بروی، تاب دوری تو ندارم

شمارهٔ ۱۴۲۸ : کجایی، ای به فدای تو گشته جان و جهانم

شمارهٔ ۱۴۲۹ : دلم ز دست تو خون شد، ندانم این به که گویم؟

شمارهٔ ۱۴۳۰ : بیار، ساقی، دریای بیکرانه به سویم

شمارهٔ ۱۴۳۱ : نهفته خورد می آن شوخ و منکر است به رویم

شمارهٔ ۱۴۳۲ : غمم بکشت که از یار مانده‌ام، چه کنم؟

شمارهٔ ۱۴۳۳ : برونم از دل پر خون نمی شوی، چه کنم؟

شمارهٔ ۱۴۳۴ : گذشت یار و نسازم به خوی او، چه کنم؟

شمارهٔ ۱۴۳۵ : برابر لب او انگبین چگونه کنم؟

شمارهٔ ۱۴۳۶ : گر آشکار حدیث نهان خویش کنم

شمارهٔ ۱۴۳۷ : نه بخت آن که به سوی تو جان خویش کنم

شمارهٔ ۱۴۳۸ : نه یار وعده بوس و کنار می کندم

شمارهٔ ۱۴۳۹ : من آن نیم که به عمر از وفای خود بروم

شمارهٔ ۱۴۴۰ : ببین که باز به دست تو اوفتاد دلم

شمارهٔ ۱۴۴۱ : شکست پشت من از بار غم، چه چاره کنم؟

شمارهٔ ۱۴۴۲ : گذشت باز بدین سوی ترک کج کلهم

شمارهٔ ۱۴۴۳ : زبان نماند، ز لعلت سخن کجا یابم؟

شمارهٔ ۱۴۴۴ : کجات جویم و گر جویمت، کجا یابم؟

شمارهٔ ۱۴۴۵ : کدام سوی روم کز فراق امان یابم؟

شمارهٔ ۱۴۴۶ : به جان رسیدم و از دل خبر نمی یابم

شمارهٔ ۱۴۴۷ : من آنچه دوش بدین جان مبتلا گفتم

شمارهٔ ۱۴۴۸ : نبودی آن که منت دلنواز می گفتم

شمارهٔ ۱۴۴۹ : بیا که بهر تو جان در بلا گرو کردم

شمارهٔ ۱۴۵۰ : توانم از همه خوبان نظر بگردانم

شمارهٔ ۱۴۵۱ : خراب گشتم و با خویش بس نمی آیم

شمارهٔ ۱۴۵۲ : منم که بی به تو صد گونه داغ می سوزم

شمارهٔ ۱۴۵۳ : همه شب از تو به دیوار خانه غم گویم

شمارهٔ ۱۴۵۴ : رخی که بر کف پای تو سیم تن مالم

شمارهٔ ۱۴۵۵ : اگر چه از تو دل خسته و غمین دارم

شمارهٔ ۱۴۵۶ : نه یک دل، ار چه هزار است، آن او دانم

شمارهٔ ۱۴۵۷ : نیامده ست به چشم آدمی بدین سانم

شمارهٔ ۱۴۵۸ : چنین که غمزه خوبان نشست در کینم

شمارهٔ ۱۴۵۹ : چو من ز دوست به داغ درونه خرسندم

شمارهٔ ۱۴۶۰ : به دیده ای که ترا دیده ام نمی یارم

شمارهٔ ۱۴۶۱ : به دیدنت که من خو گرفته می آیم

شمارهٔ ۱۴۶۲ : ما که در راه غم قدم زده ایم

شمارهٔ ۱۴۶۳ : ما در این شهر پای بند توایم

شمارهٔ ۱۴۶۴ : غم کُشی چند یار خویش کنم

شمارهٔ ۱۴۶۵ : خیز تا باده در پیاله کنیم

شمارهٔ ۱۴۶۶ : هر شب از شوق جامه پاره کنم

شمارهٔ ۱۴۶۷ : چون شکر زان دو لعل تر بکنم

شمارهٔ ۱۴۶۸ : جان من از غمت چنان شده ام

شمارهٔ ۱۴۶۹ : گر در وصل را گشاد دهیم

شمارهٔ ۱۴۷۰ : تیغ برکش که تا ز سر برهیم

شمارهٔ ۱۴۷۱ : گل دل تازه گردد از دم خم

شمارهٔ ۱۴۷۲ : این تویی تا به خواب می‌بینم

شمارهٔ ۱۴۷۳ : رویت، ای نازنین، که می بینم

شمارهٔ ۱۴۷۴ : دوش می رفت و آه می کردم

شمارهٔ ۱۴۷۵ : دل به زلفت سپردم و رفتم

شمارهٔ ۱۴۷۶ : دل ز مهر تو در که پیوندم؟

شمارهٔ ۱۴۷۷ : من اگر دوستت همی دارم

شمارهٔ ۱۴۷۸ : ای وجود تو دیده جانم

شمارهٔ ۱۴۷۹ : سحرگه که بیدار گردیده بودم

شمارهٔ ۱۴۸۰ : من از دست دل دوش دیوانه بودم

شمارهٔ ۱۴۸۱ : من آن ترک طناز را می شناسم

شمارهٔ ۱۴۸۲ : ز عشقت من خسته جان می خراشم

شمارهٔ ۱۴۸۳ : گذشت آن که من صبر و دین داشتم

شمارهٔ ۱۴۸۴ : چو نام تو در نامه‌ای دیده‌ام

شمارهٔ ۱۴۸۵ : بیا تا بی گل و صهبا نباشیم

شمارهٔ ۱۴۸۶ : بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم

شمارهٔ ۱۴۸۷ : دوستان در ره دل سنگ گران است تنم

شمارهٔ ۱۴۸۸ : گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

شمارهٔ ۱۴۸۹ : چون ز تو می نتوانم که شکیبا باشم

شمارهٔ ۱۴۹۰ : ز عشقت خواستم از جان و یک دم با تو ننشستم

شمارهٔ ۱۴۹۱ : عاشق شدم، با یار بدعهد وغا کردم

شمارهٔ ۱۴۹۲ : زین پس سر آن نیست که من زهد فروشم

شمارهٔ ۱۴۹۳ : گر من به کمند تو گرفتار نباشم

شمارهٔ ۱۴۹۴ : چون دولت آن نیست که پهلوی تو باشم

شمارهٔ ۱۴۹۵ : عشقت نصیب من همه غم داد، درد هم

شمارهٔ ۱۴۹۶ : ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم

شمارهٔ ۱۴۹۷ : دریاب که من طاقت هجر تو ندارم

شمارهٔ ۱۴۹۸ : ابر می بارد و من بار سفر می بندم

شمارهٔ ۱۴۹۹ : مرا بین کاندرین حالت سر و سامان نمی خواهم

شمارهٔ ۱۵۰۰ : باز این دل من رو به که آورد، ندانم؟

شمارهٔ ۱۵۰۱ : وقتی ازین پیش تر خوشدلیی داشتیم

شمارهٔ ۱۵۰۲ : بس به مویت اسیر شد جانم

شمارهٔ ۱۵۰۳ : از پس عمر شبی هم نفس یار شدم

شمارهٔ ۱۵۰۴ : از آن لب می وزد بویی و بوی خون ناب است این

شمارهٔ ۱۵۰۵ : غبار مشک می خیزد، ندانم تا چه باد است این؟

شمارهٔ ۱۵۰۶ : همی رفتی و می گفتند اندر حسن فردست این

شمارهٔ ۱۵۰۷ : شب ست این وه چه بی پایان و یا خود زلف یارست این

شمارهٔ ۱۵۰۸ : درآ، ای شاخ گل، خندان و مجلس را گلستان کن

شمارهٔ ۱۵۰۹ : بهار آمد، ولی سرو گلستان چون توان کردن

شمارهٔ ۱۵۱۰ : زهی رسم بناگوشت گل اندر سبزه پروردن

شمارهٔ ۱۵۱۱ : مرا قامت چو چوگان است و سر چون گوی سرگردان

شمارهٔ ۱۵۱۲ : شبی با ما خیال خویشتن را میهمان گردان

شمارهٔ ۱۵۱۳ : وصیت می کنم، گر بشنود ابرو کمان من

شمارهٔ ۱۵۱۴ : ندارم روزی از رویت به جز حیرت گه دیدن

شمارهٔ ۱۵۱۵ : مخند از درد من، جانا، نه بر بازی ست آه من

شمارهٔ ۱۵۱۶ : با چون تو مهی یک شب گر خواب توان کردن

شمارهٔ ۱۵۱۷ : گیسوی ترا نسبت با شب نتوان کردن

شمارهٔ ۱۵۱۸ : یوسف چو رخت ماهی در خواب ندیده ست این

شمارهٔ ۱۵۱۹ : مبارک باد، ماه روزه داران!

