شمارهٔ ۱۹۵

هوش مصنوعی: امشب به غم او عادت کرده‌ام، هرچند که در گریه و زاری سپری شد. به یاد می‌آورم شب‌هایی را که در کنار او خوش بودم.

هوش مصنوعی: گاهی خواب به چشمانم نمی‌آید، مگر آن شب خوشی که با یارم بیدار ماندم.

هوش مصنوعی: در برابر درگاه او، من هر شب به تماشا نشستم و چشمانم به خاطر او عزیز و محترم بود، هرچند که در کنار در او با ذلت و خاری به سر بردم.

هوش مصنوعی: مردم می‌گویند که تو چه احساسی نسبت به زلف او داری، مانند مرغی است که تمام عمرش در اسارت گذشته است.

هوش مصنوعی: بگذار لذت زندگی بر ما گوارا باشد، هرچند که شب گذشته تو از شراب نوشیدن لذت بردی و من از سختی‌ها گذراندم.

هوش مصنوعی: هرچند در دوری تو هیچ کار دیگری جز غم خوردن ندارم، اما افسوس که عمر من به بطالت و بی‌کاری گذشت.

هوش مصنوعی: زمانی که عاشقان بدون عشق زندگی کنند، روزگار ناخوشایندی دارند. همچنین، وقتی روزی برای نوشیدنی‌نوشان به حالت هشیاری بگذرد، آن روز نیز ضیعف و ناگوار است.

هوش مصنوعی: داستانی که درباره شب گذشته می‌پرسی، به‌سختی و با دشواری سپری شد. حالا تو چرا این همه سؤال می‌کنی؟

هوش مصنوعی: دل سنگین و غمگینم، هرچند که از بار غم تو، ای بزرگوار، متاثر شده‌ام، اما تو را می‌بینم که با سبکی و آرامش، همچون مویی که از عالم عبور می‌کند، از این دنیا می‌گذری.