شمارهٔ ۱۵۲۰ : خمار و خواب و چشم کافرش بین

شمارهٔ ۱۵۲۱ : برآمد ماه عید از اوج گردون

شمارهٔ ۱۵۲۲ : شبی بخرام و مه را کار بشکن

شمارهٔ ۱۵۲۳ : خوش آمد با توام دیدار کردن

شمارهٔ ۱۵۲۴ : بر آن رویی که نتوان می گرفتن

شمارهٔ ۱۵۲۵ : نه بی یادت برآید یک دم از من

شمارهٔ ۱۵۲۶ : روزی که به عالم است شب دان

شمارهٔ ۱۵۲۷ : از همچو تویی برید نتوان

شمارهٔ ۱۵۲۸ : ای میر همه شکر فروشان

شمارهٔ ۱۵۲۹ : زین خوش پسران و شکل ایشان

شمارهٔ ۱۵۳۰ : ای آرزوی امیدواران

شمارهٔ ۱۵۳۱ : سر مست رود چو در گلستان

شمارهٔ ۱۵۳۲ : تا از بر تو جدا شدم من

شمارهٔ ۱۵۳۳ : جانا، گذری به بوستان کن

شمارهٔ ۱۵۳۴ : یک دم فراموشم نه ای، گر چه نیاری یاد من

شمارهٔ ۱۵۳۵ : سودای خوبان کم نشد، زین جان غم فرسود من

شمارهٔ ۱۵۳۶ : ماهی گذشت و شب نخفت این دیده بیدار من

شمارهٔ ۱۵۳۷ : ماه هلال ابروی من عقل مرا شیدا مکن

شمارهٔ ۱۵۳۸ : مانا که بگشاید دلم، بندی ز گیسو باز کن

شمارهٔ ۱۵۳۹ : هر مجلسی و ساقیی، من در خمار خویشتن

شمارهٔ ۱۵۴۰ : خونی ز چشمم می رود، در انتظار کیست این؟

شمارهٔ ۱۵۴۱ : آمد بهار، ای یار من، بشکفت گلها در چمن

شمارهٔ ۱۵۴۲ : بالای تست این پیش من یا سرو بستا نیست این

شمارهٔ ۱۵۴۳ : ز اندازه بگذشت آرزو، طاقت ندارم بیش از این

شمارهٔ ۱۵۴۴ : خواهی دلا، فردوس جان، رخسار جانان را ببین

شمارهٔ ۱۵۴۵ : خواب ز چشم من بشد، چشم تو بست خواب من

شمارهٔ ۱۵۴۶ : آفت زهد و توبه شد ترک شرابخوار من

شمارهٔ ۱۵۴۷ : گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من

شمارهٔ ۱۵۴۸ : تنگ نبات چون بود، لب بگشا که هم چنین

شمارهٔ ۱۵۴۹ : رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین

شمارهٔ ۱۵۵۰ : آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین

شمارهٔ ۱۵۵۱ : آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین

شمارهٔ ۱۵۵۲ : صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این

شمارهٔ ۱۵۵۳ : ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

شمارهٔ ۱۵۵۴ : باش تا مشکت ز برگ یاسمین آید برون

شمارهٔ ۱۵۵۵ : دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

شمارهٔ ۱۵۵۶ : نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران

شمارهٔ ۱۵۵۷ : عافیت را در همه عالم نمی یابم نشان

شمارهٔ ۱۵۵۸ : آن که فصل گل همی گویند، اینک آمد آن

شمارهٔ ۱۵۵۹ : جان من از بیدلان، آخر گهی یادی بکن

شمارهٔ ۱۵۶۰ : چشم را در ملک خوبی شحنه بیداد کن

شمارهٔ ۱۵۶۱ : عاشقان را گه گهی از رخ نوایی تازه کن

شمارهٔ ۱۵۶۲ : تُرک من بر عزم رفتن تیر در ترکش مکن

شمارهٔ ۱۵۶۳ : ناز در چشم و کرشمه در سر ابرو مکن

شمارهٔ ۱۵۶۴ : بی وفا یارا، چنین هم بی وفاداری مکن

شمارهٔ ۱۵۶۵ : تا کی، ای مه روی، کین انگیختن؟

شمارهٔ ۱۵۶۶ : خویش را در کوی بی خویشی فگن

شمارهٔ ۱۵۶۷ : عمر برفت و نرفت عشق ز سودای من

شمارهٔ ۱۵۶۸ : ای دل از آنها که رفت، گر بتوانی مکن

شمارهٔ ۱۵۶۹ : از شب گیسوی تست روشنی روز من

شمارهٔ ۱۵۷۰ : ای دل به چشم عبرت نظارهٔ جهان کن

شمارهٔ ۱۵۷۱ : یک ره ز در برون آ، قصد هزار جان کن

شمارهٔ ۱۵۷۲ : تا چند کوشی آخر در خون بی‌گناهان‌؟

شمارهٔ ۱۵۷۳ : ای دور مانده از نظر دورماندگان

شمارهٔ ۱۵۷۴ : ای تیغ بر کشیده چو مردم کشندگان

شمارهٔ ۱۵۷۵ : ای بی خبر، ز دیده بی خواب عاشقان

شمارهٔ ۱۵۷۶ : ای باد، بوی یار بدین مبتلا رسان

شمارهٔ ۱۵۷۷ : برداشتن نظر ز نگاری نمی توان

شمارهٔ ۱۵۷۸ : بنشست عشق یار به جانم چنان درون

شمارهٔ ۱۵۷۹ : دل می بری و در خم مو می کنی، مکن

شمارهٔ ۱۵۸۰ : ای دیده، بیش در رخ جانان نظر مکن

شمارهٔ ۱۵۸۱ : عزم برون چو مست خماری شوی، مکن

شمارهٔ ۱۵۸۲ : ای دل، ز وعده کج آن شوخ یاد کن

شمارهٔ ۱۵۸۳ : ای دل، علم به ملک قناعت بلند کن

شمارهٔ ۱۵۸۴ : جانا، شبی به کوی غریبان مقام کن

شمارهٔ ۱۵۸۵ : امروز باز شکل دگرگشت یار من

شمارهٔ ۱۵۸۶ : باز آمد آن که سوخته اوست جان من

شمارهٔ ۱۵۸۷ : ای بوده در قفای تو دایم دعای من

شمارهٔ ۱۵۸۸ : کم زان که جان به کوی تو دانیم سوختن

شمارهٔ ۱۵۸۹ : خوش است میکده، ساقی، به روی همنفسان

شمارهٔ ۱۵۹۰ : رو، ای صبا و سلامم به دلنواز رسان

شمارهٔ ۱۵۹۱ : نظر چگونه توان در همه جهان کردن؟

شمارهٔ ۱۵۹۲ : صواب نیست به تو فکر حور عین کردن

شمارهٔ ۱۵۹۳ : میسر ار شود از چون تو نخل برخوردن

شمارهٔ ۱۵۹۴ : چنین که بی تو زمان نمی توان بودن

شمارهٔ ۱۵۹۵ : اگر بخواهمش آن روی دلستان دیدن

شمارهٔ ۱۵۹۶ : ز زلف تو کمر فتنه بر میان بستن

شمارهٔ ۱۵۹۷ : دلم که سوخت ز عشقش چراغ جان من است آن

شمارهٔ ۱۵۹۸ : بیار ساقی و جام شراب در گردان

شمارهٔ ۱۵۹۹ : دریغ صحبت دیرینه وفاداران

شمارهٔ ۱۶۰۰ : آخر نگاهی بر حال ما کن

شمارهٔ ۱۶۰۱ : سبزه همان و گل و صحرا همان

شمارهٔ ۱۶۰۲ : روی ترش کرده به یاران مبین

شمارهٔ ۱۶۰۳ : ای سمن نامه وفا بستان

شمارهٔ ۱۶۰۴ : عالم از جام لب خراب مکن

شمارهٔ ۱۶۰۵ : گواه جبین است بر درد من

شمارهٔ ۱۶۰۶ : دل شکیبا نمی توان کردن

شمارهٔ ۱۶۰۷ : من خسته را ز آن خود کن، ببین

شمارهٔ ۱۶۰۸ : چه کنم کز دل من آن صنم آید بیرون

شمارهٔ ۱۶۰۹ : ای شکل و بالایت بلا، از بهر جان مردمان

شمارهٔ ۱۶۱۰ : چه بلاست از دو چشمت نظر نیاز کردن

شمارهٔ ۱۶۱۱ : گر ز شوخی نیستت پروای من

شمارهٔ ۱۶۱۲ : یار بی فرمان و دل هم همچنان

شمارهٔ ۱۶۱۳ : همی ریزی به بازی خون یاران

شمارهٔ ۱۶۱۴ : عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران

شمارهٔ ۱۶۱۵ : دل گمگشته به بازار خریدن نتوان

شمارهٔ ۱۶۱۶ : در ره عشق از بلا آزاد نتوان زیستن

شمارهٔ ۱۶۱۷ : آرایش مجلس تویی، مجلس بیارا هر زمان

شمارهٔ ۱۶۱۸ : یک دگر خلق به سودای دل و جان گفتن

شمارهٔ ۱۶۱۹ : جانا همان و دل همان درد من شیدا همان

شمارهٔ ۱۶۲۰ : صبح دمید و روز شد، شمع به گوشه نه کنون

شمارهٔ ۱۶۲۱ : ای مشک وام داده زلفت به آهوی چین

شمارهٔ ۱۶۲۲ : خه از کجاها می رسی آلوده می همچنین

شمارهٔ ۱۶۲۳ : از خانه دشمن خاست دل، فریاد کردن چون توان؟

شمارهٔ ۱۶۲۴ : آستان یار و آن گه خون من

شمارهٔ ۱۶۲۵ : عیش من تلخ است ازان شکر لب شیرین سخن

شمارهٔ ۱۶۲۶ : صد ره گذری هر دم بر جان خراب من

شمارهٔ ۱۶۲۷ : سواره اینک آن سرو روانم می رود بیرون

شمارهٔ ۱۶۲۸ : چشم است، یارب، آنچنان یا خود بلای جان من

شمارهٔ ۱۶۲۹ : آه ازین تنگ قبایان شده تنگم دامان

شمارهٔ ۱۶۳۰ : ای جهانی کشته، جان چند کس خواهی شدن؟

شمارهٔ ۱۶۳۱ : بنشین نفسی کز همه لطف تو بس است این

شمارهٔ ۱۶۳۲ : ای آشنا، درین چه بی بن نظاره کن

شمارهٔ ۱۶۳۳ : چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن

شمارهٔ ۱۶۳۴ : ای غمت خوش تر ز شادی کسان

شمارهٔ ۱۶۳۵ : یک شب، ای ماه جهان افروز من

شمارهٔ ۱۶۳۶ : از آن خویش کنم من که جان دهم بستان

شمارهٔ ۱۶۳۷ : گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن

شمارهٔ ۱۶۳۸ : چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازین

شمارهٔ ۱۶۳۹ : آخر بگو، ای نازنین، ناز تو تا کی همچنین؟

شمارهٔ ۱۶۴۰ : در سرم باز هوایی ست که گفتن نتوان

شمارهٔ ۱۶۴۱ : امروز به نظاره آن سرو خرامان

شمارهٔ ۱۶۴۲ : ز سر کرشمه یک ره نظری به روی من کن

شمارهٔ ۱۶۴۳ : منم و خیال بازی شب و روز با جانان

شمارهٔ ۱۶۴۴ : دلم را کرد صد پاره به سینه خار خار تو

شمارهٔ ۱۶۴۵ : دلم آشفته شد، جانا، به بالای بلای تو

شمارهٔ ۱۶۴۶ : مه شبگرد من امشب چو مه می گشت و من با او

شمارهٔ ۱۶۴۷ : دو رخ بنمای و بازار کواکب بشکن از هر دو

شمارهٔ ۱۶۴۸ : بدینسان کز غمت بر خاک دارم هر زمان پهلو

شمارهٔ ۱۶۴۹ : بیچاره دلم خون شد در پیش خیال تو

شمارهٔ ۱۶۵۰ : ای جان من آویزان از بند قبای تو

شمارهٔ ۱۶۵۱ : آن کیست که می آید صد لشکر دل با او

شمارهٔ ۱۶۵۲ : از دوری خود، جانا، حال دل من بشنو

شمارهٔ ۱۶۵۳ : ای رهزن عشاق، چه عیار کسی تو

شمارهٔ ۱۶۵۴ : خلقی همه در شهر و مرا جا به دگر سو

شمارهٔ ۱۶۵۵ : ای سبزه دمانید به گرد قمر از مو

شمارهٔ ۱۶۵۶ : من اینجا و دل گمره در آن کو

شمارهٔ ۱۶۵۷ : زینسان که ناوک می زند چشم شکارانداز او

شمارهٔ ۱۶۵۸ : آن شکل جولانش نگر، وان خلق در دنبال او

شمارهٔ ۱۶۵۹ : ترکی ست بدخو آنکه من دارم سر و سودای او

شمارهٔ ۱۶۶۰ : خیزد چو از خواب آن پسر تا کس نشوید روی او

شمارهٔ ۱۶۶۱ : ای زندگانی بخش من لعل شکر گفتار تو

شمارهٔ ۱۶۶۲ : گر چه که هست خون دل باده خوشگوار تو

شمارهٔ ۱۶۶۳ : تا به زمانه شد خبر از مه با کمال تو

شمارهٔ ۱۶۶۴ : باز به خون خلق شد چشم جفانمای تو

شمارهٔ ۱۶۶۵ : نیست گشاده چشم من جز به خیال روی تو

شمارهٔ ۱۶۶۶ : روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نو

شمارهٔ ۱۶۶۷ : مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو

شمارهٔ ۱۶۶۸ : مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو

شمارهٔ ۱۶۶۹ : از من، ای ساده پسر، دور مشو

شمارهٔ ۱۶۷۰ : پر زخم است و شکست زلف گرانبار تو

شمارهٔ ۱۶۷۱ : پرده صبرم درید غمزه دلدوز تو

شمارهٔ ۱۶۷۲ : گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو

شمارهٔ ۱۶۷۳ : نوبت خوبی زدند در شب گیسوی تو

شمارهٔ ۱۶۷۴ : عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کو

شمارهٔ ۱۶۷۵ : خون گریم ار چه از ستم بیکران تو

شمارهٔ ۱۶۷۶ : هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو

شمارهٔ ۱۶۷۷ : کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو

شمارهٔ ۱۶۷۸ : گر باده می خورم به سر من خمار تو

شمارهٔ ۱۶۷۹ : هر شب منم فتاده به گرد سرای تو

شمارهٔ ۱۶۸۰ : بوی وفا ز طره عنبرفشان تو

شمارهٔ ۱۶۸۱ : مست آمد آن نگار که ما مست روی او

شمارهٔ ۱۶۸۲ : عشق نوست و یار نوست و بهار نو

شمارهٔ ۱۶۸۳ : سوی شکار، ای پسر نازنین، مرو

شمارهٔ ۱۶۸۴ : ای خرد مست لعل چون می تو

شمارهٔ ۱۶۸۵ : ای به بالا بلند و زیبا تو

شمارهٔ ۱۶۸۶ : یا دلم را به راز محرم شو

شمارهٔ ۱۶۸۷ : لاله دمد از خون شهیدان غم او

شمارهٔ ۱۶۸۸ : تا شدم چشم آشنا با روی تو

شمارهٔ ۱۶۸۹ : آیین تو دل بردن است، ای چشم خلقی سوی تو

شمارهٔ ۱۶۹۰ : دل و جان مرا زاندازه و بگذشت آرزوی تو

شمارهٔ ۱۶۹۱ : ز دلها لشکری دارد سخن با تاجداران گو

شمارهٔ ۱۶۹۲ : ای گلستان ترا بالای سرو

شمارهٔ ۱۶۹۳ : همی گویم که وقتی، ز آن مشتاقان مجنون شو

شمارهٔ ۱۶۹۴ : بیا، ای باغ جان، تا بنگرم سرو روان تو

شمارهٔ ۱۶۹۵ : امشب ای باد، یکی جانب آن بستان شو

شمارهٔ ۱۶۹۶ : عارض همچون نگارستان تو

شمارهٔ ۱۶۹۷ : کارم از دست برفته ست ز نادیدن تو

شمارهٔ ۱۶۹۸ : دلی دارم چو دامان گل از غم چاک گردیده

شمارهٔ ۱۶۹۹ : چه شکل است این که می آید سمند ناز بر کرده

شمارهٔ ۱۷۰۰ : من ار چه هر شب از شبهای هجرش می کنم ناله

شمارهٔ ۱۷۰۱ : تو دور افتاده از ما و نگنجد شوق در نامه

شمارهٔ ۱۷۰۲ : ای از رقم شبگون دیباچه مه کرده

شمارهٔ ۱۷۰۳ : ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه

شمارهٔ ۱۷۰۴ : ای رفته و ترک من بدنام گرفته

شمارهٔ ۱۷۰۵ : دلی دارم ز هجران پاره پاره

شمارهٔ ۱۷۰۶ : دلم در عشق جانان گشته پاره

شمارهٔ ۱۷۰۷ : نسیم زلف بر دست صبا ده

شمارهٔ ۱۷۰۸ : چو بنمایی رخ گلنار گونه

شمارهٔ ۱۷۰۹ : گشادم دیده روی تو ناگه

شمارهٔ ۱۷۱۰ : تا دل ز توام به غم نشسته

شمارهٔ ۱۷۱۱ : در خون منم، ای صنم، نشسته

شمارهٔ ۱۷۱۲ : ای در دل من مقیم گشته

شمارهٔ ۱۷۱۳ : ای در دل من چو جان نشسته

شمارهٔ ۱۷۱۴ : ای آرزوی دل شکسته

شمارهٔ ۱۷۱۵ : ای آمده جان هر شکسته

شمارهٔ ۱۷۱۶ : ای دهلی و ای بتان ساده

شمارهٔ ۱۷۱۷ : ای غالیه گرد ماه سوده

شمارهٔ ۱۷۱۸ : ای حسن، تو آفت زمانه

شمارهٔ ۱۷۱۹ : ای آرزوی هزار سینه

شمارهٔ ۱۷۲۰ : عید است خوبان نیم شب در کوی خمار آمده

شمارهٔ ۱۷۲۱ : ای قبله ابروی تو محراب ابرار آمده

شمارهٔ ۱۷۲۲ : عید است و ساقی در قدح جام مصفا داشته

شمارهٔ ۱۷۲۳ : جانا، روان کن راحتی، ای راحت جان همه

شمارهٔ ۱۷۲۴ : ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته

شمارهٔ ۱۷۲۵ : دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه

شمارهٔ ۱۷۲۶ : گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

شمارهٔ ۱۷۲۷ : همه شب رود رهی رو به ره صبا نشسته

شمارهٔ ۱۷۲۸ : مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره

شمارهٔ ۱۷۲۹ : نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده

شمارهٔ ۱۷۳۰ : ای به خشم از بر من رفته و تنها مانده

شمارهٔ ۱۷۳۱ : منم امروز ز روی چو تو یاری مانده

شمارهٔ ۱۷۳۲ : ای صبا، از زلف او بندی بخواه

شمارهٔ ۱۷۳۳ : هر شب از سودای آن زلف سیاه

شمارهٔ ۱۷۳۴ : ای جفایت بر من مسکین همه

شمارهٔ ۱۷۳۵ : ای ترا جور و جفا آیین همه

شمارهٔ ۱۷۳۶ : جان من بر دست بیدادم مده

شمارهٔ ۱۷۳۷ : باغ بین فصل بهاری ساخته

شمارهٔ ۱۷۳۸ : ای جهان چشم سیاهت بسته

شمارهٔ ۱۷۳۹ : خسروا گر عاشقی جام بلا پیش نه

شمارهٔ ۱۷۴۰ : از لب او، ای خیال، نقل لب ما مده

شمارهٔ ۱۷۴۱ : ای از گل تو ما را در دیده خار مانده

شمارهٔ ۱۷۴۲ : مهر تو در دل من مانند جان نشسته

شمارهٔ ۱۷۴۳ : ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده

شمارهٔ ۱۷۴۴ : از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره

شمارهٔ ۱۷۴۵ : روزی به لاغ گفتم کت نسبتی ست با مه

شمارهٔ ۱۷۴۶ : شمع فلک برآید با آتشین زبانه

شمارهٔ ۱۷۴۷ : من بهر تو به دیده و دل خانه ساخته

شمارهٔ ۱۷۴۸ : ای عشقت آتشی به همه شهر درزده

شمارهٔ ۱۷۴۹ : بیا شبی بر من سرخوش از شراب شده

شمارهٔ ۱۷۵۰ : رسید وقت که هر روز بامداد پگه

شمارهٔ ۱۷۵۱ : به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

شمارهٔ ۱۷۵۲ : مدار جان من از بهر جان ما روزه

شمارهٔ ۱۷۵۳ : مهی در آمده و در درونه جا کرده

شمارهٔ ۱۷۵۴ : چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده

شمارهٔ ۱۷۵۵ : بکش به گرد رخ خط دلربا پرده

شمارهٔ ۱۷۵۶ : چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده

شمارهٔ ۱۷۵۷ : مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده

شمارهٔ ۱۷۵۸ : ای فراق تو یار دیرینه

شمارهٔ ۱۷۵۹ : ای رخت شمع حسن برکرده

شمارهٔ ۱۷۶۰ : مه به زلف تو گر شود بسته

شمارهٔ ۱۷۶۱ : جهان تا مه روشنت ساخته

شمارهٔ ۱۷۶۲ : لبت در سخن انگبین ریخته

شمارهٔ ۱۷۶۳ : در اوصاف خود عقل را ره مده

شمارهٔ ۱۷۶۴ : قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

شمارهٔ ۱۷۶۵ : جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

شمارهٔ ۱۷۶۶ : ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته

شمارهٔ ۱۷۶۷ : ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

شمارهٔ ۱۷۶۸ : به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه

شمارهٔ ۱۷۶۹ : به باغ سایه ابرست و آب در سایه

شمارهٔ ۱۷۷۰ : ای لبت شهر پر شکر کرده

شمارهٔ ۱۷۷۱ : قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای

شمارهٔ ۱۷۷۲ : شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای

شمارهٔ ۱۷۷۳ : جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای

شمارهٔ ۱۷۷۴ : هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای

شمارهٔ ۱۷۷۵ : فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای

شمارهٔ ۱۷۷۶ : خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای

شمارهٔ ۱۷۷۷ : دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای

شمارهٔ ۱۷۷۸ : ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای

شمارهٔ ۱۷۷۹ : ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

شمارهٔ ۱۷۸۰ : سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

شمارهٔ ۱۷۸۱ : ای که در هیچ غمی با دل من یار نه ای

شمارهٔ ۱۷۸۲ : ای که در دیده درونی و در آغوش نه ای

شمارهٔ ۱۷۸۳ : خنده را سوختن جان من آموخته ای

شمارهٔ ۱۷۸۴ : آتش اندر آب هرگز دیده‌ای

شمارهٔ ۱۷۸۵ : باز بر خونم کمر بربسته ای

شمارهٔ ۱۷۸۶ : سر در خمار، شب به کنار که بوده‌ای؟

شمارهٔ ۱۷۸۷ : ای ده یکی ز خوبی تو مه، چگونه ای؟

شمارهٔ ۱۷۸۸ : مشک بر اطراف مه آورده ای

شمارهٔ ۱۷۸۹ : ز آب ملاحت که رخ آلوده ای

شمارهٔ ۱۷۹۰ : گرچه به هر سخن دلم از تن ربوده‌ای

شمارهٔ ۱۷۹۱ : تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده ای

شمارهٔ ۱۷۹۲ : آن دل خراب شد که تو آباد دیده‌ای

شمارهٔ ۱۷۹۳ : تو با آن رو بگو مه را، چه باشی؟

شمارهٔ ۱۷۹۴ : چه بد کردیم کز ما برشکستی؟

شمارهٔ ۱۷۹۵ : چون می نرسد دست به پایی که تو داری

شمارهٔ ۱۷۹۶ : رخساره مکن راست به جایی که تو باشی

شمارهٔ ۱۷۹۷ : مست آمده ای باز به مهمان که بودی؟

شمارهٔ ۱۷۹۸ : دیدی که حق خدمت بسیار ندیدی

شمارهٔ ۱۷۹۹ : ای باد، حدیث دلم آنجاش بگویی

شمارهٔ ۱۸۰۰ : ای باد، سلام دلم آنجا برسانی

شمارهٔ ۱۸۰۱ : ای آنکه تو سلطان همه سیمبرانی

شمارهٔ ۱۸۰۲ : شتربانا، دمی محمل میارای

شمارهٔ ۱۸۰۳ : مرا زان میر خوبان نیست روزی

شمارهٔ ۱۸۰۴ : چه کردم کآخرم فرمان نکردی

شمارهٔ ۱۸۰۵ : چنین کان خنده شیرین تو کردی

شمارهٔ ۱۸۰۶ : ز رحمت چشم بر چاکر نداری

شمارهٔ ۱۸۰۷ : شکستی طره، تا در سر چه داری؟

شمارهٔ ۱۸۰۸ : مرا چند آخر از خود دور داری؟

شمارهٔ ۱۸۰۹ : دلا، با غمزه خوبان چه بازی؟

شمارهٔ ۱۸۱۰ : رخساره چه می پوشی، در کینه چه می کوشی؟

شمارهٔ ۱۸۱۱ : اگر تو سرگذشت من بدانی

شمارهٔ ۱۸۱۲ : نگارین مرا شد نوجوانی

شمارهٔ ۱۸۱۳ : سزد گر نیکویی در من ببینی

شمارهٔ ۱۸۱۴ : دیوانه شدم ز یار بدخوی

شمارهٔ ۱۸۱۵ : بر لب اثر شراب داری

شمارهٔ ۱۸۱۶ : جانا، تو زغم خبر نداری

شمارهٔ ۱۸۱۷ : نی کار کسی ست عشقبازی

شمارهٔ ۱۸۱۸ : ای برده دلم به دلستانی

شمارهٔ ۱۸۱۹ : ای آنکه تمام هم چو ماهی

شمارهٔ ۱۸۲۰ : ای مردم دیده نکویی

شمارهٔ ۱۸۲۱ : بخرام، ای سرو روان کز باغ رضوان خوشتری

شمارهٔ ۱۸۲۲ : ای قامت چون شاخ گل، از برگ گل خندان تری

شمارهٔ ۱۸۲۳ : ای مه، بدین چابک‌روی، از آسمان کیستی؟

شمارهٔ ۱۸۲۴ : زینسان که از هر موی خود زنجیر صد دل می کنی

شمارهٔ ۱۸۲۵ : ای چهرهٔ زیبای تو رشکِ بتانِ آزری

شمارهٔ ۱۸۲۶ : جان به فدات می کنم، بو که از آن من شوی

شمارهٔ ۱۸۲۷ : نیست دلی که هر دمش آفت دین نمی شوی

شمارهٔ ۱۸۲۸ : قصد که داری، ای پسر، باز چنین که می روی

شمارهٔ ۱۸۲۹ : می گذری که سینه را وقف هوای خود کنی

شمارهٔ ۱۸۳۰ : دست به گل نمی زنی، زانکه نگار من تویی

شمارهٔ ۱۸۳۱ : کج کلها، کمان کشا، تنگ قبای کیستی؟

شمارهٔ ۱۸۳۲ : ای ز غبار خنگ تو یافته دیده روشنی

شمارهٔ ۱۸۳۳ : رخ خوبت به چه ماند، به گلستان و بهاری

شمارهٔ ۱۸۳۴ : خواستم زو آبرویی، گفت «بیهوده مگوی

شمارهٔ ۱۸۳۵ : باز این ابر بهاری از کجا آید همی؟

شمارهٔ ۱۸۳۶ : سبزه نوخیز است و باران در فشان آید همی

شمارهٔ ۱۸۳۷ : باز بهر جان ما را ناز در سر می‌کنی

شمارهٔ ۱۸۳۸ : ای پریوش، هر چه رسم مردمی کم می کنی

شمارهٔ ۱۸۳۹ : هر زمانی از کرشمه خویشتن بینی کنی

شمارهٔ ۱۸۴۰ : چتر عنبروش کن از گیسو که سلطان منی

شمارهٔ ۱۸۴۱ : گر تو سیمین سرو را شکل سرافرازی دهی

شمارهٔ ۱۸۴۲ : جان شیرین منی، ای از لطافت چون پری

شمارهٔ ۱۸۴۳ : چه شدت که از کرشمه نظری به ما نکردی؟

شمارهٔ ۱۸۴۴ : ز نظر اگر چه دوری، شب و روز در حضوری

شمارهٔ ۱۸۴۵ : بسم از جمال ساقی و شراب ارغوانی

شمارهٔ ۱۸۴۶ : نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی

شمارهٔ ۱۸۴۷ : خنده ای کن شکرستان دهن بازگشای

شمارهٔ ۱۸۴۸ : عالم آشوب تر از طره طرار خودی

شمارهٔ ۱۸۴۹ : می به جام ار چه زخون من مسکین داری

شمارهٔ ۱۸۵۰ : بختم از خواب در آمد چو تو با من خفتی

شمارهٔ ۱۸۵۱ : گر تو رنج من مسکین گدا بشناسی

شمارهٔ ۱۸۵۲ : نوبهار است و گل و موسم عید، ای ساقی

شمارهٔ ۱۸۵۳ : باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟

شمارهٔ ۱۸۵۴ : آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی

شمارهٔ ۱۸۵۵ : چو منی را مده از دست که کمتر یابی

شمارهٔ ۱۸۵۶ : جان من، بی من درمانده تنها چونی؟

شمارهٔ ۱۸۵۷ : بی تو، ای بی تو به جان آمده جانم، چونی؟

شمارهٔ ۱۸۵۸ : دلها به غمزه دزدی، چون خنده برگشایی

شمارهٔ ۱۸۵۹ : ای بیغم از دل من، بسیار شد جدایی

شمارهٔ ۱۸۶۰ : ای که تاراج دل و دین می دهی

شمارهٔ ۱۸۶۱ : سرمه اندر چشم خودبین می کنی

شمارهٔ ۱۸۶۲ : آنکه جان گویند خلقی، آن تویی

شمارهٔ ۱۸۶۳ : ای ز رویت چشم جان را روشنی

شمارهٔ ۱۸۶۴ : ترک من، بر شکل دیگر می روی

شمارهٔ ۱۸۶۵ : تا فراقت تاخت بر من بارگی

شمارهٔ ۱۸۶۶ : آمد آن شادی جان بر ما دی

شمارهٔ ۱۸۶۷ : هر شب، ای ماه، کجا می گردی؟

شمارهٔ ۱۸۶۸ : گر چه سعادت بسی ست در فلک مشتری

شمارهٔ ۱۸۶۹ : ای رفته در غریبی، باز آکه عمر و جانی

شمارهٔ ۱۸۷۰ : ای باد باز بر سر کوی که می روی؟

شمارهٔ ۱۸۷۱ : نامردم است، هر که درو نیست مردمی

شمارهٔ ۱۸۷۲ : به بت نمای مرا ره، اگر به دین نتوانی

شمارهٔ ۱۸۷۳ : هلال عید نمود، ای مه دو هفته، کجایی؟

شمارهٔ ۱۸۷۴ : سلام و خدمت ما، ای صبا، به یار بگوی

شمارهٔ ۱۸۷۵ : ای باد صبحگاه به من نام او بگوی

شمارهٔ ۱۸۷۶ : گاهم ز غمزه‌ها هدف تیر می‌کنی

شمارهٔ ۱۸۷۷ : ای یار پرنمک، جگرم ریش می‌کنی

شمارهٔ ۱۸۷۸ : بت من، بت پرست را چه زنی؟

شمارهٔ ۱۸۷۹ : هیچ شکر چو آن دهان دیدی؟

شمارهٔ ۱۸۸۰ : گر منت می کنم عنان گیری

شمارهٔ ۱۸۸۱ : تا تو روی چو ماه بنمایی

شمارهٔ ۱۸۸۲ : چو کار جهان نیست جز بیوفایی

شمارهٔ ۱۸۸۳ : مرادوش گویی به خواب آمدی

شمارهٔ ۱۸۸۴ : ز من برشکستی به یکبارگی

شمارهٔ ۱۸۸۵ : تو خود به غمزه سراسر کرشمه و نازی

شمارهٔ ۱۸۸۶ : ای شب تیره به گیسوی کسی می مانی

شمارهٔ ۱۸۸۷ : کرشمه کردن تو وقت نار و بدخویی

شمارهٔ ۱۸۸۸ : سمن داری به زیر سبزه یا خود یاسمین داری

شمارهٔ ۱۸۸۹ : تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی

شمارهٔ ۱۸۹۰ : مگر، ای باد نوروزی، گذر بر یار من داری

شمارهٔ ۱۸۹۱ : دلا، آن ترک را دیدی، کنون سامان کجا بینی؟

شمارهٔ ۱۸۹۲ : عزیزی همچو جان، ار چه چو خاکم خوار بگذاری

شمارهٔ ۱۸۹۳ : گهی بنما و گه پوشیده دار آن روی گلناری

شمارهٔ ۱۸۹۴ : ز من که عاشق و مستم صلاح کار مجوی

شمارهٔ ۱۸۹۵ : ای باد صبح گاهی، خه از کدام سویی؟

شمارهٔ ۱۸۹۶ : نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی

شمارهٔ ۱۸۹۷ : دلم که لاف زدی از کمال دانایی

شمارهٔ ۱۸۹۸ : هر بار که تو در دل شب در دلم آیی

شمارهٔ ۱۸۹۹ : تو، ای پسر، که از این سو سوار می گذری

شمارهٔ ۱۹۰۰ : ما را در آرزویت بگذشت زندگانی

شمارهٔ ۱۹۰۱ : هوس پخته ست این پروانه بهر خویشتن سوزی

شمارهٔ ۱۹۰۲ : به ناز هر نفسی سوی من گذر چه کنی؟

شمارهٔ ۱۹۰۳ : ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟

شمارهٔ ۱۹۰۴ : تو نیز ای بی وفا، تا کی ستم بر جان من خواهی؟

شمارهٔ ۱۹۰۵ : ز من برگشته ای، جانا، ندانم با که می سازی؟

شمارهٔ ۱۹۰۶ : بدین صفت که تویی در زمانه، معذوری

شمارهٔ ۱۹۰۷ : هندوی زلف را چو تو یغما چنین دهی

شمارهٔ ۱۹۰۸ : چو لب زنی به می و در میان بگردانی

شمارهٔ ۱۹۰۹ : گر چه به نظاره ایم، نیز نخوانی

شمارهٔ ۱۹۱۰ : ای دل، مرا به هر کو افسانه چند خواهی؟

شمارهٔ ۱۹۱۱ : بدین صفت که ببستی کمر به خونخواری

شمارهٔ ۱۹۱۲ : سزد که سجده کنند، ای برهمن عجمی

شمارهٔ ۱۹۱۳ : نشان آن دهن از من چه پرسی؟

شمارهٔ ۱۹۱۴ : به یک کرشمه کزان چشم دلربا کردی

شمارهٔ ۱۹۱۵ : به خوبی همچو مه تابنده باشی

شمارهٔ ۱۹۱۶ : ای که امروز به زیبایی او می نازی

شمارهٔ ۱۹۱۷ : در تو، ای دوست به خون ریختنم داری رای

شمارهٔ ۱۹۱۸ : فسون چشمش ار خوابم نبستی

شمارهٔ ۱۹۱۹ : دلی دارم در او دردی و داغی

شمارهٔ ۱۹۲۰ : ای کاش مرا با تو سر و کار نبودی

شمارهٔ ۱۹۲۱ : گر ماه تو از مشک تو آلوده نبودی

شمارهٔ ۱۹۲۲ : امید نبود ار چه مرا یک نظر از وی

شمارهٔ ۱۹۲۳ : من باد نخواهم که وزد بر چو تو باغی

شمارهٔ ۱۹۲۴ : صبا زلف ترا گر دم ندادی

شمارهٔ ۱۹۲۵ : زهی رویت شکفته لاله زاری

شمارهٔ ۱۹۲۶ : بیکار دلی باشد کو را نبود دردی

شمارهٔ ۱۹۲۷ : گل آمد و هر مرغی زد نغمه به هر باغی

شمارهٔ ۱۹۲۸ : عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران

شمارهٔ ۱۹۲۹ : فراهم کرد شکل کج کلاهی

شمارهٔ ۱۹۳۰ : مرا دل با یکی مانده ست جایی

شمارهٔ ۱۹۳۱ : ای زلف تو هر گره گشادی

شمارهٔ ۱۹۳۲ : ای فتنه ز چشم تو نشانی

شمارهٔ ۱۹۳۳ : گر چشم من در روی آن خورشید رخسار آمدی

شمارهٔ ۱۹۳۴ : بهر گشاد عالمی بگشا ز زلف خود خمی

شمارهٔ ۱۹۳۵ : ای ننهاده هیچ گه تن به رضای چون منی

شمارهٔ ۱۹۳۶ : سرو سمنبرم کجا تا به برش درآرمی؟

شمارهٔ ۱۹۳۷ : گر به کمند زلف تو من نه چنین اسیرمی

شمارهٔ ۱۹۳۸ : پیش از این من با جوانان آشنایی کردمی

شمارهٔ ۱۹۳۹ : پیش از این من کاشکی عشقت نمی ورزیدمی

شمارهٔ ۱۹۴۰ : همه شب فرو نیاید به دلم کرشمه سازی

شمارهٔ ۱۹۴۱ : پسرا و نازنینا، به کرشمه گاه گاهی

شمارهٔ ۱۹۴۲ : به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی

شمارهٔ ۱۹۴۳ : من ترا دارم و جز لطف توام نیست کسی

شمارهٔ ۱۹۴۴ : در سر افتاده ز عشق توام، ای جان، هوسی

شمارهٔ ۱۹۴۵ : بسیار باشد، ای جان، از همچو من غمینی

شمارهٔ ۱۹۴۶ : آن چشم شوخ را بین هر غمزه‌ای بلایی

شمارهٔ ۱۹۴۷ : هر شبم کآهم به عالم دم زدی

شمارهٔ ۱۹۴۸ : من ندیدم چون تو هرگز دلبری

شمارهٔ ۱۹۴۹ : آنکه مرا در دل است گر به کنار آمدی

شمارهٔ ۱۹۵۰ : یک ره بکن ز غمزه خونین اشارتی

شمارهٔ ۱۹۵۱ : آمد بهار و سرو بر آراست قامتی

شمارهٔ ۱۹۵۲ : مردانه می کشد به جفایم ستمگری

شمارهٔ ۱۹۵۳ : ای صد شکست زلف ترا زیر هر خمی

شمارهٔ ۱۹۵۴ : ساقی بیا که موسم عیش است و میم و یی

شمارهٔ ۱۹۵۵ : تو می روی و به نظاره تو چشم جهانی

شمارهٔ ۱۹۵۶ : بسی نماند که جانی برون رود ز غریبی

شمارهٔ ۱۹۵۷ : یار است و صد کرشمه، شهر است و خوبرویی

شمارهٔ ۱۹۵۸ : ای که به چشم تو نیایم همی

شمارهٔ ۱۹۵۹ : هر کسی را هوای سیم و زری

شمارهٔ ۱۹۶۰ : دوش می گفت پیر ترسایی

شمارهٔ ۱۹۶۱ : ای ز زلف تو مشک تر بویی

شمارهٔ ۱۹۶۲ : دلی دارم، اما جز افگار نی

شمارهٔ ۱۹۶۳ : مسلمانان، گرفتارم به دست نامسلمانی

شمارهٔ ۱۹۶۴ : ای گل، دهن تنگت صد تنگ شکر چیزی

شمارهٔ ۱۹۶۵ : لعل است چنان با لب یا هست ز جان چیزی!

شمارهٔ ۱۹۶۶ : بهاری این چنین خرم، مرا آواره دل جایی

شمارهٔ ۱۹۶۷ : دو چشم مست ترا نیست از جهان خبری

شمارهٔ ۱۹۶۸ : من اشک بیدلان را خنده می پنداشتم روزی

شمارهٔ ۱۹۶۹ : صبا آمد، ولی بویی ازان گلزار بایستی

شمارهٔ ۱۹۷۰ : نیست در شهر گرفتارتر از من دگری

شمارهٔ ۱۹۷۱ : سخن چون زان دو لب گویی، چه گوید انگبین باری؟

شمارهٔ ۱۹۷۲ : گل آمد و همه در باغ با می و جامی

شمارهٔ ۱۹۷۳ : کشان دل تو به سوی گلی و نسترنی

شمارهٔ ۱۹۷۴ : گذشت آن کین دل زارم شکیبا بود یک چندی

شمارهٔ ۱۹۷۵ : خوش آن شبها که آن جان جهان مهمان من بودی

شمارهٔ ۱۹۷۶ : نبود یار من آن را که یار داشتمی

شمارهٔ ۱۹۷۷ : ای غنچه را بر بسته لب، شکل و دهان چون تویی

شمارهٔ ۱۹۷۸ : شاه حسنی وز متاع نیکویی داری فراغی

شمارهٔ ۱۹۷۹ : نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دی

شمارهٔ ۱۹۸۰ : ای معدن ناز، ناز تا کی؟

شمارهٔ ۱۹۸۱ : ای که به غمزه می کنی قصد شکار دیگری

شمارهٔ ۱۹۸۲ : باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است

شمارهٔ ۱۹۸۳ : فتح می آید در دهلیز دولت باز کن

شمارهٔ ۱۹۸۴ : ای به هر موی شده بسته زلف دل من

شمارهٔ ۱۹۸۵ : گر حقیقت نشدت واقعه جانی من

شمارهٔ ۱۹۸۶ : ترک من ای من غلام روی تو

شمارهٔ ۱۹۸۷ : مطربا سوی چمن وقت گل آهنگ تو کو

شمارهٔ ۱۹۸۸ : سوی تو دیدم ریختی خون دلم را بی گنه

شمارهٔ ۱۹۸۹ : نشدت دل که به این دل شده مهمان آیی

شمارهٔ ۱۹۹۰ : هزار شکر خدا را که چون تو دلداری

شمارهٔ ۱۹۹۱ : رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری

شمارهٔ ۱۹۹۲ : ترک من خونابه من بین و دست از من بشوی

شمارهٔ ۱۹۹۳ : جهانی به خواب خوشست و من از غم به بیداری

شمارهٔ ۱۹۹۴ : خیالی کرده‌ام وین از خیال خود نمی‌دانی

شمارهٔ ۱۹۹۵ : گر تو یک ناوک از آن چشم سیه بستانی

شمارهٔ ۱۹۹۶ : می شکفد گل به چمن تا ز نسیم سحری